Categorie: Film

Tinker, tailor, soldier, spy

Gezien: Tinker, tailor, soldier, spy.
Regisseur: Tomas Alfredson

Gezien, een paar weken terug: Een verfilming van de spionage thriller van John le Carré: Een Brits spionagedrama dat zich afspeelt ten tijde van de Koude Oorlog in de jaren zeventig van de vorige eeuw. M16, de Britse geheime dienst is actief bezig in de Oostbloklanden met het verzamelen van informatie over allerlei militaire geheimen. Er zijn spionnen, dubbelspionnen en er is een verrader in het spel. Wie van de vijf top spionnen die de directie vormen van M16 is de verrader? Eén van hen, Smiley (Gary Oldman) die (vanwege een mislukte missie in Hongarije) buiten spel wordt gezet krijgt in het geheim van de staatssecretaris van Binnenlandse Zaken de opdracht uit te zoeken wie de mol is.

Ik ben helemaal niet zo’n spionagethriller fan, maar omdat we een aantal goeie recensies hadden gelezen zijn we er toch heen gegaan. Geen teleurstelling. In tegendeel, het bleek een fantastisch mooi gemaakte, gespeelde en geredigeerde film.

Regisseur Tomas Alfredson zegt:
‘With Tinker Tailor Soldier Spy, I think we’ve made a film about loyalty and ideals, values that are extremely relevant – perhaps mostly because they are so rare these days?’

Prachtig authentiek jaren ’70 decor, zeer consequent doorgevoerd. Warme, bruine gloedvolle beelden,mooi camerawerk. De telex, de draaischijftelefoons, het postliftje, de details kloppen allemaal.

Tot het einde toe spannend, wie is wie en wie deed wat en wie is de verrader?

The Descendants – moeite waard

Gistermiddag in City theater Utrecht ‘The Descendants’ gezien, (regisseur Alexander Payne) met George Clooney in de hoofdrol. Het miezerde buiten, we hadden onze boodschap gedaan (verjaardagscadeau voor kleinzoon Niek, die 7 wordt) en bedachten dat het eigenlijk een uitgelezen moment was om naar de film te gaan om 4 uur.

In een lege zaal, comfortabel en warm, met popcorn, de film bekeken.

Matt King (Clooney) woont op Hawaï. Hij is afstammeling van een Hawaïaans koningshuis en Amerikaanse zendelingen. Als advocaat heeft hij een druk bestaan en is veel op pad. Zijn vrouw krijgt een ongeluk in zijn afwezigheid en ligt met een coma in het ziekenhuis. Hun tienjarige dochter Scotty is nu voor zorg op vader aangewezen, die daar geen ervaring mee heeft. Hij was niet erg betrokken bij de opvoeding van beide dochters. Er is nog een tienerdochter Alexandra (Shailene Woodley, 21) die op een privéschool zit op een ander eiland.

Uit commentaar en conversaties met dochters en vrienden rijst langzaam het beeld op van een rijk, maar disfunctioneel gezin waarvan de leden behoorlijk langs elkaar heen leven.

De verhouding tussen vader en moeder is gespannen, de dochters ontvangen te weinig aandacht en liefde en de tiener, Alexandra, blijkt voor veel problemen te hebben gezorgd. Drugs en alcohol spelen een rol. De tienjarige Scotty heeft duidelijk onder slechte invloed gestaan getuige haar taalgebruik en ideeën over wat normaal is.

Matt is redelijk wanhopig en vraagt zich af hoe hij met zijn dochters om moet gaan. Hij realiseert zich dat dingen mis zijn gegaan. In een aanvaring met Alexandra komt aan het licht dat zijn vrouw vreemd is gegaan en dat de tienerdochter haar dat hevig verwijt, ze is loyaal aan haar vader ondanks zijn verwaarlozing.  Ze gaat op bezoek bij haar comateuze moeder maar heeft grote moeite haar normaal toe te spreken, rekening houdend met de afhankelijke staat waarin ze verkeert.

