Zwartboek

Zaterdagavond Zwartboek gezien. De Nederlandse film van Paul Verhoeven. Ben de laatste maanden nogal veel aan het lezen over Duitsland en de tijd voor en tijdens de 2e WO, dus ik was meer dan gemiddeld geïntereseerd, om het zo maar te zeggen. Ik heb een aantal boeken/memoires van Duitsers gelezen en hoe zij de aanloop tot en de oorlog zelf ervaren hebben. Daar was ik eigenlijk nooit aan toe gekomen. In Amerika schijn je een hele literatuurbeweging te hebben van Duits-Amerikanen die hun verleden verwerken door romans over de periode te schrijven.  Ik heb er net een gelezen (die ik overigens erg slecht geschreven vond): Stenen in de rivier (Stones from the River) van Ursula Hegi. Hoe gaat een kleine dorpsgemeenschap om met het toenemende nationaalsocialisme en de agressie tegen joden. Onderlinge tegenstellingen, onderlinge hulp en steun, alles gezien en beschreven door een jonge vrouw die als dwerg enigszins buiten de gemeenschap staat, omdat ze anders is.

Maar goed, de film. Tja, wat zal ik zeggen. Qua film,  de opnames, de fotografie: erg mooi. Wat betreft het verhaal, bij tijden zo ingewikkeld dat je de draad dreigt kwijt te raken, wel boeiend. Wie is goed onder de fouten, wie is fout onder de goeden? Dat is het thema. Acteertalent? Er wordt hoog opgegeven over Carice van Houten en ik ben het er tot op zekere hoogte wel mee eens, ik vind haar goed acteren. Toch mis ik diepte. Emotie. Ik wordt niet geraakt, alles blijft op afstand. Wat mij ook stoorde was dat het allemaal van die sterren waren. Midden in de hongerwinter allemaal oogverblindend knap, ook de verzetsgroep. Ik had daar beter schminken willen zien. Carice, in de film heet ze Rachel of Ellis, heeft na de meest barre avonturen altijd het haar in de plooi en gekrulde wimpers dik van de mascara ..Ongeloofwaardig.

Veel bloot, niet altijd even nodig, als je het mij vraagt. Dat het een rauwe, decadente wereld was onder de SD en SS leiders en de Nederlandse vrouwen die er, hetzij gedwongen of vrijwillig, werkten als ‘liefjes’ worden goed weergegeven, ook in het taalgebruik, maar of het altijd even functioneel was? Soms ontkom je niet aan de indruk dat veel bloot en geweld een film natuurlijk ook gewoon goed verkopen doet…

Al met al: boeiende film, ook vanwege de Den Haag-shots, spannend plot, maar mager wb uitvoering. Ik raakte niet echt betrokken bij het leven van Rachel, hoewel zij duidelijk slachtoffer is van vreselijke praktijken. Haar ouders worden voor haar ogen vermoord, ze wordt zelf herhaalde malen bedrogen. Maar ze blijft vrij onbewogen. En ook mijn ogen blijven droog.

Wel interessant om te zien dus, ook historisch, maar niet een echte aanrader. Wie heeft hem ook gezien? En wat vond je ervan?

may I present…

MAY I PRESENT TO YOU:

Charlie (Chaplin), ons zwart-witte katertje met snorCharley ,

en Gina (Lollabrigida) ons tabbypoesje!!!!! Gina_1 

Echte (poezen)foto’s volgen, maar ik loop achter in technologisch opzicht en ben slechts in het bezit van een ‘gewone’ camera. Waar ik overigens mooie foto’s mee nemen kan, dus ik heb ook niet zo’n haast om een digitale aan te schaffen. Maar voor een weblog is het wel handig…Iemand nog een ouwetje ergens liggen?? (haha)

Charlie en Gina dus. De laatste bij de dierenarts nog ingeschreven als Trijntje, maar dat loopt niet echt lekker, Charley en Trijntje. Vandaar de naamsverandering.
Het gaat ze goed. Willen nog niet graag opgepakt, maar komen wel lekker naast me zitten en op schoot slapen, dus dat komt wel goed. Wel weer even wennen aan de geur van poezen in huis…En aan nageltjes die overal aan blijven hangen: daàg, bankstel. Hoewel, het valt mee. Het klinkt alsof er overal enorme halen in komen, maar ik zie eigenlijk nog geen schade.

