Categorie: kleinkids

Kris is staying with us for a day and a night. Kris is three and very active. He does not walk but runs, he does not take a straight way from A to B, but will at least climb over two chairs, crawl under the table and pass by and almost knock over two lampstands. By the time he gets where he wanted to go he has forgotten why he went there in the first place and be waylaid by something else. Everything loose and unattended to detail is noticed by him and scrutinized: electrical wires, buttons, unattached PC cords etc. All I need to do is follow him to make a check list of 'what to fix around the house'.

I need a breather and put him (yes I know, not good), in front of a DVD. Bob the Builder. Innocent,  soothing. A world in which everything is clear. Right and wrong, good and bad, friendly and unfriendly, naughty and helpful. Kris is into the film and quiet like a mouse. I am in the kitchen, Bob the Builder is not a PG after all, but I hear a terrified scream: Oma! I run and see an anxious little boy. 'I'm thcared!!' (kris has the cutest lisp) I sit down next to him to see what in the world could have scared him in this most peaceful of movies…? It turns out to be the naughty scarecrow, Spud. Trying to steal the ladder he made Bob almost fall down from the roof he was fixing. The tension this caused was unbearable for my sturdy, stamping, little kamikaze sumowrestler…

He wants another DVD. 'It's too thcary, oma'. OK. We select another one about a little sheep, living its life on a farm. No more naughthy scarecrows. I pick up the newspaper. Before I realize it I see Kris taking out the DVD from the player. 'No I don't like monthterth'. Monsters? On the farm? I put the thing back in and we watch together. I guess even toddler DVD's are PG nowadays..Soon the monster comes by: it is the bull with a ring through his nose. Kris hides behind my back when he sees it. This boy is very sensitive! We finally resort to Dribbel. The most soothing little films about a dog and his mom and dad and toys. If you ever feel tense and have trouble relaxing, go and get yourself one of these. Wonderful.

 

 

December 18. We are celebrating grandson Kris’ 3rd birthday as a family. Son Lukas and Ravinia, his wife, are expecting their first child that very next day, December 19. Ravinia feels confident: the child will come tomorrow. We all go home with great expectations. Soon we will see our eagerly awaited new member of the family!

Days go by. I break at least two glasses jumping up whenever the phone goes. I go about my daily business but feel suspended in time..When is this baby coming?
 
  Text message, 23/12 early Thursday morning 02.15 at night: ‘Things are moving!! Pains all day. I am going to call the midwife soon.’  Yes! We are delighted, wide awake for a while, anticipating the good news of the birth. We pray and fall back asleep.
  Text message, 23/12 two hours later, around 04.30: ‘False alarm…No real labourpains yet. Could last a few more days. Go back to sleep!’  Oh no…Poor Ravinia.  She seemed to be in real pain, so how bad will it get for her? After we say a short prayer we do sink back, feeling slightly guilty, into our disrupted night sleep.

Awake again around 09.30 a.m 23/12.  I wonder..shall I call? Hear how things are going? I decide to call around  noon. My son says Ravinia is spending most of her time in the shower, the warm water helps against the pain. Not much change as of yet. They want to go to the birth clinic, just in case the delivery really begins, but need permission from the midwife. She’ll let them know around 19.00, that night.

We pick up the other Grandma-to-be from Gouda and together we drive to Utrecht to be nearby. Grandma Gouda will be staying  after the baby is born to help out. We will stay overnight at daughter Saskia. For sure the baby will be born soon.

