Categorie: chronicles

M’n eerste verlovingsfeestje sinds 45 jaar! m’n oudste zus Loes verloofde zich officieel, en het feestje werd gevierd in onze huiskamer in Schiedam. Het maakte diepe indruk op me en er ontstond direct een hevig verlangen in mijn kleine meisjeshart zelf ooit ook zo te verloven met mijn prins. Ik was 8 jaar en de receptie had me betoverd. Iedereen kwam in z’n mooiste kleren cadeautjes brengen, er waren lekkere snacks en drinken. Het kon niet op.

Het is er bij mij niet van gekomen. De tijd voor ons huwelijk was zo kort dat er geen officiele verloving meer inpaste!

Maar nu dan toch weer een verloving, van zoon Lukas en zijn Ravinia. Weliswaar geen receptie, gelukkig niet want dat zou wel een grote heisa geweest zijn in onze huiskamer. Maar wel met beide families. Patricia, de moeder van Ravinia, Eugene, haar broer, met zijn drieling Abigail, Sheryl en Amber! En Glenda, de zus. Wij waren er ook allemaal. Niek genoot van het kindergezelschap en alle andere speelpartners!  Patricia had alle eten meegenomen en twee taarten…

Het was het beste verlovingsfeestje sinds jaaaren!!

Mijn buurman ligt aan de hartlongmachine in een Oostenrijks ziekenhuis na een ski ongeluk. Hij ligt daar al 2 weken en is in coma. Z’n vrouw is bij hem, maar hun kindertjes zijn hier bij opa en oma. Ze gingen even een paar dagen er tussenuit…

Ik ben helemaal aangeslagen. We kennen elkaar nog maar 1 jaar maar het zijn zulke hartelijke open mensen dat het lijkt of we elkaar altijd gekend hebben.

Zo’n onvoorstelbaar vreselijk, bizar ongeluk; over de skipiste liep een bevoorradingskabelbaan voor een restaurant boven op de piste waaraan een zwaarbeladen kist hing van 300 kilo zwaar. Hij is er vol tegenaan geklapt omdat de kist te laag hing. Hij is langer dan gemiddeld en heeft zwaar hoofdletsel opgelopen. Onduidelijk is of hij wakker kan worden uit het coma en wat de hersenschade is. Oh wat bid ik dat hij herstellen mag en dat God hem genezen zal.

De skipiste blijkt een levensgevaarlijke plek inmiddels. Alleen in Oostenrijk zijn al meer dan 30 mensen omgekomen tijdens het skieen dit seizoen! Dit  is geen leuke vakantie sport meer.

Van de week heb ik mij weer mogen oefenen in iets wat ik HAAT : verhuizen. Ik bedoel dan niet het vertrekken uit de ene plaats naar een andere, zelfs niet van het ene huis naar het andere. Dat vind ik meestal wel leuk. Nieuwe omgeving,nieuwe mogelijkheden enz.

Wat ik haat, met een diepst mogelijke passie is het proces van verhuizen zelf. Het ontmantelen van een bestaande situatie waarin je je senang voelt, wat ‘thuis’ is en het in stukken en brokken langs me neer zien storten. Zo onderga ik dat tenminste. Er ontstaat een (voor mijn gevoel) complete wanorde waarin ik ook tijdelijk mijn ziel lijk kwijt te raken.

Nu heb ik het over mijn eigen verhuizingen, let wel. Dat zijn er ook een respectabel aantal. Vanaf dat ik getrouwd ben in 1974 wel zo’n 13 keer geloof ik. Maar al tijdens de eerste verhuizing waar ik zelf (met Kim, mijn man)verantwoordelijk voor was bleek ik in een zombie te veranderen.

Ik begin altijd met dappere moed in te pakken en dan ontstaat op een gegeven moment een punt van no-return. Alles is rotzooi, overal alleen nog maar dozen en onbestemde artikelen waarvan geen mens weet wat je ermee moet, maar ja weggooien is ook zo wat(probleem nr.1). Dan liggen er stapels die naar een vuilstort moeten,maar die komt pas op afspraak, volgende week (probleem nr.2). Zakken met inhoud die naar een kringloop moeten maar misschien heeft een zus of vriendin er ook wel wat aan, en het leger des Heils is eigenlijk beter..(probleem nr.3). Dan word ik gek. Hoe kan deze chaos, waarin ik niets meer herken van mijn ‘home’ ooit nog weer veranderen in een normale situatie? Ik raak de weg en de draad kwijt en ben gereduceerd tot een hoopje ellende, voor verhuishandelingen geheel ongeschikt.

