Kom net terug van de film Eragon. Mooi! Categorie fantasy, in het verlengde van Lord of the Rings. Mensen die die film niet willen zien omdat ze hun eigen beelden bij het boek willen vasthouden zouden deze film kunnen zien om een idee te krijgen van de sfeer van The Ring. Alles is op wat menselijker maat, kleinschaliger, overzichtelijker en daarom (vind ik) boeiender. In de Ring worden sommige scenes zo lang uitgekauwd dat ik me soms verveelde. Dit verhaal, ook een strijd van het goed tegen het kwaad. nu met goede draken, wordt in schitterend (virtueel?) landschap gefilmd. Hongarije, Tjechie, Canada en Nieuw Zeeland. Acteurs redelijk tot goed. Kostuums (geniet ik altijd van in zo’n film) heel creatief en prachtig (veel linnen, leer en blauw met meer glitters naarmate de goede mensen overwinnen). Muziek mooi, beetje sentimenteel soms, maar mooie songs. In de Ring is alles groots, extreem, afzichtelijk, schitterend, veel, overweldigend nou ja, ga zo maar door. Deze film is meer op menselijke schaal gemaakt en tegelijk met indrukwekkende effecten. Gaan zien dus! De echte die-hards vonden deze film blijkbaar maar niks. Vrouwen geven de film een hoger cijfer dan mannen..Ergens las ik dat het menselijk drama ontbreekt. Tja, daarvoor ga je ook niet naar een fantasy, toch?
Categorie: Film
Babel
De film Babel is een film die van begin tot einde boeit. De fotografie is schitterend, er wordt geweldig goed geacteerd, vooral door de niet-sterren, zoals de Marokkanen en Japanners. Het verhaal is gelaagd en complex, maar te volgen en knap in elkaar gesleuteld.
Er zijn vier verhaallijnen, die verschillende culturen voorbij doen komen. Marokkaanse geitenhoeders, in een afgelegen deel van Marokko; Japanse tieners, doofstom; de ‘sterren’ Brad Pitt en Kate Blanchett als een rijk Amerikaans toeristenpaar dat in een bus met andere toeristen door Marokko toert. Even er tussenuit om de dood van hun baby te verwerken. En thuis past de Mexicaanse nanny op hun twee kinderen. Zij maken een spannend avontuur mee met elkaar. Het leven van de Amerikanen raakt tragisch verbonden met de Marokkaanse gemeenschap door een freak-ongeluk met een geweer, afgeschoten door twee jongens die geiten aan het hoeden zijn. Ook van het Japanse doofstomme meisje wordt op de duur duidelijk hoe zij past in het verhaal. Knap.
Maar de film heeft een boodschap, getuige de titel. Er is allerhande miscommunicatie tussen de mensen die in het verhaal een rol spelen. Met tragische gevolgen. Vervreemding, geweld, eenzaamheid enz. Dit alles is niet erg genuanceerd uitgewerkt. (Het doet me aan een preek denken waar zoveel stof in verwerkt zit dat je er wel 10 van zou kunnen maken.)
Zelf vind ik de uitwerking van de Japanse verhaallijn het meest geslaagd. De tragiek in het leven van het meisje Chieko en de extreme manier waarop ze daar het hoofd aan probeert te bieden (heel japans!) terwijl de filmmaker, hoe rauw sommige beelden ook, haar kwetsbaarheid laat overheersen, vind ik heel mooi.
Ook de muziek is bij tijden erg meeslepend. Een marokkaans snaarinstrument dat een mix van westers/marokkaanse muziek vertolkt.
Conclusie: Het bekijken waard. Oppassen: heftige beelden, geluiden.
meer recensies (engels)
Zwartboek
Zaterdagavond Zwartboek gezien. De Nederlandse film van Paul Verhoeven. Ben de laatste maanden nogal veel aan het lezen over Duitsland en de tijd voor en tijdens de 2e WO, dus ik was meer dan gemiddeld geïntereseerd, om het zo maar te zeggen. Ik heb een aantal boeken/memoires van Duitsers gelezen en hoe zij de aanloop tot en de oorlog zelf ervaren hebben. Daar was ik eigenlijk nooit aan toe gekomen. In Amerika schijn je een hele literatuurbeweging te hebben van Duits-Amerikanen die hun verleden verwerken door romans over de periode te schrijven. Ik heb er net een gelezen (die ik overigens erg slecht geschreven vond): Stenen in de rivier (Stones from the River) van Ursula Hegi. Hoe gaat een kleine dorpsgemeenschap om met het toenemende nationaalsocialisme en de agressie tegen joden. Onderlinge tegenstellingen, onderlinge hulp en steun, alles gezien en beschreven door een jonge vrouw die als dwerg enigszins buiten de gemeenschap staat, omdat ze anders is.