Matt wist niet van de affaire en voelt zich bedrogen en uit het lood geslagen. Alles is veel meer mis dan hij zich realiseerde. Vrienden blijken volkomen op de hoogte te zijn. Met dochter Alexandra gaat hij tegen wil en dank toch op zoek naar de man voor wie zijn vrouw hem had willen verlaten.

Ondertussen wordt duidelijk dat zijn vrouw niet meer uit het coma zal komen. Ze heeft zelf geregeld in een verklaring dat ze niet kunstmatig in leven gehouden wil worden. De dood nadert. We hebben de vrouw niet leren kennen. We zien haar slechts als patiënt in coma, in een steeds slechtere conditie.

Door de vervreemding, pijn en boosheid heen zie je de vader en dochters, in gezelschap van Sid, een goeie vriend van Alexandra, naar elkaar toegroeien.

Een tweede verhaallijn is de situatie rondom een groot stuk land dat de familie van Matt bezit op een van de eilanden van Hawaï. Het moet in de verkoop, wegens een wet die onbepaald bezit verbiedt. Matt is de beheerder van stichting die over het bezit gaat. Verkoop aan een projectontwikkelaar zal leiden tot toeristische bebouwing van een paradijselijk gebied. Het levert de familie miljarden op. Tussen alle bedrijven van de problemen met vrouw en kinderen door moet Matt dit zaakje ook regelen.

De gebeurtenissen rondom zijn gezin beïnvloeden uiteindelijk zijn besef van verbondenheid met de geschiedenis van zijn familie op HawaÏ en zijn standpunt ten aanzien van de verkoop van het land. Vandaar wellicht de titel, die wat vaag blijft omdat de geschiedenis van de verkoop van de familiegrond een ondergeschikt thema blijft.

De film wordt terecht een tragi-komedie genoemd. Er valt genoeg te lachen. Net als in het gewone leven zijn er in de moeilijkste ogenblikken ook altijd wel momenten van humor.

Oordeel: Goede film. Het verhaal, gebaseerd op een roman wordt goed uitgewerkt. We kennen de stervende vrouw niet en het is heel boeiend hoe zij gestalte krijgt door de gesprekken en reacties van de mensen om haar heen. Het thema leent zich ervoor op sentimentele Hollywood wijze te worden uitgewerkt maar het is een vrij ingehouden film. Less is more is het leidende principe.

De acteurs zijn uitstekend. De twee meisjes worden gespeeld door. En zijn heel overtuigend. Irritante (bijna)pubers met een grote mond maar een oh zo klein hartje, George Clooney speelt zijn rol ook met overtuiging. Juist het ingehouden karakter van de film past goed bij zijn persoonlijkheid. Hij is misschien iets vlak, maar dat heb ik liever dan een overdramatische rol. De vriend van Alexandra, Sid, is wat zwak, maar dat heeft ook wel met zijn rol te maken. Niet superintelligent, maar zorgzaam.

Al met al een film die ik zou aanbevelen. Hij krijgt van mij een 8. Oh en de muziek is ook de moeite waard, allemaal originele Hawaïaanse muziek. Compleet met ukele. Past prachtig bij de hele ambiance van Hawaï die in de film heerst.

De verschrikkelijke kou van Nova Zembla

Gisteren  op een gewone maandagavond zijn we naar de film geweest. Ik had op de radio een interview gehoord met de hoofdrolspeler in de film Nova Zembla, en een recensie in de krant gelezen (ik meen het Nederlands Dagblad) en mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Ik ben een geschiedenisfan, en heb meerdere journaals van ontdekkingsreizigers uit de 16 eeuw gelezen (in moderne vertalingen, dat wel). Fascinerend immers, dat mannen zo gedreven waren nieuw land te ontdekken dat ze, zonder exact te weten waar ze uit zouden komen, met eenvoudige instrumenten het zeegat uitvoeren, de oneindige zee op. Hun verslagen waren in die periode razend populair.

Aan het begin van de 17e eeuw ontdekte de Nederlanders de route naar het Oosten en reisden de schepen van de VOC (Verenigde Oostindische Handelscompagnie) af en aan via de Zuidelijke route, om Kaap de Goede Hoop, Madagascar en dan naar het Noordoosten, naar Indonesië en China en Japan. Een zeer winstgevende business. Met helaas veel uitbuiting en exploitatie van de oorspronkelijke bevolking van vooral de Indonesische eilanden.

