Categorie: niek

niek wordt groot

Niek_15_2_1

Eindelijk heb ik weer wat foto’s losgekregen van Jes en Dos. Groot nadeel van de digitale camera, leuke plaatjes, maar voor ik ze op de computer heb!

Als je op de foto klikt krijg je een vergroting.

Niek_15_1

Niek_na_1_jaar_019_1Niek na de waterpokken

oh Hema wat ben je toch een heerlijk oord

Hebben jullie dat nu ook met de Hema? Er schijnen Hema-fans en Hema-haters te zijn. Ik hoor bij de eersten. Met hart en ziel. Ik word er altijd rustig, kan er uren doorbrengen, gewoon snuffelend en kijkend. En ik vind de meeste dingen er mooi of nuttig of aantrekkelijk. Van de kaarsen tot de sokken en het ondergoed.

Dinsdag paste ik op Niek en we zijn naar Overvecht gelopen, een winkelcentrum. Tot m’n grote vreugde was er een Hema. Beetje krappe, maar toch. Wij naar binnen. En ik dacht, weet je wat, we gaan een oude traditie weer in ere herstellen: een kopje koffie met wat lekkers. Jaren heb ik dat gedaan met Sas, ook een Hema-fan, vooral van de kaasbroodjes. Toen ze nog op de basisischool zat was het bijna wekelijks vaste prik, op haar vrije dag (tot groep 5 of zo) kon je ons in de stad vinden bij de Hema, met een koffie voor mij en voor Sas thee met een kaasbroodje. Heerlijk was dat altijd. Meer dan een consumptie natuurlijk. Samen iets gezelligs doen, daar ging het om. Ik heb het met de anderen ook wel gedaan, maar het voordeel van een jongste is natuurlijk dat je dan weer meer vrijheid hebt.

Dus, op met Niek het Hema-restaurant in. Kinderstoel erbij. Ijsje en een sapje gekocht, en oma een lekkere kop thee. Knus. Niek vond het ijsje lekker, maar eeerrrggg koud. Het sapje was een beetje dik. Maar de kinderstoel beviel en hij nam met grote interesse de omgeving in zich op. Te beginnen met de lampen die er te kust en te keur waren! Hij gaf al snel aan belangstelling te hebben in een zoektocht naar de aan en uitknoppen. Ik heb hem kunnen afleiden met een koekje!

Simple pleasures

Ik zit in m’n stoel uit te blazen van een klus. Mamma Jes en Sas zijn even weg samen (2ehandswinkel in de Stevinstraat!) en echtgenoot Kim en ik houden kleinzoon Niek in de gaten, die ijverig aan het spelen is.

We zitten in de achterkamer, rondom een met speelgoed bezaaide vloer. Niek houdt van variatie en die is zeker aanwezig. De halve inhoud van de keukenkastjes, pollepels, plastic bakjes, lege plastic flessen, verder ‘echt’ speelgoed zoals duplo lego, fisherprice enz. enz. Een van z’n favorieten is de klassieke toren van gekleurde plastic kuipjes. Stapelbaar, en tegelijk passen alle kuipjes in elkaar als je de goede volgorde aanhoudt.

Niek is al vanaf heel vroeg gefascineerd door het verschijnsel ‘in’ en ‘op’ dus de toren biedt eindeloze mogelijkheden. Nu wil het geval dat de torenonderdelen in de voorkamer liggen bij de verzameling speelgoed dáár. In de achterkamer komt Niek opeens een van de kuipjes tegen, de rode. Een grotere. Hij pakt hem op, stopt er eerst iets in, zet hem op z’n kop en kijkt dan turend naar de voorkamer. ‘Deze hoort ergens bij’, zie je hem denken. Actie volgt. Met grote inspanning tracht hij z’n knuistje om de rode beker heen te krijgen zodat hij naar de voorkamer kan kruipen. Hij doet een poging maar het bakje is te groot voor 1 handje, hoe hij het ook probeert vast te houden. Lukt niet. Hij kijkt nog wat spijtig naar de voorkamer, maar draait zich om voor wat anders.

Na een kwartier is hij in z’n rondje ‘alles even aanraken’ weer bij het rode bakje. Nu zie ik in z’n blik iets vastberadens komen. Als een zeerover met een houten poot als been, kruipt hij kruip-klik, kruip-klik met het bakje óm z’n handje naar de voorkamer. Even zoeken en daar is de rest van de toren. Hij vindt zowaar de volgende in grootte, de gele, en laat de rode erom heen zakken..Hij gaat erbij zitten en een tevreden lach verspreidt zich over z’n gezichtje. Voldoening. Toch gelukt. Small pleasures in the life of a one year old!!

