Categorie: Film

Gisteravond de film gezien. Ruim twee uur meegezogen op de golven van een Indiaas spektakel van kleur, muziek en snelle beelden. Uitermate boeiend en de moeite waard om te zien en beleven. Sommige beelden van de ervaringen van de Indiase hoofdrolspelertjes uit de sloppenwijken zijn schokkend en blijven hangen. Het misbruik, de uitbuitingen, de armoede, de onverschilligheid van een hele maatschappij tov de ellende van bevolkingsgroepen puur vanwege hun kaste, het zijn dingen die je weet en vaak genoeg voorbij ziet komen in kranten en op TV. Maar een speelfilm brengt het allemaal op een andere manier dichtbij.

Dat is tegelijk ook de reden dat ik met een onbevredigd gevoel naar huis ging. Had ik nu over de ruggen van sloppenwijkbewoners een gezellig avondje uit gehad? Het verhaal over de twee broertjes Jamal, Salim en het vriendinnetje Latika is aangrijpend maar ook een rags-to-riches/feel good verhaal. Niet van toepassing op de miljoenen die gewoon vandaag nog op de vuilisbelten hun bestaan bij elkaar moeten rapen.

Ik zit dus met een dilemma. Is het wel ethisch zo’n film te maken, zonder bijvoorbeeld er een project aan te verbinden voor de bewoners die de twijfelachtige eer bezitten de hoofdrol te spelen omdat ze zo ‘prachtig’ arm en ellendig leven? Er blijkt voor de kinderen die meespelen in de film wel e.e.a. geregeld: Slumdog bosses defend indian actors.doc

Ik had me beter gevoeld als er na de film een vermelding was geweest dat 50% van de opbrengst naar het stichten van scholen en zo gaat. Of is dat mijn geweten afkopen?

Toch maar wat extra geld overmaken naar Red een Kind. Een kleinschalige organisatie met goeie projecten o.a. in India.

Mooie film gezien op video, Into the Wild, naar het gelijknamige boek van Jon Krakauer, producer en regisseur Sean Penn.
April 1992, Chris Mc Candless vertrekt, net afgestudeerd van college. Hij laat familie en vrienden achter en geeft al zijn privileges op. Met enkel een rugzak en kampeerspullen trekt hij de natuur in. Hij geeft al zijn spaargeld weg, verbrandt het laatste restje geld en gaat op pad om zichzelf te vinden. Hij lift door de VS, op weg naar Alaska. Onderweg blijft hij hier en daar een poosje hangen,o.a. om geld te verdienen voor zijn grote trip, de wildernis in van Alaska rondom Mt McKinley. Enkele maanden nadat hij eindelijk de laatste uitdaging is aangegaan om helemaal alleen te overleven in de onverbiddelijke natuur van Alaska, wordt zijn lichaam door een jager gevonden in verregaande staat van ontbinding. Een tragische ontknoping van een film die indrukwekkend mooi is door de prachtige natuuropnames, maar aangrijpend vanwege al het onvervulde verlangen naar liefde, eenheid, familieband en harmonie. Gaandeweg de film wordt duidelijk dat Chris door de slechte relatie van zijn ouders en het gewelddadige karakter van de ruzies tussen hen beschadigd is en geen vertrouwen heeft in relaties. Hij is de zoon die iedereen zich wenst, maar hij kan de nabijheid van mensen niet goed verdragen en trekt weer verder. Alleen in de natuur kan hij zichzelf zijn. Maar de natuur keert zich tegen hem en blijkt nog minder te vertrouwen dan mensen. Dat brengt hem uiteindelijk tot een ander zicht op menselijke relaties. Alleen kan hij dat niet meer delen.

De muziek is voor het grootste deel van Eddie Vedder, de zanger van Pearl Jam, die ik nog ken uit de dagen dat zoon Lukas thuis woonde en zijn muziek speelde. Hij heeft een hele mooie stem voor de zachtere ballads die in de film te horen zijn. Echte tearjerkers voor mij…

Een aanrader.

Gisteravond Prins Caspian gezien, een verfilmd deel (geinspireerd op de serie sprookjes over het land Narnia van de Engelse schrijver C.S.Lewis (gestorven in 1963).