Het is weer echt gezellig in huize Batteau. Pas op als je binnenkomt dat je niet een klein poezenlijfje onder je voet vermorzelt!

Dierendag in Amsterdam

Wij zijn dus op dierendag getrouwd. Geen goed idee want al die jaren hoor ik dezelfde reactie als ik zeg dat 4 oktober onze trouwdag is. Oh, dat is dierendag! Nee! Dat is onze trouwdag.

We hebben vanmiddag heerlijk in de zon door Amsterdam gelopen. De dag begon als 32 jaar geleden, druilerig en grijs. We zouden naar een museum. Maar het klaarde op en toen hebben we in de buurt van het Rijksmuseum rondgedwaald. Eerst even de PC Hooftstraat ‘gedaan’, maar daar wilde ik snel weg. Kim had namelijk net voor deze gelegenheid, bij gebrek aan beter, een oud, veel te groot regenjack aan gedaan. Nog uit de tijd van de oversized-mode! Na 32 jaar kan ik wel tegen een stootje, hoor, maar dat jack en dan de PC Hooftstraat was nét iets teveel gevraagd…

Goed, we zijn naar de grachten gelopen en daar hebben we heerlijk geneusd in wat galerietjes. Bijna bij Smelik en Stokking een bronzen beeldje gekocht via de kunstkoopregeling (in termijnen betalen betekent dat, haha) maar twijfelden nog wat. Carla Wiersma heet de kunstenares. Het beeldje is van een “paar”, licht naar elkaar toegebogen, in elkaar passend. Een beeld met mooie lijnen en iets zachts en kalms. We vonden het wel een mooie symbool voor ons huwelijk na 32 jaar. We hebben het goed met elkaar, er is rust na (ook) vele zware jaren. En God is betrouwbaar gebleken: onze liefde is dieper dan ooit.

In dezelfde ruimte hing ook een expositie van ene Michael Brady. Hele lichte kleurige schilderijen van allerlei straatscenes in New York. Het licht deed ons aan Hopper denken, alleen niet zo onheilspellend. Integendeel dit waren ronduit vrolijke schilderijen.

 

nog even geduld

Helaas we weten nog steeds niet zeker wat we in huis hebben gehaald, katertjes of poesjes. Ik heb op internet gekeken hoe je dit fysiologisch kunt vaststellen. Jullie begrijpen dat ik inmiddels wel enig onderscheidingsvermogen heb op het gebied van mannelijk en vrouwelijk, maar dit is toch wel erg miniscuul, hoor. Op de kattensite staan hele grote, voor de dierenleek makkelijk te begrijpen, achterkanten van resp. poezen en katten, maar eerlijk gezegd, zie ik geen enkel verschil! Zal wel aan mij liggen. 

Hoe dan ook: het zwart witte poesje/katje heeft een zwart vlekje onder de neus wat zo sprekend op een snorretje lijkt, dat Kim met het lumineuze idee kwam hem/haar Charley te noemen, naar Charley Chaplin. We vinden nl. dat hij wel een echt kattenhoofd heeft. Mocht het toch anders blijken dan houden we het toch op Charley. Alleen, dan geven we er een kunstzinnige draai aan en is de vernoeming naar Charley Toorop (kunstschilderes 1e helft 20e eeuw). Het worden dus twee filmsterren of twee kunstschilders. Hoewel, Trijntje vind ik ook erg leuk.

Vrijdag komt de uitslag.  Dan geeft de dierenarts eindelijk opening van zaken. Male or female what will it be?

poesjes!!