Aan het einde van de 16 eeuw was die route nog niet bekend, behalve aan de Portugezen en de Engelsen, onze grote concurrenten, die ons behoorlijk dwars zaten. Vandaar dat ontdekkingsreiziger Willem Barentszoon er zo op gebrand was die route te zoeken via het Noorden. Langs Nova Zembla.

Hij en de bemanning van het schip hebben het geweten. Er bleek geen doorgaande open vaarroute te zijn, het schip raakte vast gevroren in het ijs en ze werden gedwongen aan land te gaan om er de poolnacht lang te overwinteren in temperaturen  van – 30 en in voortdurende duisternis. Een van de bemanningsleden, ‘de schrijver’ Gerrit van de Veer, houdt aantekeningen bij en na alle ontberingen publiceert hij na terugkomst in Nederland zijn journaal.

Dit is het onderwerp van de film Nova Zembla van Reinout Oerlemans. Een verbeelding in 3D van deze gebeurtenissen. Vind ik de film geslaagd?

Allereerst moet ik zeggen dat ik meestal met vrij lage verwachtingen naar een Nederlandse film ga, en dan achteraf (soms) denk dat het best wel mee viel. Een beetje negatief geformuleerd dus. Maar echt, ik ben gematigd positief over deze film.

Het verhaal van de overwintering wordt goed neergezet, overtuigend. Oerlemans volgt in grote lijnen het geschiedenisverhaal zonder veel uitweidingen, behalve dan Doutzen Kroes, die had voor mij niet mee hoeven doen. Ik vind de hoofdrolspeler wat zwak, maar tegelijk is het zo, dat bekend is dat deze Gerrit van de Veer (Robert de Hoog) aanvankelijk bescheiden en teruggetrokken was maar in de loop van het drama een meer leidende rol op zich neemt. Bescheiden en teruggetrokken spelen is misschien wat ik als wat zwak ervaarde. De andere rollen van schipper Willem Barenstz (Derek de Lint) en kapitein Jacob van Heemskerk (Victor Reinier) worden goed en krachtig vertolkt. De andere bemanningsleden spelen hun ruwe zeebonken rol uitstekend. Overigens niet helemaal volgens de feiten, die ruwe bonken. Volgens hoogleraar Arctische en Antarctische studies Louwrens Hacquebord had Barenstz blijkbaar juist geletterde en getrouwde mannen aan boord genomen.
Kleine wetenswaardigheid, de rol van de reusachtige Claes wordt gespeeld door kickboxer Semmy Schilt, 2,6 meter!

Deze mannen overleven een gruwelijke winter op dat bevroren eiland. Wat houdt hen gaande? De herinnering aan Amsterdam, aan hun gezin, hun vrouw, hun vriendin. In de film wordt dit gesymboliseerd door de visioenen die Gerrit heeft van zijn geliefde, de dochter van de sponsor van de tocht,ds. Plancius, gespeeld door Doutzen Kroes.  Ze verschijnt in zijn dromen in een wit gewaad of met een mooi decolleté en hij steekt dan verlangend zijn hand naar haar uit maar wordt natuurlijk steeds te vroeg wakker. Wat kitscherige scenes. Ze doen voor mijn gevoel afbreuk aan de film als geheel.

Indrukwekkend neergezet is vooral de rauwe, ijzige, hopeloze werkelijkheid van het leven van zo’n groep mannen, die moeten jagen op poolvossen om in leven te blijven en niet veel anders te doen hebben dan slapend zowel de dagen als de nachten door te brengen (het is 24 uur donker).  Door ondervoeding hebben ze nauwelijks energie. Negen maanden lang zitten ze vast in ’t Behouden Huis, zoals de houten hut genoemd wordt. Wie kent die prachtige schoolplaat niet van Isings?