Narnia zucht onder de dictatuur van Miraz, de moordenaar van de echte koning van Narnia, Caspian IX. Caspian en zijn voorouders zijn Telmarijnen uit Telmar en hebben een oosters uiterlijk, afstammelingen van zeepiraten als ze zijn. Eeuwen geleden hebben ze Narnia veroverd. De sprekende dieren hebben zich diep in het Zwarte Bos teruggetrokken, de sprekende bomen zijn stil geworden. De 4 Engelse kinderen die in dit Andere Land koningen en koninginnen waren zijn in Engeland op weg naar school als ze het land Narnia weer binnengetrokken worden en daar merken ze dat er honderden jaren zijn verstreken sinds zij daar waren. Ze zijn duidelijk geroepen om de Narnians te redden van de onderdrukking. Maar hoe? Aslan, de goede Leeuw die over grote krachten beschikt en de kinderen stuurt om Narnia, zijn schepping, te helpen, laat zich niet makkelijk zien. Het komt dus aan op gezond verstand maar ook op vertrouwen dat Aslan zal leiden. Dat vertrouwen is het moeilijkst. Lucy, het jongste meisje, ziet Aslan wel, maar durft niet te doen wat hij opdraagt omdat de anderen sceptisch zijn en andere wegen kiezen. Na veel strijd en teleurstelling komt aslan dan toch met zijn hulp wanneer Lucy de moed verzamelt om hem alleen te zoeken, in opdracht ook van de anderen.

Mooie film. Ik vind de leeuw Aslan geslaagd in de zin dat ik me verwonder over de prachtige gelaatsuitdrukkingen die ze deze computercreatie (neem ik aan..) kunnen geven. Als messias figuur heeft hij in zijn ogen expressies als erbarmen, humor, toorn. Heel  overtuigend.

Er wordt veel gevochten in de film, een beetje in de stijl van Lord of the Rings. M.i. teveel. maar wel spannend. De kinderen/koningen/koninginnen acteren niet zo sterk, maar niet zo slecht dat het hindert vind ik. Lucy vind ik net als in de vorige film heel geloofwaardig.

Het oorspronkelijke verhaal is duidelijk een paralel met hoe God omgaat met Zijn schepping en toch kun je het boek lezen en de film zien zonder dat expliciet te zien. Maar de sfeer van heldendom, opoffering, volharding en doorzettingsvermogen is heel opbouwend en inspirerend.

Gaan zien dus. Je komt er gesterkt weer vandaan.

Mooie film gezien op DVD, aanrader. Diving Bell and the Butterfly, Frans gesproken, winner best director Cannes Filmfestival.

Een waargebeurd verhaal. Gebaseerd op wat de hoofdredacteur van Elle magazine overkwam. Na een ernstige beroerte is hij geheel verlamd. Kan alleen nog knipperen met 1 oog. Zijn geest is echter helder. Hij begrijpt alles, kan denken en lezen. Het zo geheten ‘locked in syndroom’. De logopediste ontwikkelt een systeem waardoor hij toch kan communiceren. Iemand in zijn omgeving noemt het alfabet op. Bij de juiste letter knippert hij en zo ontstaan er tergend langzaam zinnen. Op die wijze schrijft hij een boek over zijn ervaringen. Dit boek is prachtig verfilmd, vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, die in zichzelf zit opgesloten. Hij voelt dit aan als een zwaar duikerspak wat hem naar beneden zuigt. Z’n geest blijkt echter toch vrij, dat is de vlinder.

Gisteravond had Kim me dan eindelijk zover dat we samen Ratatouille zijn gaan zien. Ik had er weinig zin in, want a. ben ik steeds meer ant-bioscoop aan het worden en b. het klonk gewoon niet als een leuke film in de oren.

Maar goed, voor een goed huwelijk moet je wat investeren dus om 21.15 zaten we op onze stoelen, allebei met een enorme beker popcorn want je kreeg er twee voor de prijs van één, of je het wilde of niet.