Onze eerste verhuizing van in principe 1 grote kamer naar 2 grote kamers en een eigen keuken is uiteindelijk onder Kim’s strakke regie en met zijn geheel oorspronkelijke ideeen voor verpakkingsmateriaal (vuilniszakken voor alles, incl. het servies) gelukt.

Deze week was ik slechts assisterende bij de verhuizing van mijn dochter en schoonzoon.

Ik dacht: ik hoef alleen maar te helpen, niks te organiseren, beetje er zijn voor de kids, kortom ik onderschatte mijn HAAT tegen iedere vorm van verhuizen, of het nu mijn eigen verhuizoing is of die van een ander. Het ging goed tot het bekende moment: het overzicht is weg,  het gevoel dat het geen verschil maakt of je nu nog 1 uur of 24 uur doorgaat, het komt niet en never ooit meer klaar.

Ondertussen zat mijn oudste dochter met een kalmte die ze niet van mij heeft maar van haar grootmoeder Batteau, haar baby voor de 20e keer te voeden. Kris is ook onrustig door alle gedoe om hem heen. Jes ondergaat het gelaten en beurt mij op: ’t komt allemaal wel weer goed hoor!’

Vandaag lekker uitgerust, terwijl Kim was helpen met de echte verhuizing (piano door het raam van de 1e verdieping, ze wonen 1 hoog…) Niet dat Kim die piano getild heeft, overigens. Er waren verhuizers. Gelukkig.

En nu wordt het dus de Veluwe als we hen willen zien. Gisteren zijn we (2 oma’s en Jes met Niek en Kris) vanuit Utrecht even op en neer naar het nieuwe huis geweest, vooral om Niek wat te laten wennen. Hij was er nog niet geweest. Nou, dat ging prima. Hij wilde zo aan het werk. Verfroller gevonden en nam geen genoegen uiteraard met alles wat op afleiding of nepverf leek. ‘Niek wil ook worken’. Dos heeft hem een stukje muur laten meeverven. Lekker buiten gespeeld met z’n fietsje. Ik had het domme idee de tuindeur naar het doorgangetje achterom open te maken. Niek zag z’n kans. Hij wandelde een eindje weg. Keek om, met pretogen van de spanning. ‘Eng he?’ Ja, zei ik, kom maar gauw weer naar de tuin. Maar nee, Niek is niet voor niets ontdekkingsreiziger: ‘Niek gaat weg, daag, oma!’ Een eindje verderop kwam hij op andere gedachten: Oma, kom nou mee! Ik hield vol dat ik geen zin had. Nog een stukje verder- ik hoopte en vermoedde dat het dood liep en ja hoor, gelukkig. Daar kwam hij weer aan gesukkeld. Ik zei tegen Jes dat het me niks zou verbazen wanneer ze regelmatig dit jongetje thuis gebracht gaat krijgen. Hij is totaal niet bang en is heel nieuwgierig.

Nou ja, in Woudenberg zullen ze hem al gauw genoeg herkennen: ‘Dag, moeder van Niek, met de politie, we hebben het mannetje weer gevonden, hij zat nu in de grootste tractor van het dorp en had hem bijna gestart..’

Ik zie overal waar ik kom in Den Haag en Utrecht op dit moment reclameborden die me uitnodigen om te gaan fitnessen. Ik dacht dat dit vooral goed was voor m’n conditie, tegen diabetes, hoge bloeddruk, depressies en weet ik wat al niet meer.