We hebben weer twee poesjes! Lotje en Minoes, onze laatste poezen zijn niet meer. Na een paar poezen-loze maanden waren we weer toe aan gezelschap. We hebben een zwart-witte met een zwart vlekje op z’n/haar neus en een grijze gestreepte. We denken dat het vrouwtjes zijn maar weten niet helemaal zeker….

Namen suggesties welkom!

PS Door migratie van Typepad naar WordPress zijn de foto’s bij deze blog verloren gegaan. In de toekomst zal ik ze weer plaatsen. Nog 700 blogs te gaan

er ligt nog steeds een vloek op de wereld

Ik had gisteren pagina twee in het Nederlands Dagblad er wel uit willen scheuren, in duizend snippers knippen en in de tuin verbranden. Twee vrijgemaakte dominees, de een door de rechter veroordeeld tot een taakstraf wegens het uitbuiten van een bejaard gemeentelid om z’n gokverslaving in stand te houden. Een tweede dominee eist van z’n ex-kerkenraad in een kort geding doorbetaling van z’n salaris terwijl hij voor zichzelf begonnen is omdat dat nodig zou zijn om de kerk zuiver te houden. Geld is nooit onzuiver blijkbaar. Ik ken de ins en outs niet van die twee zaken maar ik vind het verbijsterend dat daar twee predikanten voor de rechter staan, in twee plaatsen in Nederland, om zulke redenen. Als je onrecht is aangedaan mag je (zo nodig) voor jezelf opkomen (Paulus beriep zich ook op z’n romeins burgerschap en eiste excuses van het gerecht) maar dít? Diep treurig.

Treurig werd ik ook van het bezoek aan m’n moeder…De doodstille zaal waar de liedjes van Wim Sonneveld door de lucht schallen en de stilte versterken. De slapende mensen, de starende mensen, de zuchtende mensen: zuster mag ik alsjeblieft even plassen? De boze mensen die alle frustratie en woede van een leven herbeleven. De angstige mensen, mijn moeder, die bij elke opmerking van een boze demente bejaarde denkt dat het tegen haar is en bang wordt. Tegen mij zei haar buurvrouw aan tafel: denk erom dat je nergens aanzit, dénk erom! Ok, zei ik, ik kom nergens aan, alleen m’n moeder, goed? Nou, dat mocht. Voor mij een grappig moment, maar moeders had direct geen rust meer en bleef schichtig en onrustig. Foto’s gekeken, ging nog net. Maar toen ik na een poosje nog een boek wilde bekijken werd het haar teveel. "Doe maar dicht. Ga nou maar". Ik heb nog even geprobeerd het haar uit haar hoofd te praten, maar ik mocht er niet zijn. Ze ging helemaal hijgen en werd zo zenuwachtig dat ik maar weg gegaan ben. Bah.

Terwijl ik er zat, was er bijna 10 minuten niemand op die afdeling. De een moest plassen, een andere man stond opeens op en veroorzaakte een golf van onrust, want blijkbaar mag hij niet alleen lopen. De beste van de dames kreeg hem in een stoel. "La’ gaan", riep de één, "hij mot ’t zelluf weten (plat schiedams)"Ja en dan valtie zich te pletter", riep de nog redelijk kiene dame terug, alles op een toon waar ik om moet lachen, maar waar de anderen niet vrolijk van werden. De wankele heer wilde ook in de kastjes en werd daar drastisch in gestopt: "áfblijvu! Zitten!" Nou, daar zakte hij gelukkig neer in een moderne kanariegele leren zetel . Herkende het waarschijnlijk niet eens als stoel. Voor wie is die huiskamer eigenlijk ingericht? Volgens mij voor de inspectie om een certificaat te krijgen vanwege moderniteit, maar de bewoners zou je een groot plezier doen met een paar makkelijke lanceerstoelen, waar ze hun moede hoofd tenminste achteruit kunnen leggen ipv met een geknakte nek en half onderuit gezakt in een rotan stoel te hangen.

