Categorie: chronicles

Lieve lezers van mijn weblog:

ik wens jullie allemaal een goed en gezegend 2008

Deze regenboog zagen we vandaag op terugweg naar huis vanuit Antwerpen. Het deed ons denken aan Gods belofte Zijn wereld trouw te blijven, in de seizoenen en jaargetijden (slechts een kleine opwarming heeft al ongekende effecten op ons leventje).

In de dienst in de christelijk gereformeerde kerk in A. ’s ochtends lazen we uit Jesaja 43:19. "Ik doe iets nieuws" zegt God, "heb je het nog niet opgemerkt? Ik baan een weg door de rivier, en maak een pad door de woestijn."

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de preek wat langs me heen heb laten gaan, deels omdat ik slaperig was, maar ook omdat de tekst me greep. Ik kreeg nieuwe moed en kreeg weer zicht op Gods grootheid. Hij doet dingen die geen mens bedenkt of voor elkaar krijgt. In het groot en kosmisch door Jezus te sturen, maar ook in het klein en miniscuul in mijn eigen leventje, door tot mij door te dringen met Zijn liefde.

Dat God veel nieuwe dingen mag doen in mijn en jullie leven!

nog wat foto’s van 2 trotse oma’s en een opa

Echtgenoot en ik zijn een paar dagen in Antwerpen. Hotel geboekt en even een korte break na een inspannende (kraam en kerst)week.

Zondagavond hadden we onze kerst ‘nacht’ dienst voor de buurt waar onze kerk staat. Er waren behoorlijk wat gasten, waaronder ook vijf van onze directe buren. Leuk dat mensen op een persoonlijke uitnodiging ingaan! Marieke, katholiek van achtergrond zei: wat zingen jullie lekker, zeg! Veel van de liederen kende ze niet, maar dat was niet erg. Onze andere buren, Luthers en Gereformeerd van achtergrond komen altijd netjes als we ze uitnodigen maar wat ze nu echt ervan vinden weet ik niet zo goed. Na de dienst was er gluhwein en lekkers, dus al met al een leuke en geslaagde (vroege) viering van de verjaardag van de Here Jezus.

In Utrecht, tijdens de dienst op kerstochtend zelf moesten we elkaar feliciteren met de verjaardag van Jezus. Ik voel me dan niet helemaal op m’n gemak, maar ach. Zal wel aan m’n leeftijd liggen. 25 jaar geleden, in Korea, vierden we Kerst eens mee op de Amerikaanse legerbasis in Pusan, waar we toen woonden. Daar zongen we voluit: “happy birthday dear Jesus, happy birthday to you!”

Maandag gearriveerd om een weekje mee te helpen kramen bij dochter. Kleinzoon was maandag nog naar “school’ (creche), maar zou de rest van de week thuis zijn.

Alles liep prima. Ik kookte, hield de was een beetje bij, en was achtervang voor kleinzoon Niek. ’s Ochtends haalde ik ‘m uit bed. ’t Is een lekkere slaper want meestal sliep hij tot na 8.30 uur door. Dan hoorde ik een stemmetje: Niek is wakker! En als ik niet snel genoeg reageerde: Oma, Niek is waa-aa-kker!! En dan begon het dagelijks ritueel. Niek is min of meer in een nee fase, dus alles wat gedaan moet worden moet je wel zodanig brengen dat het of niet opvalt, of juist heel interessant is. Meestal koos ik voor de eerste weg, maar dat ging niet altijd even onopgemerkt. Niek op de po krijgen is bijvoorbeeld een hele onderneming. Hij plast niet in z’n broek, maar doet liever een uur de wiebel dans dan dat hij even op de po gaat zitten. En de grote boodschap leidt nog een zwaar bestaan. Om de een of andere reden vind Niek de po wat dat betreft nog een stap te ver.

Maar met dat slaapwarme jongetje kroop ik vervolgens nog lekker even in bed en dat was oma’s beste moment. Niek wilde meestal al snel naar ‘boven’ (beneden) waar hij met groot kabaal pappa van z’n matras duwde.

Kleinzoon Kris slaapt nog overal doorheen. Het gaat erg goed met ‘m. Hij drinkt, slaapt, poept en plast, pruttelt en huilt, alles op z’n tijd, het meeste met mate. En in z’n tummytub is het even of hij weer terug is in de vredige rust van voor z’n geboorte…

We hebben een tweede kleinzoon!!!!!! Vanmorgen om 10.23 uur. God lof!