Maar opeens blijkt fitnessen goed te zijn, ik citeer ‘voor mijn seksleven’… Nou vraag ik je…

Het moet niet gekker worden, zeg. Mag ik nog iets doen of kopen zonder direct aan seks te hoeven denken? Op de tram wachtend kijk ik al jaren in het wachthokje zwoele mannen en vrouwen in de ogen die dan weer al koffie drinkend zich in allerlei sensuele bochten wringen. Een volgende keer rennen er weer mannen rond, achterna gezeten worden door een horde hitsige vrouwen omdat die kerel zo lekker naar deo ruikt. Dan is er weer een nieuwe lingerielijn M/V uit en sta ik naast levensgrote lichaamsdelen die schamel bedekt zijn…Auto’s, vakanties, ijsjes alles moet ik kopen of ondernemen omdat het zo sexy is. Ik word daar zo moe van! Ik wil koffie die smaakvol is, een borrel omdat ik daar zin in heb, een auto die zuinig rijdt en comfortabel, onderbroeken die lekker zitten (mogen ook wel een beetje mooi zijn..)

Het is gewoon obsessief compulsief denken. Dringen reclamemakers ons dit op of zijn we als maatschappij nou echt gevoelig voor dit soort ranzig puberaal promotiemateriaal? Ik las laatst over een onderzoek aan een universiteit waaruit bleek dat vooral meisjes gevoelig zijn voor het zg. sexy imago van de vrouw wat hen via reclamebeelden bereikt.  Zo hoor je dus te zijn en je te gedragen. En anders ben je niet gewild. Echt eng hoeveel invloed al die beelden hebben. Je verandert daar dus een zelfbeeld mee bij mensen die er gevoelig voor zijn. Het doel van reclame is: mensen zo beinvloeden dat ze een behoeftepatroon krijgen en iets kopen of doen wat jij graag wilt. Het kweken van onnodige behoefte is op zich al dubieus maar dit gaat veel verder nl. met hoe een mens op den duur naar zichzelf gaat kijken. Als alleen maar waardevol wanneer hij sexy en aantrekkelijk is.

En nu begint de fitness er ook al mee. Wie geen seksleven heeft, uit vrije keus, gewild of ongewild heeft dus al gelijk pech.
En ik maar trainen in m’n niet-sexy trainingsbroek en dito t-shirt…

De bekende Engelse auteur CS. Lewis schreef in een van zijn boeken: stel je een maatschappij voor waar mensen in volle zalen zich zitten te vergapen aan iemand die onder de grootst mogelijke spanning een schotel omhoog houdt, bekleed met een doorzichtige doek, die zo langzaam mogelijk verwijdert waarna er een mooie rode biefstuk te voorschijn zou komen…’Ah’s!’ en ‘oh’s!’ alom. Je zou toch denken dat men hier enigzins de weg kwijt was? Zoveel opwinding over vlees? Volledig uit proporties gerukt.

De slimme lezer make zijn/haar eigen toepassing.

Het is grappig als je Lewis leest over seksualisering van de samenleving. Want hij heeft het dan over het Engeland van voor de oorlog!! Het is dus niet iets wat helemaal nieuw is. Rome en andere culturen stonden ook hun mannetje. Volgens mij is bij ons nieuw dat alles zo zichtbaar en publiek is door tijdschriften, reclame en TV.  Je ontkomt er niet aan met jou onwelvallige beelden geconfronteerd te worden. En dus stomp je toch wat af, hoe goed je voornemens ook zijn je niet te laten beinvloeden. De Bijbel zegt: vlucht weg voor het kwaad.  Dat is in onze moderne Westerse maatschappij heel moeilijk!

Ik voeg er voor alle duidelijkheid nog wel aan toe dat het een goeie zaak is om aan je seksleven te werken voor zover je er een hebt.  Niks mis mee.

Maar ik zie me toch niet zo gauw op de fitness mee doen aan de maandagochtend club: Verbeter uw seksleven, begin bij uzelf.

Waarom wil een mens graag aardig gevonden worden?

Voor mezelf ligt het antwoord wel op het niveau van ‘angst voor confrontatie en ruzie’. Toch heb ik inmiddels proefondervindelijk ervaren dat aan de andere kant van de nauwe tunnel van de confrontatie de rijke belonig van intimiteit kan liggen. Ik ben er wel achter dat vermijden van conflicten een schijnvrede geeft. Je kunt wel verder maar een echte relatie kan niet opbloeien. Soms is dat voldoende, maar meestal is eerlijkheid toch beter.