En Balkenende maar stralen dat het zo fantastisch gaat met Nederland. Het blijft schrijnend dat we zo steenrijk zijn met z’n allen, maar niet in staat blijken demente bejaarden zodanig te verzorgen dat ze niet een groot deel van de dag zitten te suffen en te verpieteren!

Nou, dat was wel een beetje negatief. Maar goed, dat moet ook maar eens. Het is echt moeilijk je moeder niet meer blij te kunnen maken met je aanwezigheid en die bezoeken op zo’n afdeling zijn ook zwaar.

Mijn zus Thea was er vandaag en toen ging het beter gelukkig. Die hoefde niet weg en ze liet weer merken blij met haar bezoek te zijn.

de jongste

Je zult het altijd blijven, de jongste thuis. En je oudere broers en zussen weten het altijd beter, tot aan m’n dood 🙂

In m’n blog over klussen maak ik de fout: Zoon Lukas heeft onze flat overgekocht.
Wie stuurt me een mailtje, prompt de volgende dag? Grote Zus Thea: het is gekocht of overgenomen.

Goed grote zus: Lukas heeft onze flat overgenomen. En om ieder misverstand te voorkomen: hij heeft er wel voor betaald. Gekocht dus.

Rechtgezet met dank aan een attente familie.

Ikea en weer even oma

Afgelopen vrijdag zou ik ’s middags m’n zoon Lukas gaan helpen in z’n flat in Utrecht. Van ons overgekocht, 5 jaar in gebruik geweest als studentenflat, dus heel wat te klussen en verbeteren. In de zomer is er een nieuwe keuken in gezet en zijn een aantal muren opnieuw gestuct. Dit, nadat met man en macht de schrootjes en het behang van 20 jaar verwijderd was en de helft van de muur bleek mee te komen. De grootste ellende is voorbij. Maar ja, genoeg karweien nog.

Eerst naar Ikea om naar een tafel te kijken.  Ik had er ruim anderhalf uur over gedaan om vanuit Den Haag in Utrecht te komen. We deden er bijna net zo lang over om in Utrecht vervolgens bij Ikea te komen.  Half verdoofd door uitlaatgassen strompelden Luuk en ik door 25 afdelingen (zo slim gepland…)voor we bij de tafels kwamen. Na vele mogelijkheden bleek DE tafel er niet bij te zitten. Uiteraard kochten we allerlei andere kleine dingen, je moet wel, wanneer je er langs komt.

Thuis eten gekookt en met Jes en Dos, Niek, Kim, Saskia, Kees, en Eelke om de stokoude tafel, zeer genoegelijk gegeten. Ik moest aan Spreuken denken, een variant dan: beter een oude tafel met gezelligheid dan een nieuwe met een hoop dodelijk vermoeiend gewinkel door Ikea!

De volgende dag ( ik was maar blijven slapen want veel geklust hadden we niet), vroeg gestart. Lijstje van nodige spullen gemaakt voor bij de Praxis. We hadden besloten de zeer armoedig uitziende metalen deursponningen te gaan doen van de woon- en eetkamer. Tussen eet- en woonkamer zat een doorgang, die beplakt was geweest met de vloek der zeventiger jaren: schrootjes. Inmiddels verwijderd zoals ik al schreef, maar de lijmresten pronkten op het metaal in een soort pussig groen/geel.  Dat was mijn uitdaging. Lijmresten weg, schuren, in de grondverf en aflakken in een mooie Histor mengkleur.  Schuren met papier mocht niet baten. De lijm vormde plakkerige balletjes en slierten, maar bleef zitten waar het zat. Lukas was naar de Praxis om een schuurmachine te halen. Dan moest het allemaal wat makkelijker gaan en er waren nog minstens 10 deuren en sponningen te gaan. Hij kwam terug met een machine uit de graaibak, van 99 voor 60 euri. Een Bosch. Je voelt hem al aankomen: niet aan de praat te krijgen.  Terug, omgeruild. Nu aan de slag. Forget it. Lijmresten maakten nog fijnere balletjes en slierten maar zaten even vast. Nu wat?  Luuk naar de Hubo (het is inmiddels 13.00 uur en ik heb al wel de hele flat gesopt). Advies: met onverdunde thinner. Lukas gooit zich erop met een wilde blik in de ogen: nú zal het eraf. Om 15.00 uur was het zover. Je kon ons afvoeren vanwege de giftige dampen, maar de lijmresten hadden het eindelijk moeten afleggen tegen vijand Thinner!