KRIS,

Christopher Theodossios, naar overgrootvader Fincham(Kim’s stiefvader) en grootvader Goros (Dos’s vader)

Alles is goed, een tweede zondagskind.

En nu snel naar Utrecht!!   🙂

Even melden: in de komende week hoop ik weer oma te worden!!!!!!!

Het is zo spannend aan het worden. Ik kan haast niet meer wachten. Maar ja,  het is aan baby Engelaar om te bepalen wanneer de spanning doorbroken gaat worden…..

Naast mij wordt een mevrouw langdurig onderzocht en bevraagd. Had ze hier pijn, daar pijn, hier last van, daar last van. Alles viel wel mee eigenlijk. Toch was ze afgeleverd door een ambulance. Diagnose: "algemene mailaise". Na een gesprek met de meegekomen dochter horen we een verpleegkundige uitroepen: "oh, had ze hartklachten? Nou dat heeft niemand me verteld!" "Maar daarvoor had ik de dokter gebeld", zei de dochter.  Hmmm, krijg ik hierdoor meer vertrouwen in het ER-team? Het schort nogal eens aan de communicatie. "Oh, heeft niemand u nog gezien?", tegen een andere vrouw die al binnen werd geroepen voor mij en geduldig op het randje van een bed zit te wachten.

Maar, zoals iemand me gisteren in een gesprek tijdens de koffie in de kerk nog zei: Efficientie op het werk word echt overschat. Er is zoveel meer dat belangrijk is op de werkvloer. Dit was ongeveer 5 minuten voor ik een plotselinge buikpijnaanval kreeg die me op de Eerste Hulp deed belanden. Achteraf viel alles gelukkig mee, maar ik ben wel rond de 5 uur ziekenhuiservaring rijker.

Complimenten voor de afdeling spoedgevallen van Bronovo. De mensen die er werken zijn allervriendelijkst, doen hun uiterste best je gerust te stellen, behandelen je met respect en nemen je klachten zeer serieus. Minpuntje: iedere handeling wordt 2 maal verricht. Eerst de co-assistent, dan nog een keer de dokter, na een uurtje of zo…Maar goed, zij moeten het ook leren.

Welaan, Niek had zaterdagmiddag ook Eerste Hulp nodig. Helemaal in z’n nopjes met een zak noppenblokken van Sinterklaas waar hij zich al uren mee vermaakt, nodigt hij opa uit:  ‘samen spelen met Niek, ja?’ met z’n hoofdje scheef. Daar kan geen mens ‘nee’ op zeggen, zeker een opa niet. Samen bouwen dus. Maar wat doet opa nu? Hij bouwt van de simpele blokjes een Robot. Niek heeft nog nooit van een robot gehoord. Maar opa geeft de robot een robot stem en de robot gaat lopen. Niek griezelt vol genot en kijkt me stralend aan: ‘Eng he, oma?’ Voetje voor voetje loopt hij richting Robot die met hem wil kennismaken. Maar dan wordt het te veel. Hij rent naar de veilige armen van oma: weg, enge robot! Hij rilt van heerlijke spanning. Dan vergaart Niek moed en rent naar de robot. Heel snel slaat hij het hoofd eraf: weg, enge robot! De robot stort in elkaar en wordt weer een veilige hoop noppenblokjes.

Maar eng is eigenlijk heel leuk: ‘Nog een keer robot, opa, ja?’

zaterdag stond onze sinterklaasviering in het teken van Harvard. We zouden geen cadeautjes doen dit keer, maar Kim is in de ban van de goedkope dollar en kwam een aanbieding van Harvard t-shirts tegen op internet. Hij viel als een blok. Zijn universiteit, on sale en dan ook nog bijna $1,50 voor een euro. Dat kan je toch niet voorbij laten gaan?!

Op een goeie dag werd er een grote doos bezorgd. Ik had geen idee, maar het bleken dus 20 t-shirts te zijn. In alle verschillende maten die maar mogelijk zijn, heren- en dames modellen. Met gepaste trots heeft Kim ze zaterdag uitgedeeld. (Niet allemaal, want op de reunie in Puerto Rico krijgen de familieleden er ook allemaal een. Kim’s vader heeft op Harvard les gegeven,dus zo is hij ook een beetje aanwezig) Ze stonden eigenlijk wel leuk!

Jes en Dos waren er vrijdag en zaterdag. De rest kwam van zaterdag tot zondag. Helaas heb ik geen foto van de hele ‘gang’. Wel nog wat andere leuke plaatjes van Niek.