Kortom, wie van geschiedenis houdt, met name ontdekkingsreizen, of interesse heeft daar eens iets van te zien om zich een voorstelling te kunnen maken, moet de film zeker gaan zien.  Een bonus is zoals Ephimenco het uitdrukt in Trouw:  dat Nova Zembla ontbeert wat doorgaans het succes van Nederlandse films maakt: grove seks, drek, en ruwe taal.

Overigens, wat nu de meerwaarde van de 3D is werd me niet helemaal duidelijk. De bril is vrij donker en ik vind het prettiger gewoon een mooi groot scherm te zien. De beelden waren er mooi genoeg voor!

A thousand years of good prayers

..is what it takes before one has a good marriage

Een film van regisseur Wayne Wang, Amerikaans-Chinese filmmaker. In China door zijn vader vernoemd naar de beroemde western-acteur John Wayne.

Ik zag deze film gisteravond op tv en heb er van genoten. Wang maakt prachtige films met veel straatbeelden die aan schilderijen van Edward Hopper doen denken. Leeg, verlaten en enigszins dreigend, maar ook weer van een schoonheid dat ze niet somber zijn. Ze benadrukken, in ieder geval in deze film, de eenzaamheid van de hoofdpersoon, Mr. Shi, de man die uit China is overgekomen na de dood van zijn vrouw om een tijdje bij zijn dochter in te trekken die net gescheiden is en het moeilijk heeft.

Deze man spreekt nauwelijks Engels en behelpt zich met een klein woordenboekje om de dagelijkse dingen te doen wat resulteert in hilarische taferelen, maar niet ten koste van de hoofdpersoon. Die blijft rustig in zijn naïeve pogingen zich verstaanbaar te maken.

Het is een film over elkaar moeilijk verstaan, en ondanks dat, toch tot communicatie kunnen komen. Als je doorzet. De gesprekken die de Chinese man voert in het park met een even eenzame dame uit Iran die alleen Farsi spreekt op een paar woorden Engels na, kenmerken zich door de basale begrippen die gebezigd worden als ‘my daughter, lonely’ en ‘Communist, no bad’ of ‘America, good’ of ‘you, take this, nice!’ maar die toch een diepe band blijken te scheppen tussen deze man en vrouw.

De vader en dochter komen uiteindelijk ook tot een betere verstandhouding nadat een groot  familiegeheim is opgehelderd.

Prachtige film, goed geacteerd. Subtiel, traag en weinig actie, daar staan Chinese en Aziatische films van dit genre om bekend. Fijnzinnig en een lust voor de ogen.

The Apostle – Robert Duvall, regisseur, producer, en acteur.

Gisteren The Apostle gezien op DVD. Wist eigenlijk niet wat te verwachten, maar ben aangenaam verrast. Een indrukwekkende rol van Robert Duvall als de evangelist die niet op kan houden het evangelie te verkondigen, in de stijl van een typisch Amerikaanse zwarte pinksterdominee. Hilarisch en tegelijk, naarmate de film vordert, innemend en confronterend, want het is hem werkelijk ernst. De komische noot hoort bij de sfeer van die kerken. Een goed voorbeeld van de cultureel gebonden beleving van ‘eerbied’. Men danst en springt luidroepend en Godlovend door de zaal heen. De toon van de film is nooit spottend of cynisch. Duvall (producent, schrijver en acteur) laat zien hoe de evangelist Sonny zich helemaal geeft aan het stichten van kerken, maar tegelijk mens is en lijdt aan zijn eigen zwakheden: agressie, geweldadigheid en lust. Vanwege zijn levensstijl, altijd op pad, wil zijn vrouw van hem scheiden, ze heeft een minnaar. De film laat in het midden of er ook geweld is geweest tegen haar. Sonny’s woede leidt tot een geweldadig incident waardoor hij op de vlucht slaat.

In een klein plaatsje in Louisiana sticht hij met veel inspanning en hulp van anderen een kerkje. Daarin is de liefde voelbaar en ontroerend aanwezig. Maar Sonny weet dat hij niet voor altijd op de vlucht kan blijven. Als de politie hem eindelijk op het spoor komt is hij klaar om mee te gaan.