Een weekend, een jaar en een dag

Afgelopen weekend weg geweest, naar Wijk bij Duurstede. Waarom daar? Omdat Niek 20 februari jarig was (1 jaar!) en we dus in de buurt wilden blijven van Utrecht om de grote dag mee te maken! We zaten in een hotel (het enige in Wijk) en hebben heel relaxte dagen gehad. Kim was zwaar verkouden en had dientengevolge hetzelfde energie-niveau als ik doorgaans heb (wanneer ik kerngezond ben) en zo konden we genieten van veel slaap, een langzame tocht door Wijk langs de vele galerietjes en leuke winkeltjes en hebben we 2 maal heerlijk gegeten en 1 maal geld bespaard door een patatje te kopen (eigenlijk toch nog altijd mijn favoriet, vooral met de kroket erbij, ha, ha)

Elout-Drabbe M.J.S.L. Herfst in Domburg,

Vrijdag zijn we naar Laren geweest (ik stond echt met Monique van der Ven in de boekhandel, ze herkende mij niet helaas…) en hebben daar een prachtige tentoonstelling bekeken in het Singer museum. Het ging om de verzameling van ene dr. Esser, die schilderijen verzamelde zoals ik theepotjes en ouwe meubels. Leo Gestel, Jan Sluijters, van der Hem, Breitner, Mondriaan en meer van dat soort klinkende namen. Van de meesten kende ik helemaal geen werk en van sommigen had ik nog nooit gehoord. Esser verzamelde eerst werk van de Haagse school, donker palet, maar raakte gefascineerd door heel modern werk voor die tijd. Ik kende de term Luminisme (licht, felle kleuren) maar had niet van het Amsterdams Luminisme gehoord. Echt een hele mooie tentoonstelling. Ik heb net geprobeerd wat ‘plaatjes’ te downloaden, maar helaas, waarschijnlijk lukt het niet zonder licentie.

Welaan, verzadigd door de mooie kunst kwamen we in ons hotel waar we een exquise diner kregen voorgeschoteld. (Hoorde bij het arrangement). Hotel de Oude Lantaarn, met restaurant Pippijn. Een aanrader. Enige nadeel: om in je hotelkamer te komen moet je naar buiten, naar een pand 2 huizen verderop en een nogal steile trap op. Niet geschikt voor senioren (wij hebben het nét gered).

De verjaardag van kleinzoon Niek was natuurlijk buitengewoon. Onvoorstelbaar dat dat ventje nu alweer een jaar oud is. En nog meer: hoe kan er nu ooit een tijd geweest zijn dat hij er niet was? Hij kruipt, staat, praat nog niet, maar denkt wel heel diepe gedachtes die er straks vast in volzinnen uitkomen, opeens, bij het ontbijt of zo. Misschien, als ik tenminste zie hoe z’n vingertjes heel trefzeker de knopjes van Dos z’n mobieltje indrukken, stuurt hij me binnenkort wel een sms-je.

 

nu mag niek weer een keer

Ik heb me redelijk ingehouden maar er moet nu toch maar weer eens wat nieuws over kleinzoontje Niek (9 maanden) vermeld!!

Voor wie het interesseert, Niek is met een zeer boeiende taalontwikkeling bezig! De meest gecompliceerde klank is een soort drnd-geluid, waarschijnlijk een overgebleven pre-vorm van oostenrijks duits (dirndl) dat hij tenslotte ook nodig had kunnen hebben..Verder oefent hij geregeld hoe hard z’n stem is en hoe lang hij een gilletje aan kan houden. Dat vinden pappa en mamma vooral ’s ochtend vroeg minder aangenaam

Het is een heerlijk ventje. Vrolijk, actief en heel onderzoekend. Wonderlijk hoe het toch altijd weer zo is dat de ‘echte’ zaken des levens direct herkend worden als veel meer interessant dan het meest pedagogisch verantwoorde speelgoed, met alle toeters en bellen die je maar bedenken kunt. Met de echte dingen bedoel ik dan: snoeren, stekkers, stopcontacten, boeken (die van ons), tijdschriften (de meest recente, niet de oude nummers die hij wel verscheuren mag), de plantengieter (vol met water) enzovoort. Hij tijgert nog, dus z’n snelheid is nog niet op ‘topspeed’. Als het zover is hebben we helemaal geen rust meer!

De box. Tja, daar had ik zelf als moeder al geen succes mee, en dat werkt nu ook niet echt. Ik kan me er ook iets bij voorstellen. Klein, 1 vierkante meter, tralies voor je neus…Maar ja soms moet het wel even.

Niek is ook een echte muziekliefhebber. Z’n ogen worden groot en stil als ik een cd opzet, als je hem oppakt kruipt hij tegen je aan ten teken dat we moeten gaan lopen en dansen. Soms loop ik te hossen door de kamer met ‘m en dan voel ik ‘m zwaar worden…in slaap gevallen, zo ontspannen maakt het hem.

Eten is een hobby van ‘m. Eigenlijk vindt hij tot nu toe alles lekker, als er maar geen klontjes in zitten. Hij kan ook enorme kokhalsbewegingen maken, zodat ik me dood schrik..Er is dan een klein stukje brood of zo in z’n keel gaan zitten..Pap is het minst geliefd en hij kan daar ook een kliederboel van maken..! Net het lepeltje pakken als het voor z’n mond hangt en de inhoud vervolgens door z’n ogen en haar wrijven…yuckie, bah !!! Als ik dat dan zeg vind hij zichzelf heel leuk