Niek kan op verzoek alle gezichten trekken tegenwoordig. Hij wil nu dus ook wel ‘poseren’. (Iets waarin hij lange tijd geen enkel belang bij had. Echt een jongen….)

of boos kijken of verdrietig of blij

Jes is bijna uitgerekend en dat is maar goed ook, want Niek kan nog net op schoot!

Voor het eerst dit jaar vieren we geen sinterklaas. Ik geloof het nog niet helemaal want op het laatste moment gaan we tot nog toe altijd als een speer alsnog kadootjes kopen en gedichten maken. Het begint alweer te kriebelen….Zaterdag is het de bedoeling dat we ‘gewoon’ gezellig met elkaar eten en een videootje gaan kijken..Ik verheug me erop. Toch nog eens achter de oren krabben of ik misschien iets leuks kan prakkiseren 🙂

Vanavond het 2e deel gezien op BBC1 van een programma waarin een Britse vrouw van Indiase afkomst huwelijken arrangeert op aziatische wijze. Vrienden en familie van een alleenstaande met huwelijkswens zoeken geschikte kandidaten als man/vrouw voor hun dochter/zoon, vriend/vriendin. Via via krijgen ze namen en contacten en ze selecteren die op bepaalde overeenkomsten in achtergrond, hobbies, karakter enz. De matchmaker adviseert en coacht. Op een gegeven moment maken de wederzijdse families kennis en is het de bedoeling dat ze elkaar bevragen. De Kandidaat is daar ook bij. Het hoogtepunt is een party. Daarop ontmoeten de Kandidaat en de Zoekende elkaar voor de eerste keer in het bijzijn van familie en vrienden. Vanaf dat moment kan het stel gaan onderzoeken of ze werkelijk verder met elkaar wllen. Er zijn nog geen cijfers bekend over successen. Maar iedereen is, tot hun verbazing, erg enthousiast over de methode. De betrokkenheid van familie en vrienden geeft een sterk gevoel van saamhorigheid en maakt dat de zoekende vrijgezel zich minder aan zijn/haarlot voelt overgelaten.

Als m’n carriere bij de CU tot stilstand komt kan ik nog altijd Matchmaker worden. Lijkt me wel leuk..

Eindelijk gaat het er dan van komen:Kim gaat naar Puerto Rico, het land van z’n grootouders van moeders kant. Juan en Carmen Matos.

In de 20er jaren van de 20e eeuw van Puerto Rico naar Amerika verhuisd, het land van de ongekende mogelijkheden. Juan kwam uit een grote en niet rijke boerenfamilie. Carmen kwam uit een meer gegoede familie. Ze raakten verliefd maar de familie van Carmen was er zeer op tegen dat ze beneden haar stand zou trouwen.

Ze werd naar familie in de VS gestuurd. Juan volgde haar en uiteindelijk is het goed gekomen en zijn ze getrouwd. Samen kregen ze Blanca, Kim’s moeder en Woody, een 1 jaar jongere broer. Juan en Carmen waren Spaanstalig en spraken tot hun dood gebrekkig Engels met een zwaar Spaans accent. Ik heb ze regelmatig ontmoet. Sterke mensen, die ver over de 80 geworden zijn. Het was onmogelijk Amerika te bezoeken en niet bij hen langs te gaan in New York. Ze waren verzot op hun kleinkinderen en het brak hun hart ze lang niet te zien.

Apetrots waren ze op hun achterkleinkinderen. Alle vier onze kinderen hebben ze nog ontmoet. Geweldig. Als we daar logeerden moesten we wel een offer brengen. Mijn schoonopa weigerde iedere vorm van huishoudelijke hulp en het huis raakte dus langzaam maar zeker vervuild. Edoch, ik ben achteraf heel blij dat we ons daar dan toch overheen gezet hebben en hen de vreugde van familiehereniging gegund hebben. Er was soms wel lichte doch besliste druk van Kim’s moeder voor nodig, maar goed.

Het waren hartelijke mensen die ons volstopten met eten en over mij zeiden tegen Kim: she is nice but she is so tall!

Grandpa was een echte Spanjaard om te zien, donker en met krachtige gelaatstrekken, met een heel trots en dus eigenwijs karakter. Heel dominant in de oude traditie. Daar heeft mijn schoonmoeder wel onder geleden. Grandma daarentegen was een donkerblonde schone, met grijsblauwe ogen. Heel bijzonder met zo’n Mediterrane achtergrond. Ze was vriendelijk en heel zorgzaam.