Mijn partner komt oorspronkelijk, na zijn bekering, uit het soort kerk waar hier een portret van gegeven wordt. Knap is dat niets belachelijk wordt gemaakt, terwijl dit op elk moment makkelijk zou kunnen.

Wat is de boodschap van de film? Het is allereerst een portret, een biografie van een fictieve evangelist die model staat voor velen. Verlangen naar de dienst aan God, maar gehinderd worden door eigen menselijke zwakheid. ‘Maar wie vergeeft ons en heeft ons lief? Jezus!’ scanderen de kerkgangers steeds weer door de film heen. Ook Sonny leeft vanuit die vergeving en zelfs in de gevangenis pakt hij zijn ‘beroep’ weer op De aan elkaar geketende gevangenen die langs de weg werken laten zich voorzingen door Sonny: Wie red ons van alle zonden met Zijn bloed? ‘Jezus!’, roepen dan de boeven. En zo gaat het uren door. .: ‘Ik kan mijn mond niet houden’, had Sonny de politie al gewaarschuwd.

Ancho Libero Va Bene – film

Gezien op TV, Ancho Libero Va Bene, een Italiaanse film uit 2006. Regisseur: Kim Rosi Stuart, die zelf ook de rol van de vader speelt. Het verhaal speelt zich af in Rome. Een één-ouder gezin, vader Renato, tienerdochter Viola, zoon Tommi van elf, woont op de bovenste etage van een karakteristiek appartementen complex uit het begin van de 20e eeuw. De architectuur van het gebouw speelt een rol in de fotografie van de film. Prachtige opnames van het rondlopende trappenhuis met daar middenin de antieke lift. Vele keren zie je de hoofdpersoon, het jongentje, daarin op en neer lopen. Of hij trekt zich terug bovenop het dak via een luik in de zoldering, of hij is op weg naar een (rijk) vriendje op de 1e verdieping.

Dat ideale gezin vormt een contrast met zijn eigen thuissituatie. Zijn moeder is er niet, is er vandoor gegaan. Zijn vader trekt het maar nauwelijks en door zijn drift- en woedeaanvallen zijn de kinderen vaak onzeker en verdrietig, hoewel ze tegelijk gek zijn op de vader. En dat is wederzijds. Het is dus af en toe ook gezellig.  De moeder duikt opeens op en wordt, na veel moeite en beloftes van haar kant, weer geaccepteerd. Maar het wantrouwen is niet overwonnen. Waarom ging ze weg? Zal ze nu wel blijven? Uit de manier waarop over haar gesproken wordt krijg je geen betrouwbare indruk van haar.

Het jongetje trekt naar het vriendje en zijn ouders op de 1e verdieping. Daar wordt hij gewaardeerd en mag hij kind zijn op een gezonde manier. Zijn eigen ouders weten geen raad met hun kinderen. Ze behandelen ze of als kleuters of als gelijkwaardige volwassenen. Met gekromde tenen zie je de vader al zijn ellende uitstorten over het hoofd van Tommi. Renato voelt zich verraden door zijn zoontje. Hij gooit hem in z’n woede zelfs een keer het huis uit. Als de moeder opnieuw spoorloos verdwijnt raakt de vader het spoor bijster. Toch kiest Tommi uiteindelijk om bij zijn vader te zijn. Alsof hij de ouder is, vraagt hij zijn vader na een crisis of ‘het wel gaat met ‘m’. Dit breekt door de woede van de vader, die begrijpt dat dit elfjarige kind niet voor hem kan zorgen, maar dat hij er moet zijn voor hem.

Meesterlijk geacteerd door de jonge Tommi (Alessandro Morace). De trieste gezinsproblematiek van dit éénouder gezin is heel overtuigend verfilmd. Heel herkenbaar is de universele spanning vertolkt tussen ouders en kinderen wanneer je als ouder te hoge verwachtingen hebt en je kind daarin wil sturen en je je vervolgens verraden voelt wanneer het kind iets heel anders wil. En het dilemma van het kind dat de ouder niet wil teleurstellen, maar tegelijk zich verstikt kan voelen in de dromen van die ouder.

Kijken!