Om een lange dag met tegenslag kort samen te vatten, om 17.30 zaten we in café Springhaver achter een rode wijn en keken we voldaan terug op een middag waarop we uiteindelijk toch de strijd gewonnen hadden. Drie deursponningen geschuurd en gegrond. We waren helemaal versleten.

Het laatste half uur van de middag, toen Lukas ging opruimen en douchen ben ik even naar het park om de hoek gelopen waar Jes was met Niek. Dat voelde heel luxe, zomaar in de buurt even een half uurtje spelen met m’n kleinzoon. Op de glijbaan, op de wipkip. En toen: op onderzoek. Hek door, stukje weglopen en weer terug. Hek open, speeltuin in, kijken, en weer weg. Ik wilde met Niek spelen en dacht, ik ga hem dan wel achterna. Nee, dat was niet de bedoeling. Zeker toen Jes ook nog het onzalige idee had met de wandelwagen buiten het hek te komen, voor de gezelligheid. Niets daarvan. Het avontuur was juist: wij dáár, aan de ene kant, hij aan de andere kant van het hek.

Jesseka als goeie moeder stilde het verdriet door hem in de wagen te zetten en te zeggen:wil je lekker wat drinken en een banaantje? Het woord ‘banaan’ is grote troost. Niek, al smakkend aan z’n banaantje, werd door mamma naar huis gereden, terwijl oma terug liep naar de klusflat. 

burenoverlast

Vandaag voor het eerst de politie gebeld omdat ik het zat was in de tuin te zitten en de rap aan te horen van de een van de 10 buren naast ons. Stop_noise Het buurhuis is een kamerverhuurbedrijf en er wonen minstens 10 mensen. Tot nu toe, bijna 5 jaar, hebben we er redelijke buren aan gehad. Er woonden veel hotelschoolstudenten die veel weg waren en af en toe een feestje hadden, nou ja, moet kunnen.

Maar er wonen nu totaal andere mensen. Met voor mij onbekende bezigheden. Veel thuis, veel buiten en met veel muziek. Een paar oudere mannen, Turks en Antiliaans. Eén werkt, de anderen zijn altijd thuis en zitten in de voortuin thee te drinken. Heeft wel iets gezelligs. Maar dan een heel aantal anderen die,tja, wat doen ze? De jongen van wie wij het meeste last hebben is vrij jong, als je hem spreekt heel rustig, maar niet voor reden vatbaar waar het muziek afspelen betreft. Hij heeft een voorkeur voor rap waarin zoveel mogelijk de woorden ‘fuck’ en ‘bitch’ voorkomen. Hij speelt die muziek dan het liefst met z’n ramen wijdopen en zo hard dat ik niets meer kan doen behalve meeluisteren. En dat wil ik niet!! Hele gesprekken hebben we gehad. Maar hij vindt dat hij moet kunnen leven op zijn manier en dat wij niet moeten zeuren. Punt. Nou vanmorgen dacht ik, je kunt me wat, ik ga de politie vragen of ik nu zeur of dat hij onredelijk is.

Ze zijn gekomen en hebben met hem gepraat. En met ons natuurlijk. Inmiddels had de buurjongen, na een klacht van ons eerder, de rap al veranderd naar muziek (even hard)waarvan hij waarschijnlijk dacht: dat vinden die oudjes wel mooi (zijn concessie?). Dus de politie kwam ons ook vertellen dat er van beide kanten natuurlijk compromissen moeten zijn. Hè, hè, dat snap ik ook. Maar als je ondertussen ook nog de muziek moet verstouwen van de buurman onder, die naar de winkel is en gewoon z’n muziek aanlaat, ook weer met ramen open, wordt het discogehalte van mijn tuin wel erg hoog hoor….