Maar goed, de film. Tja, wat zal ik zeggen. Qua film, de opnames, de fotografie: erg mooi. Wat betreft het verhaal, bij tijden zo ingewikkeld dat je de draad dreigt kwijt te raken, wel boeiend. Wie is goed onder de fouten, wie is fout onder de goeden? Dat is het thema. Acteertalent? Er wordt hoog opgegeven over Carice van Houten en ik ben het er tot op zekere hoogte wel mee eens, ik vind haar goed acteren. Toch mis ik diepte. Emotie. Ik wordt niet geraakt, alles blijft op afstand. Wat mij ook stoorde was dat het allemaal van die sterren waren. Midden in de hongerwinter allemaal oogverblindend knap, ook de verzetsgroep. Ik had daar beter schminken willen zien. Carice, in de film heet ze Rachel of Ellis, heeft na de meest barre avonturen altijd het haar in de plooi en gekrulde wimpers dik van de mascara ..Ongeloofwaardig.
Veel bloot, niet altijd even nodig, als je het mij vraagt. Dat het een rauwe, decadente wereld was onder de SD en SS leiders en de Nederlandse vrouwen die er, hetzij gedwongen of vrijwillig, werkten als ‘liefjes’ worden goed weergegeven, ook in het taalgebruik, maar of het altijd even functioneel was? Soms ontkom je niet aan de indruk dat veel bloot en geweld een film natuurlijk ook gewoon goed verkopen doet…
Al met al: boeiende film, ook vanwege de Den Haag-shots, spannend plot, maar mager wb uitvoering. Ik raakte niet echt betrokken bij het leven van Rachel, hoewel zij duidelijk slachtoffer is van vreselijke praktijken. Haar ouders worden voor haar ogen vermoord, ze wordt zelf herhaalde malen bedrogen. Maar ze blijft vrij onbewogen. En ook mijn ogen blijven droog.
Wel interessant om te zien dus, ook historisch, maar niet een echte aanrader. Wie heeft hem ook gezien? En wat vond je ervan?
weeping camel
Als iets me er weer van overtuigd heeft dat de basis van de band tussen mensen onderling, tussen mens en dier, en tussen dieren onderling, de liefde van God is, is het wel weer deze film. Diep in de Gobi woestijn in Mongolie wonen vier generaties nomadengezinnen bij elkaar en hoeden grote kudden schapen en kamelen. Een mamma kameel heeft een zware bevalling (gedeeltelijk te zien) en verstoot haar (witte)jong. Met zachte aandrang proberen de boer en boerin het jong te laten drinken bij moeder, maar die schopt het weg. Wat nu te doen? Men besluit de muziekleraar te halen uit een settlement in de buurt (2 kameeldagen reizen voor 2 broertjes). Met hem erbij kan het ‘hoosh’-ritueel worden uitgevoerd. ‘Hoosh’ is het geluid van de kameel, zoals een hond bij ons ‘waf’, of zo zegt. Wat er vervolgens gebeurt is haast een wonder. Terwijl de violist speelt, zingt de boerin een melodie die door merg en been gaat, zo mooi en zuiver. Geen woorden, alleen maar de klank waar de kameel rustig van wordt: hoosh…In de melodie klinkt de eindeloze verte van de steppe mee, de kou en de hitte, het stof en de stormen. Maar ook de pijn van het moeder-dier en het jong..Terwijl ze zingt, streelt de vrouw de kameel. Alle kamelen van de kudde staan onbewegelijk en kijken met grote ogen toe. Op een bepaald moment loopt er heel langzaam een traan uit het oog van het moederdier. Dan buigt ze haar hoofd en zoekt naar haar jong. Na een paar onwennige pogingen drinkt dat zich helemaal vol. Het ritueel is geslaagd.
Er is in de film een levensstijl te zien die me doet verlangen naar een voor ons verloren gegane maatschappij. Met tijd voor persoonlijke aandacht, een levenstempo aangepast aan zonlicht en nachtelijk duister en de seizoenen. Saamhorigheid tussen generaties en diepe liefde voor de natuur. Het klinkt paradijselijk en misschien zie ik er ook wel kenmerken van een samenleving die dichterbij Gods grondplan ligt dan de onze. Ons comfort en gemak hebben een wel heel hoge prijs!
Hoe dan ook: haal de DVD. Verwacht geen snelle ontwikkelingen, relax! En hou je zakdoek klaar. Laat me horen wat je ervan vond!
ladies in lavender
Een aanrader! Prachtig gefilmd en sterk geacteerd door vooral Judie Dench en Maggie Smith, twee van die geweldige Britse actrices die al decennia meedraaien. Het verhaal lijkt triviaal als je het leest. Op het strand bij hun huis in Cornwall vinden Ursula en haar zus (ben naam even kwijt), minstens 60 jaar allebei, een schipbreukeling, de jonge Andrea, uit Polen. Het is 1930 of zo. Ze raken zeer aan hem gehecht en vooral Ursula merkt bij haarzelf gevoelens van verliefdheid die haar (en haar oudere zus!) verwarren. De film gaat vooral over hoe ze allebei omgaan met die gevoelens. Andrea wordt een beetje hun bezit en een jonge vrouw die belangstelling toont wordt gezien als een bedreiging. Ik moest vaak lachen en was af en toe ontroerd. Vrijgezelle Ursula die worstelt met wat voorbij is en nooit meer komen kan: verliefd zijn als een jong meisje, moeder worden, al die diep menselijke verlangens.
Mooie film!