Des Hommes et Des Dieuxs


Gezien: Des Hommes et Des Dieuxs. In het Nederlands omgeroepen in het Filmhuis, Den Haag als: Van Mannen en Goden, uitverkocht..! Maar wij hadden gereserveerd, gelukkig. Regisseur: Xavier Beauvois.

Het op ware feiten gebaseerde verhaal speelt zich af in Algerije, in de jaren ’90. Acht monniken leven samen in het enige nog actief bewoonde Trappisten klooster OLVrouwe van de Atlas in Tibléhirine, een afgelegen dorp in het Atlasgebergte. De bevolking is moslim.

De meeste kloosterbewoners zijn al op leeftijd. De jongste onder hen zijn vijftigers.  Monnik/ arts, Luc, een tachtiger, die iedere dag een druk bezocht spreekuur houdt voor de dorpelingen. Ergens in de film klaagt hij dat het fysiek te zwaar wordt, soms heeft hij wel 150 consulten op een dag. Zijn verweerde, vriendelijke kop met bruin mutsje boezemt vertrouwen in. Je ziet dat de bevolking hem erg graag mag. Zijn assistent is een negentiger, Aimede, die doorschijnend is van ouderdom.

Ook het klooster is oud, sober en primitief. Het land er om heen wordt door de monniken bewerkt, mooi in beeld gebracht, zodat ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Zo verkopen ze o.a. honing op de markt.

In rustige beelden volgen we de monniken in hun dagelijkse bezigheden, inclusief hun godsdienstige handelingen. De gebeden, de mis, de lezingen tijdens de diensten of de maaltijden. Er wordt veel en mooi gezongen, Gregoriaans, maar ook modernere, vierstemmige liederen.

Aan het begin van de film zijn enkelen van hen aanwezig op het besnijdenis feest van de zoon van een van hun Algerijnse medewerkers. Ze gaan op in de bevolking, klappen vrolijk mee. Er is geen sprake van spanning, maar van harmonie en een vreedzaam samenleven.  ‘Dat het maar vrede mag blijven, Inshallah’, zegt een van de oudsten in het dorp. ‘Inshallah’, antwoord de priester die hem bezoekt.

De angst voor terreur die de dorpsoudste uitte is echter niet ongegrond. In het land heerst burgeroorlog en fundamentalistische rebellen hebben onlangs Kroatische (katholieke) bouwvakkers de keel doorgesneden. Men is bezorgd over de veiligheid van de monniken. De gouverneur smeekt hen zelfs Algerije te verlaten. Of tenminste het klooster te laten beveiligen door het leger. Christian, de overste, weigert categorisch. Dat levert wel spanning op onder zijn mede-monniken. Prachtig wordt verfilmd hoe de mannen allen op hun eigen wijze in tweestrijd verkeren. Angst, twijfel, gepieker, bidden, de diepste vraag beantwoorden: waarvoor ben ik hier? In Algerije, in de wereld, in het leven?

Op een gegeven moment neemt ieder voor zich een beslissing. Een mooie scene in de film. Rond de tafel komt ieder aan het woord. De meerderheid kiest voor blijven. Trouw zijn op je plek, waar moet ik anders heen, partir c’est mourir een peu, we laten de mensen niet in de steek,  ieder heeft zijn eigen beweegreden. Een van de monniken wil op den duur weg, maar wacht het af.

De spanning neemt ondertussen toe en op Kerstavond gebeurt waarop je zit te wachten:  Fundamentalisten overvallen het klooster op zoek naar hulp en medicijnen voor een gewonde onder hen. Christian, de overste, is vanuit het diepst van zijn hart ervan overtuigd dat wapens en geweld, of ze nu van het leger of van de fundamentalisten komen, niet te rijmen vallen met het doel wat de kloosterlingen in opdracht van God nastreven: vrede, liefde en gerechtigheid voor allen. De dorpsbewoners zijn hun broers en zussen en voor hen zijn ze hier. De medische goederen die ze hebben zijn voor hen. De commandant van de terroristen respecteert de moedige houding van Christian. Als die zegt dat het de nacht is waarin herdacht wordt dat Jezus, de Vredevorst geboren werd, biedt hij Christian de hand, biedt zijn excuses aan en vertrekt. Later zal het leger hem doden. Dan blijkt dat het klooster onder zijn bescherming stond.