Pfffff, lekker rustig zondagje.

Is het nu een slecht getuigenis als christen om zoiets te doen?

deze week

Ik schrijf niet zoveel zegt Suus, m’n dochter. Hmmmm, ja, waar, ik schrijf minder de laatste tijd. ’t Gewone leven is weer begonnen en dan is tijd om te schrijven vinden een ware worsteling. Heb ik wat te melden? Ja, de jetlag is weg! Opeens voelde ik het opklaren in m’n hoofd. Ik zie beter, de lucht is helderder en ik heb weer zin in dingen. Pluspunt van de week! 

Verder een heftige week. Ik schiet soms tekort in mijn toewijding aan geliefden omdat ik zoveel tegelijk op m’n bordje heb. Die geliefden trekken dan terecht aan de bel.  Maar tekort schieten en eraan herinnerd worden is auuuw!! Ik probeer beter.

Keep the Faith weer opgepakt. Durfde een poosje zelfs niet op de site te kijken omdat ik bang was een geheel verouderde home-page te vinden, maar wie schetst mijn blijdschap: Simon Holwerda, onze penningmeester (kijk maar even op www.keepthefaith.nl onder: wie is wie?), heeft een aantal hele lezenswaardige artikeltjes erop geplaatst.  Recensie van ‘En God beschikte een worm’ door prof. van Woudenberg o.a.  Lering voor mij? De wereld draait ook door zonder mij en wordt er zelfs beter op 🙂

Op m’n werk (raadsfractie ChristenUnie-SGP Den Haag) gonst alles van de Begroting 2007. Vandaag de Raad een tijdje bijgewoond en verbaas me er altijd over hoe kort de lijntjes eigenlijk zijn, terwijl je als burger dat absoluut niet zo ervaart.  Tussen middag- en avondgedeelte wordt 2x per jaar een buffet gehouden waar iedereen aanwezig in de raadzaal aan mag deelnemen. Iedereen mag daar dus zijn.  Want alle vergaderingen zijn publiek en toegankelijk voor elke inwoner van Den Haag.  En daar mengt zich het eenvoudige volk met raadsleden, journalisten, wethouders en andere hoge ambtenaren.  Niks ivoren toren. Maar ja, de burgers moeten dan wel komen…En de raadsleden wel zo praten dat iedereen het volgen kan. En dáár schort het nog aan, in veel gevallen.  Het grote thema vanavond was overigens wel goed: hoe kunnen we de samnleving weer echt een ‘samen’-leving maken. Met een goed Nederlands woord: civil society, de plek waar mensen respect voor en medeleven met elkaar betonen.  De speech van het GroenLinks raadslid leek wel de Bergrede af en toe!  Hopelijk kunnen we als ChristenUnie-SGP een wezenlijke bijdrage leveren aan de plannen en vormgeving!  Daar zijn we dus juist een christelijke partij voor.

Ik doe op het ogenblik Bijbelstudie met Babita.  Een uit India afkomstige vrouw, getrouwd met een Hindoestaanse Surinamer, overigens gewoon in Nederland geboren.  Eet gewoon een frikadel zonder religieuze problemen, zeg maar.  Babita is, net voor ze trouwde 8 jaar geleden, in India christen geworden. Haar schoonfsmilie in Nederland heeft het haar erg moeilijk gemaakt, maar sinds kort woont het gezin zelfstandig en komt elke zondag in de kerk. We lezen nu samen de Bijbel, zij in het Hindi, ik in het Nederlands en dan legt zij uit wat er in het hindi staat en ik in het nederlands. Heel boeiend, vanwege de taalnuances. Ik leer zelfs een beetje hindi zo.