That night we take Big Bellied Mom and a tad anxious Dad to the hospital and are relieved to hear she will be getting some pain relief in order to sleep a bit. We return to our overnight address and go to sleep feeling a little guilty again…Wished we could help bear the pain a bit, but there’s no way
. 
  Text message 24/12 with good news in the morning: ‘No longer false alarm, the delivery has begun, Ravinia is receiving spinal pain relief and is groggy, free of pain and happily letting the labourpains do their job.’
We sit together in daughter Saskia’s place. Two Grandma’s, Grandpa, aunts Saskia and Suzy and we are in touch over the phone with aunts and uncle from both sides. Any news? No not yet…Tension is rising.
  Text message  24/12 09.30:  ‘good news, 3 cm dilation’. We all break out in happy cheers. Than we realize: another 7 cm to go. How long will it take? We eat another piece of Christmas cake, make more coffee, call the sisters and sit down for another couple of hours waiting. We speculate: 3 cm. is not much, but well,  it’s something! Who knows, it might suddenly go fast…We hope, we pray, we wait, we eat.
 Text message 12.30: ‘7cm!’ We cheer again. Now it is moving in a good direction. Those last couple of centimeters will go fast!
 Text message 13.00: Ready to start pushing!!!
After another 30 minutes of waiting I collapse. This doing nothing and waiting around is taking a lot of energy! I lie down for a catnap. Just as I am about to sail away on sleep’s balmy waves my phone goes.
 Text message: ‘I can only weep so here’s the news by text: Noah Michael was born at 14.32. All is well.’
I jump out of bed, scream out the news and we all gather and dance around the room and hug each other..Yeah!! Finally this little baby boy decided to come out and stay with us.

 

 

 

 

‘Je moet niet zo ongeduldig zijn en gelijk gaan schreeuwen’, schreeuwt kleinzoon Niek (5) ongeduldig tegen broertje Kris (3). ‘Je moet gewoon even samen met mij delen, ja! Dat doe ik  met jou ook 
altijd, dombo!’ Jarige Kris laat zich niets gezeggen en houdt krampachtig het cadeautje vast wat hij net gekregen heeft voor zijn verjaardag:  ‘Nee, Niek, van mij!’, schreeuwt hij op zijn beurt. Na wat vredestichtende woorden van mamma kan het stel weer samen verder en rennen  ze giechelend als ridders door het huis.

Het is een zware dag voor Niek. Groot genoeg om te weten dat de cadeaus er zijn voor de jarige is hij nog klein genoeg om het daar héél moeilijk mee te hebben. Klei, boeken, ok, dat mag Kris helemaal voor zich alleen hebben. Maar als er auto’s uitgepakt worden neemt de spanning en het verlangen toe: ‘is er misschien ook voor mij een cadeautje?’. En wanneer zijn geliefde oma Tonny een heuse hijskraan met afstandsbediening voor Kris heeft meegenomen en niets voor hem, wordt het Niek allemaal te veel. Blinde begeerte naar dit ultieme jongensgeschenk maakt zich van hem meester. Het leven is gewoon niet eerlijk. Het duurt nog een eeuwigheid voor hij jarig is, zijn eigen auto met afstandsbediening is kapot en nu krijgt Kris zo’n mooi cadeau en hij niks. Z’n mondhoeken trekken diep naar beneden en met dik gefronste wenkbrauwen laat hij zich op de bank vallen.    

 
 

Het hijskraangevaarte wordt inmiddels opgebouwd door mamma en oma, die hem troostend erbij willen betrekken. Niek verricht enige assistentie maar als het moment aanbreekt van de bediening der knoppen moet hij het aan Kris overlaten die er nog niet alles van snapt maar in ieder geval wel dít, dat het apparaatje in zijn handen moet blijven. Niek kan proberen wat hij wil maar dit is zijn glorieogenblik: de hijskraan besturen. Heel eigenwijs zit hij erbij op een kruk, wijselijk erbij gesleept door mamma omdat de hijskraan wat wankel is en Kris zijn omgang met spullen op z’n zachtst gezegd robuust genoemd mag worden.

Niek trekt het niet meer en rent, na een poging tot sabotage door de kraan een zet te geven, naar boven. Al het leed van de wereld is niets vergeleken met dit gekwetste jongenshart: dit kleine baby-broertje heeft een hijskraan met afstandsbediening en hij, groot en man van de wereld slechts de resten van een kapotte auto..

"Ik ga weg, doei", zegt mijn kleinzoon van twee-en half als we nog maar net in de speeltuin zijn gearriveerd. Eigenwijs loopt hij op een drafje richting het steegje waardoor je via een gangpad bij de weg uitkomt. De weg is niet druk, maar ik ben hem daar wel kwijt dus, eveneens op een drafje, ren ik achter hem aan. Kris vindt dat bijzonder leuk en rent nog harder, onderwijl roepend, gierend van de lach en spanning: "nee oma, niet pakken…!"
  Ik bedenk koortsachtig hoe ik dat vroeger ook weer deed met dwarse kinderen van twee. Ik besluit maar mijn dochters methode te gebruiken die met haar tellen meestal een plotselinge gedweeheid weet te bewerkstelligen. "Kom terug, Kris! Drie, twee, een…anders gaan we naar huis, hoor!" En wonder boven wonder, tot mijn grote opluchting, keert het mannetje zich om en zegt met een licht verongelijkt gezicht: "ik niet naar huishj, ik in de shjpeeltuin shjpelen".