De fundamentalisten vallen opnieuw binnen en ontvoeren de kloosterlingen. Ze eisen vrijlating van gevangen genomen terroristen. We zien de monniken in de ijzige kou voortstrompelen. Ze verdwijnen langzaam in de mist. Een ongewisse toekomst tegemoet. Wij weten dat ze vermoord zijn omdat de kerk en/of regering niet op de eisen is ingegaan. De keel doorgesneden, hun hoofden gespietst aan boomtakken zo zijn de mannen uiteindelijk terug gevonden. Een gruwelijke dood. Zinloos?

Christian zegt in de film: we zoeken de dood niet. Maar we blijven onze roeping trouw. De dorpelingen hebben geen keus. We laten hen niet in de steek.

Ik was geraakt en ontroerd door de film. En geïnspireerd! Trouw zijn, zonder spektakel, zonder grootse aandacht. Je roeping volgen ondanks alles, ook in tegenspoed. Kracht in zwakheid volbracht. Je ziet hoe een roeping of doel dat boven een mens uitstijgt tot grote moed kan leiden. Wij zijn trouw omdat Jezus trouw was tot in de dood. Wij hebben lief omdat God eerst heeft liefgehad,en in Jezus Christus ons zeer nabij kwam.

Nu interpreteer ik de film volgens mijn eigen inzicht, maar die ruimte laat Beauvois ons ook. Een film om lang over door te praten. Een paar lezenswaardige links: artikel in de Osservatore ten tijde van de gijzeling. Trouw, met een andere lezing van de gebeurtenissen.

Snow – Aida Begic

Prachtige verstilde film over oorlogsleed van weduwen in Bosnië. In een uitgebombardeerd dorpje woont een kleine, rouwende gemeenschap van vrouwen en kinderen, waaronder een aantal wezen. Alle mannen uit het dorp zijn gedood door Servische soldaten, inclusief de jongens. Een oude man, die de Islamitische gebeden leidt en een jongetje dat aan de moordpartij ontsnapt is maken ook deel uit van de dorpsgemeenschap. Het jongetje is getraumatiseerd (waarschijnlijk ooggetuige van de moordpartij geweest) en heeft angstaanvallen, symbolisch vertaald in het feit dat de imam/opa iedere keer weer zijn haar moet knippen. De angst maakt dat het groeit. Zo ben je op subtiele wijze steeds bewust van de angst die de kinderen met zich meedragen, zonder dat er hele dramatische scènes over zijn.

De vrouwen verwerken vruchten en groentes tot jam, gelei, cakes, enz. Daar zijn ze de hele dag mee bezig met primitieve middelen. De jonge Alma droomt er van dat hun voedsel op een dag half Bosnië zal voeden. Dat was de droom van haar vermoordde echtgenoot. Als zij, met een buurvrouw, op een doodstille weg probeert hun waren te verkopen ontmoeten ze een vrachtwagenchauffeur die hen belooft voor vervoer te gaan zorgen en hun voorraad aan de man te brengen.

Tegelijkertijd arriveert er in het ruïne dorpje een projectontwikkelaar die het gebied voor toerisme wil opkopen. Veel van de vrouwen hebben wel oren naar het geld. Alma waarschuwt hen: wat willen ze doen en waar willen ze heen? Het lijkt erop dat de vrouwen zich niet laten overtuigen door haar argumenten.

Mooie film, schitterende fotografie, zeer overtuigend geacteerd, ontroerend bij tijden.
De titel ‘Snow’ vind ik wat cryptisch.

Een 9 wat mij betreft, maar ik hou van langzame, verstilde films waarin niet de actie maar het verhaal van de mensen centraal staat!