Ik vind dat best moeilijk. Van huis uit ben ik daar in het geheel niet aan gewend. Bij ons thuis was het of heftige ruzie (vader) of het conflict werd zg bedekt met de mantel der liefde (moeder). Ik heb mijn moeders aard en ben jaloers soms op mensen die primair reageren en eerst hun gevoel laten spreken, zonder in de eerste plaats na te denken wat het uitricht, hoe het overkomt enz. Ik worstel altijd met allerlei redenen waarom ik toch beter maar niet zus en ook niet zo moet reageren.Tegen de tijd dat ik uitgedacht ben is de emotie al weggezakt.

Ik ben dus wat je kunt noemen secundair. Echt veranderen zal ik niet. Moet dus de confrontatie cq eerlijke ontmoeting aangaan op een manier die bij mij past. Ik heb in m’n leven geleerd dat ik die ontmoeting meestal dus echt moet opzoeken en er een vorm voor moet bedenken. Terwijl het zo lekker kan zijn om in woede ontstoken gewoon de ander eens even de waarheid te vertellen. De adrenaline helpt je om scherpe woorden te vinden en schoon schip te maken. Maar ja, verder is er vaak een lange weg terug om wat je  kapot gemaakt hebt in je boosheid weer recht te zetten. ‘Heb het zo niet bedoeld, kwam verkeerd over’ enz. Echt schoon is het schip dan ook weer niet. Je woede heeft zich ontladen. Dat geeft een ‘schoon’ gevoel van binnen, maar er is vaak een hoop rommel die weer opgeruimd moet worden.

De ‘slow’ methode is dus te verkiezen lijkt me. Slow, want er is eerst een proces bij jezelf nodig. Ik moet me bewust worden dat iets me stoort, niet bevalt, boos maakt. Als ik dat me realiseer, moet ik gaan nadenken, is het terecht, of ligt het soms aan mij? Na veel gepeins kom ik tot een conclusie: dit deugt niet of dit wil ik zo niet. Vervolgens moet ik er dan wat mee doen. Omslachtig en af en toe frustrerend, want het is nogal moeilijk om je gevoel van verontwaardiging of boosheid vast te houden als je er zo lang over nadenkt. De verleiding om het er dan ook maar bij te laten is groot.
Wat wel een risico inhoudt: bij het minste of geringste volgende dingetje ontplof je op buitensporige wijze. En krijg je het certificaat ‘hysterisch’ of ‘overgevoelig’ opgeplakt. Het blijft ingewikkeld dus. Wat je het liefst wilt vermijden krijg je op het laatst toch op je bordje omdat je te laat reageert.

Motto blijft: waarheid in liefde. een niet minder dan andere.

Een week radiostilte want ik heb aan ‘rijp beraad’ gedaan. Maandag was het welletjes. Ik was er klaar mee. Je beraden is iets heel raars. Je overweegt dingen. Voors en tegens van een bepaald besluit, maar eigenlijk weet je vaak al heel goed van binnen wat de uitkomst van je beraad zal zijn. Eigenlijk is ‘je beraden’ je gevoel checken met de werkelijkheid van het te nemen besluit. Hoewel, soms kan er dan toch nog iets anders uitrollen. Dat is het voordeel van bij anderen te rade gaan, die zien soms zaken die je zelf over het hoofd hebt gezien. Maar ik wist voor het beraden al wat m’n besluit was. Ik heb het een week laten rijpen.

Goed, alle cryptische omschrijvingen nu overboord:
Ik heb ontslag genomen op mijn werk. Verschillende redenen, insiders weten er van, maar ik zie het als een zetje een andere richting uit.

Al jaren loop ik rond met het idee ‘nog ‘s’ een opleiding te gaan doen.
Nu secretaresse-zijn toch vooral veel afspraken maken (en afzeggen) blijkt te zijn heb ik besloten dat hier niet m’n echte talenten liggen 🙂 In feite moet je daar aardig gehard in zijn, want afzeggen vind ik een pure ramp. Nog steeds heb ik de neiging te zeggen: zal ik anders zelf…? Niet dat iemand op mij zit te wachten, maar toch.. Ook moet je goed overzicht weten te houden en daar liggen evenmin m’n sterkste gaven..Ook dit zal insiders niet onbekend zijn.