Ik ben blij dat we geen strijd hoeven te voeren. Kris vermaakt zich een tijdlang opperbest. Ik maak gebruik van het heldere licht en maak een fotoshoot van Kris. Na een poosje stappen we weer op de fiets en gaan richting een kop koffie ergens in het dorp. Ik hoop dat er ergens een terrasje is, het weer is schitterend.

We vinden er een en ik wacht op de bestelling terwijl Kris de omgeving verkent.Hij heeft twee minuten parmantig in een stoel gezeten en geconstateerd dat het wel een leuk plekje is. Maar nu wordt het de hoogste tijd voor een kennismaking met anderen.

Hij loopt naar binnen waar de eigenaar en een oude heer met een scootmobiel een praatje maken. "Hallo", zegt Kris enthousiast. Overal waar hij binnenstapt kijkt hij meestal omhoog naar het plafond en roept dan verbaasd uit: "heel hoog!" Alles is nieuw voor een tweejarige. De twee mannen stemmen vriendelijk in met Kris: 'Ja, hoog he?' 'Doei", roept Kris en gaat weer naar buiten. Klimt op zijn stoel en wacht geduldig met mij op de bestelde appelsap. Na het koekje en een paar flinke slokken wandelt hij weer naar binnen. Ik hoor zijn stemmetje en het gebrom van de heren dus ik geniet rustig even van het zonnetje. De mannen hebben er wel plezier in.

Na een tijdje komt Kris terug. 'Hallo oma', roept hij enthousiast alsof hij me voor het eerst ziet deze morgen. Hallo Kris. Ik voel me gezegend dat een kind zo onvoorwaardelijk van me houdt en blij is wanneer het me ziet. Om hem wat te doen te geven zeg ik tegen hem nog maar een kop koffie voor oma te halen. Hij gaat onmiddellijk op weg. Ik zie hem naar binnen lopen en wat zeggen en zo waar, de café baas begint een kop koffie klaar te maken en komt er mee naar buiten. 'Heeft hij het echt gezegd?', vraag ik hem verbaasd. 'Ja, koffie voor oma', zei hij, het was toch wel de bedoeling?', de eigenaar schrikt ervan. Ik moet heel erg lachen. 'Ja natuurlijk was het de bedoeling, maar ik had het niet verwacht', stel ik hem gerust.

Ik geef Kris een high five. Goed gedaan, jongen! 

Ik heb het nog steeds niet kunnen vertellen aan mijn kleinzoon, het verhaal over God. Het was helaas te moeilijk…

Zaterdag vierde ik mijn verjaardag en een deel van de familie was blijven slapen na het feestje. Ook de kleinzoons. Niek (van 5) wilde mee naar de kerk, wat ik altijd heel gezellig vind. Het was een beetje hectisch ’s ochtends, dus ik was er niet aan toe gekomen iets voor hem mee te nemen. Met als gevolg dat hij, met Thomas de trein en wat volgelingen in zijn handen geklemd, aandachtig zat te luisteren naar wat er gebeurde. De ouderling las uit de Bijbel de gelijkenis over de koning die een bruiloft gaat vieren en de mensen die uitgenodigd zijn laat ophalen door zijn knechten. Als niemand dan wil komen mogen de mensen van de straat binnenkomen. De ouderling las het spannend voor, maar het verhaal was net te gecompliceerd voor Niek om te volgen. Wat gebeurt er nu oma, waarom zegt hij kom binnen, wie moet er dan naar binnen, oma? Ik fluisterde dat ik het straks ging uitleggen…Ok, zei Niek.