Na een half uur voorfilms (een van de redenen waarom ik antibios aan het worden ben: de meest pornografische scenes vliegen er opeens voorbij, de sappigste stukjes uit waarschijnlijk verder hele brave, oersaaie films). De hangjongeren zaten een flink eind naar achteren dus daar hadden we gelukkig weinig last van (tweede reden voor m’n antihouding, van die lui die alleen maar zitten te schreeuwen en telefoneren en als je er wat van zegt krijg je een hele grote bek). Links van mij zat een stelletje dat volgens mij het wereldrecord zoenen hebben gehaald, onopgemerkt, behalve door mij dan!

De hoofdfilm dan eindelijk. Mijn oordeel.
Best leuk. Het is een animatieverhaal over Remy, een rat die niet alleen maar afval wil vreten maar een fijne neus heeft voor eten, zelf wil koken en creeeren. Hij komt terecht in een gerenomeerd restaurant in Parijs waar hij vele avonturen beleeft. Humoristisch, lief, schitterend getekend en knap geanimeerd. Toch spreekt het me niet zo aan als het anderen blijkbaar doet. Je moet echt van dit soort films houden. En ik heb toch liever echte mensen.

De volgende film mag ik uitkiezen. Das leben der anderen, wordt het!

Huit Femmes, van regisseur François Ozon (2002)
(bewerkte recensie van www.filmrecensiepagina.nl)

Het loopt tegen Kerst en ergens in een landhuis in Frankrijk wonen 8 vrouwen en 1 man. Iedereen komt thuis om het feest te vieren, maar het feest wordt niet echt een feest, want op een morgen wordt de man met een mes in zijn rug op bed gevonden; hij is dood. Wie is de dader?

Het gaat van grootmoeder tot kleindochter tot kamermeid tot schoonzus in deze kleurrijke film over de moord op de man des huizes. Zodra Marcel levenloos wordt aangetroffen begint er een onderzoek naar de schuldige. Gaby( Catherine Deneuve), de vrouw des huizes zwaait de scepter. Ze komt aristocratisch over en is redelijk bazig. Op het oog geldt dit ook voor Augustine( Isabelle Huppert), haar exentrieke zuster. En dan zijn er nog de dochters Suzon(Virginie Ledoyen) en Catherine (Ludivine Sagnier). Het kamermeisje(Emanuelle Béart) is ook behoorlijk nieuwsgierig en lijkt meer te weten…De huishoudster(Firmine Richard) zal het wel niet hebben gedaan. Ook hebben we nog oma(Danielle Darrieux), die hulpelozer overkomt dan ze in werkelijkheid is. De 8e vrouw is de schoonzus van Gaby, Pierrette( Fanny Ardant), een voormalig exotisch danseres en ook niet op haar mondje gevallen.

De oudste dochter van Gaby leidt als een ware miss Marple het onderzoek, dat moet leiden tot het vinden van de moordenaar van haar Papa. Iedereen beschuldigt elkaar en er komen flink wat geheimen en verlangens naar de oppervlakte…

De regisseur heeft er plezier in om genres door elkaar te halen. Comedy, drama, musiacal.
Het is een bijzondere film die alle ingrediënten heeft van een detectiveroman, Agatha Christy stijl, maar het toch niet is. Ozon heeft het decor gebruikt van een huiskamer uit de 50er jaren en het lijkt dus wel of je naar een toneelstuk zit te kijken. Ook de kleuren zijn prachtig authentiek! De kleding van de dames is ook geweldig, helemaal fifties!

Wat ik van de film vind

De geheimen en verborgen verlangens van de 8 vrouwen zijn allemaal gerelateerd aan seksualtiteit en sosm nogal duister. Het verscherpt het contrast tussen de zg. rijke, gelukkige, deftige familie en de werkelijkheid. Dat maakt de film ook tot een tragedie vind ik. Leeg en zonder moraal. Tegelijk ontstaat er ook een gevoel van mededogen in me. 

Gezien: Nativity story. Om 12.10 uur ’s middags in Delft. Rare tijd, maar goed.
Film is het zien waard, mijn cijfer 7,5.