Mijn schoonmoeder is nooit in het geboorteland van haar ouders geweest. Ze spreekt wel vloeiend Spaans en heeft als tolk op de rechtbank in Boston gewerkt. Nu het nog kan wordt het hoog tijd haar roots te gaan zoeken.

En zo gaat er in mei een groepje van de familie richting San Juan in Puerto Rico.Van de Dutch Batteaus gaan Kim en Lukas met Ravinia. Ik zag het niet zitten om voor 1 week zo’n reis te maken en daan weer gelijk volop aan het werk te moeten. Wel jammer aan een kant. Maar er komt misschien nog wel eens een kans.

Trouwens, nog maar 4 weekjes en ik hoop weer oma te worden!!!! We zijn zo benieuwd met z’n allen wat het dit keer zal worden, jongen of meisje?

De laatste loodjes beginnen Jes wel zwaar te wegen. Vannacht was Niek voor het eerst bij oma Engelaar blijven slapen, alvast om te wennen voor tijdens de geboorte. Het ventje houdt niet van onverwachte dingen, dus langzame gewenning is een heel verstandige zet. Jes en Dos zaten een beetje verdwaasd alleen op de bank, zei Dos. Het is de tweede keer nog maar in bijna drie jaar dat hij er een nachtje niet is, dus vreemd is het dan wel, hoor. Ik weet dat gevoel nog wel terug te halen van vervreemding. Als je kinderen er zijn denk je, oh had ik maar eens een dag voor mezelf, en als ze weg zijn kun je niet wachten tot ze er weer zijn, zo leeg en kil voelt het. Tja, de dilemmas van het ouderschap.

En alweer is het ontslagrecht bijna de reden tot crisis geweest en opnieuw is er een toverformule gevonden om de koorts te onderdrukken. Mensen hoe gaat dit aflopen? Goed nieuws is dat de ChristenUnie niet veel te verliezen heeft, wij staan in alle peilingen op winst itt PvdA en CDA. Die twee zullen er veel voor over hebben een kabinetscrisis op dit moment te voorkomen. En dan de dreiging van enorme winst voor Verdonk en PVV als er nu verkiezingen gehouden zouden worden!  Daar moet je toch niet aan denken! Maar hoe lang dit nog gerekt kan worden? Wordt vervolgd.

Ik werd vanmorgen alleen wakker. Normaal gesproken is zaterdag een van de weinige dagen tegenwoordig dat Kim en ik lekker in bed ontbijten en uitgebreid de krant lezen.

Vanmorgen echter om 06.15 ging de wekker al voor Kim. Hij zou naar het ChristenUnie congres. Met de trein. Ruim 2 uur gaans naar Zwolle van deur tot deur. En aangezien men daar onzalig vroeg beginnen zou, moest hij er dus onchristelijk vroeg uit.

Dat moet ook worden meegenomen in de gedragscode, vind ik. Zaterdag een beetje erbarmen, please.

Ik heb me nog maar eens omgedraaid. tenslotte ben ik herstellende van een griep en had absoluut nog geen puf om me een hele dag in een disputerende menigte te begeven.

Toen ik weer wakker werd scheen de zon en het zag er lekker helder uit buiten. Dit in grote tegenstelling tot hoe het bij mij van binnen aanvoelde. Ik heb me dus in de kleren gehaast en ben op de fiets gestapt, de zon in. Heerlijk fris was het. Rondje haven en dan lekker even langs het strand. Diep ademen en de zee zien, dan kan ik er weer tegen.

Welaan, op weg naar de haven stonden er overal rijen mensen langs de kant. Ik wist zeker dat ze niet voor mij waren gekomen. Al gauw bleek ik in de Sinterklaas route terecht gekomen te zijn. Allemaal opgewonden kinderen met ouders en opa’s en oma’s. Zo schattig! Ik heb noch Sinterklaas noch de boot gezien waarop hij ongetwijfeld de haven is binnengevaren. Maar z’n ontvangst werd vol verwachting tegemoet gezien, dat was duidelijk.

In de haven aangekomen heb ik een paar sfeerfotos gemaakt met m’n mobieltje. (Waarom heb ik eigenlijk een andere camera nodig?). Je ziet op die foto’s dat Scheveningen echt nog een haven van betekenis is. Niet alleen maar toeristisch. De grootste omzet komt uit diepgevroren vis, die op zee al ingevroren wordt en hier in die grote hallen opgeslagen en verhandeld.