Na een poosje wilde hij naar de creche. Tante Sas nam hem mee. Maar voor het einde van de dienst was hij terug, met een koekje. Is het verhaal over God al geweest, oma? Of ging het over Jezus? Wat was dan het verhaal? Straks zal ik het vertellen, ok? fluisterde ik weer terwijl ik besefte dat het waarschijnlijk te moeilijk was.
Het wordt echt tijd voor een kinderpreek! Niek die niet gewend is naar de kerk te gaan verwacht iets. Kinderen die vanaf hun kleutertijd in de kerk zitten leren soms juist niet te luisteren of te verwachten…

’s Middags zijn we nog naar het strand geweest. Kris van 2 mocht z’n slaapje overslaan en was helemaal blij om op het zand te lopen en te spelen. Niek ging schelpen zoeken. We vonden hele mooie, met horizontale lijnen. Niek vond toen een mooie schelp met vertikale ribbeltjes. Kijk oma kijk, een heel mooie bibberschelp!
Toen ik vroeg wat nou weer een bibberschelp was kreeg hij de slappe lach. Oh nee, een ribbelschelp!

Kleinzoon Kris van twee houdt van zingen. Hij maakt zijn eigen liedjes en zingt ze hard. Heel hard. Zijn stem heeft het bereik van een operazanger. De kopjes rinkelen in de kastjes en Kris heeft het grootste plezier. Een van zijn liedjes is het uitschallen van "Thomas de trein, Thomas de trein, lalalla, Thomas de trein..". Vandaag zongen we samen "Op een grote paddestoel, rood met witte stippen". Ook een topper. Maar kabouter Spillebeen ging er niet in. ‘Nee-hee oma…niet kabouter Shpiinnebeen!!" Het werd kabouter Shpinneweb, uitgesproken met zijn kenmerkende slis-S.

Niek van vijf is niet zo’n zanger. Hij houdt van tekenen en schilderen en op de grond op z’n zij liggend, in een fantasiewereld met autos en treintjes spelen. Maar denk niet dat Niek een stil jongetje is. Ook zijn stemgeluid lijkt op dat van een trombone. Vooral als hij film kijkt, zoals vanmiddag Thomas de Trein, en mij alvast wil vertellen wat er allemaal voor zeer spannende dingen te gebeuren staan. Aangezien Niek de film al tientallen keren heeft gezien hoeft hij niet, zoals ik,  te volgen wat er op dat  moment gebeurt in het verhaal. Vanmiddag ging ik ook even hard praten. Dat werd niet op prijs gesteld, het deed zeer aan z’n oren, klaagde Niek. Doof is hij gelukkig dus niet.

Het was weer genieten met de jongens.

Ik ontplof bijna. Kleinzoon Niek (niet op de foto), mijn grote held en vriend met wie ik uitvoerige gesprekken heb, heeft een schoolrapport. Je leest het goed. RAPPORT! Waarop je zelfs onvoldoendes kunt halen! Een kind van vier met een RAPPORT? Heb ik iets gemist? Is er iets aan mij voorbij gegaan? Zijn kinderen van vier tegenwoordig geen kleuters meer die zonder enige prestatiedwang (waaronder ze nog genoeg te lijden krijgen) plakken, knippen, fantaseren en met Duplo en blokken spelen op school? Indiaantje en prinsesje? Piraatjes en elfjes? Tekenen en schilderen naar hartenlust? In de poppenhoek en de bouwhoek bezig zijn? Zitten de stumpertjes tegenwoordig al TESTEN te doen om ze zo vroeg mogelijk voor te bereiden op de universiteit? Zijn we nu doorgeslagen of lijkt dit maar zo?

Ik hap naar adem en de verontwaardiging stoomt uit mijn oren.
Mijn creatieve, dromerige, vol fantasie door het leven wandelende en rennende Niek, die ingewikkelde bouwwerken maakt en eindeloos schildert en tekent krijgt op z’n vierde cijfers voor taal en rekenen. En geen woord in het hele rapport over creativiteit en fantasie. Gelukkig wel over zijn sociaal-emotionele ontwikkeling. Daar is niks mee.

Ik heb de ouders van Niek al voorgesteld mee te gaan naar de ouderavond om eens even mijn oordeel over het rapportsysteem te geven maar dat vonden ze geen goed idee. Jammer 🙂

Onderwijkundigen die dit lezen: Hoe zit dat met die rapporten, is dat normaal? Een CITO toets op de KLEUTERSCHOOL?