Un prophète

Plaatje is slecht van kwaliteit. Dat kun je van de film niet zeggen. Un prophète is een indrukwekkende en bij tijden schokkende film. Het is een Franse gevangenisfilm. De negentienjarige Malik  (Tahar Rahim)van Arabische afkomst (Algerijns? Marokkaans?) moet van jeugddetentie naar de volwassen gevangenis. Hij komt daar schuchter en onzeker aan en houdt zich afzijdig. Hij wordt geronseld door een Corsicaanse gang van maffiosi onder leiding van de grijze, vaderlijk ogende Cesar (Niels Arestrup) die echter uiterst wreed is. Malik krijgt het “verzoek” voor de Corsicanen iemand te vermoorden. Weigeren is geen optie.

De moordscene is gruwelijk en je voelt je verbonden met Malik die in handen valt van deze moorddadige bende. Hij wordt zelf door hen mishandeld zo gauw er iets gebeurt dat hen niet zint. In de gevangenis vormen zich verschillende bendes. Malik draait niet mee met de ‘baardapen’ zoals de moslimbroeders worden genoemd door de Corsicanen.

De gevangenis wordt gerund door compleet corrupt personeel dat werkt voor de maffiabaas Cesar. Maliks poging om een gesprek met de directeur te krijgen om te voorkomen dat hij een medegevangene moet vermoorden komt hem duur te staan. Hij wordt volledig in elkaar geslagen ter waarschuwing.

Gaandeweg het verhaal zie je Malik groeien in zelfvertrouwen. Als hij dan gebruikt wordt door de maffia kan hij net zo goed er voor zichzelf ook een slaatje uit slaan. Hij organiseert een drugskoerier route vanuit de gevangenis met de hulp van contacten buiten de gevangenis.  De maffiabaas zorgt voor verlofdagen waarop Malik klusjes voor hem moet doen, maar hij gebruikt die tijd ook voor zichzelf.

De film is uiterst realistisch. Je hebt het gevoel naar een documentaire te kijken. De beelden van het gevangenisleven zijn grauw en grijs. Toch zie je Malik ook leren lezen en andere vakken bestuderen op de gevangenisschool. Zijn intelligentie krijgt daardoor steeds meer handvatten. Helaas is er behalve de misdaad en de corruptie geen andere bezigheid.

Het knappe van de film vind ik dat je vanaf het begin een sterke band voelt met Malik. Analfabeet, opgegroeid zonder ouders in een tehuis. Veroordeeld tot 6 jaar voor iets waar je niet achter komt en waarvan hij zelf zegt het niet gedaan te hebben en dan veroordeeld tot het leven in een nietsontziende wrede gevangenis samenleving. Is hij slachtoffer? Is hij evengoed dader als de maffiosi met hun wreedheid?

De film boeit vanaf begin tot eind. Heel mooi verfilmd, met geweldige acteurs. Wel gewelddadig. Bepaalde scenes kon ik niet aanzien, zo realistisch en bloederig.

Toch is het geen domme actiefilm, maar een indringend persoonlijk verhaal met thema’s die aandacht verdienen. Misdaad in de gevangenis, corruptie, zin en onzin van opleiding voor gedetineerden en de problemen van etnische minderheden die de gevangenis lijken te bevolken.

Wonderful town

Mooie, subtiele Thaise film. Het verhaal speelt zich af in Thailand, in Takua Pa een oud dorp aan de kust waar na de tsunami nauwelijks nog toeristen komen. Het dorp werd indertijd zwaar getroffen door de tsunami. Verwoeste huizen en hotels worden langzaam weer opgebouwd. Ton, een van de werknemers van een architectenbureau uit Bangkok dat het bouwproject leidt, logeert in het enige hotel in het dorp. Hij en Na, de eigenares van het hotel, worden verliefd op elkaar. Een simpel verhaal, mooi en subtiel verbeeldt, maar ergens rommelt iets in de achtergrond. Zoals er een verraderlijke onderstroming kan zijn in de zee. Op een heel indirecte wijze en soms plotseling met duidelijke aanwijzingen hangt er iets in de lucht. Kan dit wel goed gaan?

Het is geen film over de tsunami maar wel over een wereld van na de tsunami met ingetogen verdriet, aarzeling over de mogelijkheid van een nieuwe toekomst en ontwikkelingen die even onverwacht en schokkend opduiken als een tsunami.