Spel is wat stijfjes, maar komt wel overtuigend over. Film is op lokatie gemaakt, oa in Nazareth en verder in een eeuwenoud Italiaans stadje. Kleuren zijn overwegend grijstonen.

Verhaallijn
Het verhaal begint wanneer Maria als jonge tiener op het land aan het werk is met vriendinnen. Er komen jongens voorbij van wie er een belangstelling heeft voor Maria, die dat zeker niet afkeurt. Kortom: Maria is een gewoon meisje, net als haar vriendinnen.

De bittere armoede van de bewoners van Nazareth, en het landje Israel in het geheel komt goed naar voren. Ook de wrede overheersing van het Romeinse rijk wordt voelbaar gemaakt. Jozef vraagt om Maria’s hand en de ouders stemmen toe. Voor hen is het een goede match, Jozef is als timmerman duidelijk rijker dan zij. Iets van de roomse traditie schemert door, want Jozef lijkt een flink stukje ouder dan Maria die dan ook opstandig is wanneer ze zomaar wordt uitgehuwelijkt, terwijl ze nog jong is. Als Maria de boodschap krijgt van een engel dat ze zwanger zal worden van de Heilige Geest en Gods Zoon zal baren, is ze verward maar gelooft de boodschap. Erg goed wordt verbeeld hoe moeilijk het moet zijn geweest dit te vertellen aan ouders en vriendinnen en bovenal Jozef. Maria vertrekt zonder iets te vertellen naar Elizabeth en Zacharias en je voelt mee met haar opluchting als blijkt dat zij al weten van de wonderlijke zwangerschap en geen spoor van twijfel tonen.

Maria komt terug in Nazareth en haar zwangerschap wordt zichtbaar. Opnieuw is het heel invoelbaar wanneer je de geschokte blikken van ouders en dorpelingen ziet. Jozef is gekweld maar wil niet dat Maria gestenigd wordt, hoewel dat de wet was bij ontrouw en overspel. Als hij geen ‘aangifte’ doet kan Maria niet worden vervolgd. (Het verhaal volgt verder in grote lijnen het evangelie).

Wat vond ik?
Ik vond dat een van de beste gedeeltes van de film. Het wonder van de bevruchting en zwangerschap vindt plaats, maar God geeft geen kant en klare oplossingen. Niet het hele dorp krijgt een droom of openbaring, alleen Jozef. Samen moeten ze dan maar zien op te boksen tegen de schuine blikken en verdachtmakingen. Het begin van de verwerping van Jezus zelf. In Nazareth heeft Hij nooit op veel geloof hoeven rekenen: zoon van een timmerman, en zelfs dat was niet eens zeker…Geen kapsones aub.

De engelverschijningen vind ik minder geslaagd, kan niet goed zeggen waarom…Ze riepen angst op door hun verschijning want het eerste wat ze zeggen is: wees niet bang. Maar in de film zijn het enigzins watjes-achtige figuren..

De wijzen worden afgebeeld als zeer geleerde, welgestelde sterrenkundigen en wetenschappers, een tikkeltje karikaturaal met hun overdadige kleding en sieraden.

Herodes is erg goed vertolkt, wreed en meedogenloos, op macht belust. Alle kinderen van 2 jaar oud en onder moesten vermoord…verschrikkelijk. Wat een leed heeft dat veroorzaakt. Ik dacht tijdens de film, waarom heeft God die kindertjes niet ook laten redden, zoals Jozef een waarschuwing ontving om te vluchten…Aan de andere kant moest voor Jezus, door die redding, de ellende helemaal nog beginnen, terwijl deze kinderen veilig in Gods armen waren. Het is maar van welke invalshoek je het bekijkt en ik neig naar de moeder-insteek…

Welaan, ik vond de film verrijkend, het heeft mijn begrip voor het Bijbelverhaal verdiept en mijn waardering voor wat Maria en Jozef deden doen toenemen. De keuze van Jezus om naar deze wereld te komen met opgeven van al Zijn privileges (constant in communicatie met de vader en de Geest, geen lijden of ziekte, volop liefde), om ze voor ons terug te krijgen, verwondert steeds meer.