Vervolgens door naar de zee en het strand. Het is m’n favoriete rondje. Na Sinterklaas hoopte ik dat de menigte vooral langs die route zich zou concentreren. Maar hoe dichter ik bij de boulevard kwam hoe drukker het werd. Eenmaal aangekomen kon ik m’n ogen niet geloven! Het leek wel of er een veldslag zou gaan plaatsvinden. Het strand krioelde van de grondverschuivers met enorme laadbakken, ik meende zelfs een heuse tank te zien! Overal zandhopen en machines.

Ik had duidelijk het Schevenings Dagblad niet goed bijgehouden…Morgen vindt de Knock Out Red Bull Motor Race plaats. Een gedrocht van een wedstrijd met honderden zware motoren die op het strand een circuit racen.

Op mijn strand! En ook nog op zondag! 

Ik herinnerde me van vorig jaar dat er rond een uur of 1 een werkelijk hels lawaai opstijgt als al die motoren tegelijk gaan rijden.

Ieder z’n meug, zou ik zeggen, maar ik vind dit wel een enorme verstoring van de rust, zeg. En niet alleen van de rust, ook van het strand waar ik gewoon lekker tot mezelf wil komen in plaats van op m’n zenuwen gezeten te worden door een stelletje motorfanaten. Sorry, Eelke!

Om van de opwinding te bekomen ben ik een eindje doorgefietst en op een rustiger gedeelte van de boulevard heb ik op een verwarmd terras heerlijk een kop koffie en tosti genuttigd. Ik had m’n krantje meegenomen, dus het kwam allemaal weer goed.

Kim belde nog, die had net een aardig emotionele Israel deelsessie bijgewoond op het congres. Een botsing van twee standpunten over de plaats van het Joodse volk in het hier en nu. Is Jeruzalem nog steeds het centrum waar straks Jezus zal terugkeren en moet het daarom politiek de ongedeelde hoofdstad van Israel blijven? Volgens ons een rare mengeling van theologie en politiek en geen houdbaar standpunt op de duur.

Ik kreeg al hoofdpijn bij de gedachte aan zo’n discussie alleen. Goed dat ik was thuis gebleven.

Nog een laatste foto, nu van m’n favoriet op menselijk vlak :). Niek heeft voor het eerst een knuffel, een olifant. Hij neemt hem zelfs mee naar bed. Grappig hoe dat opeens ontstaat. Voorheen toonde hij geen enkele belangstelling voor knuffels. Auto’s en andere minder comfortabele bedpartners had hij wel. Laatst nog een grote bus waarmee hij vredig in slaap viel. Nu dus eindelijk een heuse, zachte knuffelolifant. voor zolang als het duurt…

Ik heb werkelijk de meest lamlendige week achter de rug sinds lange tijd. Ik heb een virus. Hoofdpijn, vaag misselijk, moe en nog eens moe. En NERGENS zin in. Niet in lezen, niet in eten, niet in tv kijken, gewoon niets. Ik heb dus veel geslapen, maar ook daar wordt een mens niet echt opgewekt van. En juist als ik me zo ellendig voel krijg ik ook nog allerlei gewetensaanvallen. Nu ik thuis ben zou ik eigenlijk die moeten bellen, schrijven, mailen enz. Oohh, dan voel ik me nog naarder want ik heb helemaal geen puf om ook maar iets te zeggen! Afkappen dus die ‘ik zou eigenlijk’ gedachten.

Ik heb ondertussen heel wat gezapt en toch ook maar gelezen. Wat moet ik anders doen? Voor me uit staren…

Ik heb nu twee keer babyboom gezien, een verbijsterend programma. Om welke reden gaan mensen op TV de meest intieme details van hun leven delen? Wat doen mensen elkaar en zichzelf aan? Ik kan echt geen argument bedenken ook waarom dit programma gesponsord wordt door het ministerie van Volksgezondheid.

Ik heb ondertussen ook heel wat bouwvallige huizen en campings in Frankrijk of Italie voorbij zien komen, met hun aan de rand van de afgrond wankelende eigenaren. Steevast lopen ze tegen de grootst mogelijke ellende aan. Je snapt niet dat mensen nog aan zo’n avontuur durven beginnen!

Welnu, vandaag heb ik weer wat meer energie en ben inderdaad toegekomen aan dingen die ik normaal niet gedaan zou hebben. Maar wat ben ik nu weer MOE! Ga maar even zappen. Kijken of ik nog met leedvermaak kan kijken naar hoe een ander zich in het zweet werkt in een B&B op een idyllisch plekje maar met kapotte riool..