Dus wil ik de gaven die ik wel heb verder ontwikkelen. Ik ben voornemens een opleiding te gaan volgen, part-time, in coaching. Meedenken, luisteren, creatieve oplossingen bedenken voor mensen, daar ligt mijn hart. Van mijn kinderen leer ik dat het goed is je hart te volgen. In de Bijbel komen verstand, wil en gevoel immers samen in je hart!

Maar ik voel me nergens toe verplicht, hoor! Misschien ga ik wel het bedrijfsleven eens uitproberen. Gewoon ook eens proeven hoe het daar toegaat. Het werken voor stichtingen heb ik i.e.g. een beetje gehad. Ideële doelstellingen blijven me boeien, maar op de een of andere manier is het organisatorisch altijd behelpen.

Vandaag was een intensieve dag omdat via de mail aan collega’s bekend werd gemaakt dat ik weg ga per 1/4. Iedereen kwam wel even aanwippen om z’n/haar spijt te betuigen. Dat doet een mens goed. Ik voelde me een beetje als die jongen in de reclame van Start Uitzendbureau. Ik heb er maar 5 maanden gewerkt uiteindelijk. Veel leuke collega’s dus, die allemaal keihard werken en zich enorm inzetten voor de fractie. Goeie zaak.

Vanmiddag was ook nog een evaluatie van het fractie gebeuren sinds CU regeringspartij is. Ook intensief. Heb dus maar weinig zinnigs gedaan vandaag wat betreft werk. Met hoofdpijn naar huis.

Ik ben dus nog wel een paar maanden aan het werk. Maar per 1/4 stop ik in ieder geval met 4 dagen werken.

Dat schept schone mogelijkheden van het weer zien en spreken van vrienden, het bezoeken van musea en ja, ook dat, me verdiepen in een te volgen opleiding en het zoeken van een part-time baan.

Het heerlijke van werken is dat je een vrije dag hebt. Als ik niet werk mis ik die structuur. Daarbij hoef ik op m’n werkdagen geen huishoudelijke klusjes te doen.

Dat is weer een nadeel van de vrije dagen, onmiddelijk dient zich een lijst aan met karweien..Daarom blijf ik op vrijdagochtend altijd lekker lang liggen. Even niks, ontbijtje service van Kim!), even de krant, nog even een dutje. Maar dan is het toch tijd om weer serieus te worden en de WC’s te gaan doen of zo.

Toch ga ik tegenwoordig vaak eerst een rondje Scheveningen doen. Lekker naar buiten, Kringloop, Kruidvat, Hema, tweedehands kledingzaakje, heerlijk. Gewoon beetje neuzen, kom natuurlijk altijd wel iets tegen. En ja, dan is de dag eigenlijk al weer voorbij en moeten de WC’s toch maar op zaterdag.

Want vrijdagavond zijn we naar A’dam geweest. Naar ‘ Songwriters United’ een maandelijks muziekoptreden georganiseerd door RnR live (=Ravinia, Lukas’ vriendin), in cafe Meander (Voetboogstraat in A’dam). Met uiteraard Lukas op het podium, maar ook andere hele leuke zangers. Ik zet hier een link naar de site van een van de meisjes die zongen, ene Marijn. Sterke teksten mooie melancholische muziek. Als je in het menu op ‘muziek’ klikt en vervolgens bij de liedtitels op ‘try to remember’ krijg je een prachtig lied over ‘moeder’ te horen, over herinnering en verlangen. Luisteren!

Nu is de zaterdag ook meestal zo voorbij. Gisteren in onze Ichthuskerk in Scheveningen een Nieuwjaarsbrunch van 3 wijken. Heel gezellig en goed voor de onderlinge band. Volgens mij zou je beter als afsluiting van zo’n maaltijd avondmaal kunnen vieren met elkaar, dan de ochtend daarop in de kerk. Maar daarover een andere keer.

De beste motivatie voor mij om m’n huis schoon te maken is zelf gasten uitnodigen. Als een speer hebben Kim en ik gisteren boodschappen gedaan en toen de voortuin netjes gemaakt, gezogen, de WC’s gedaan en ik heb zelfs de vloer gedweild beneden. Want, we hadden de buren van ons rijtje (nr. 78 tm 66) op een Nieuwjaarsborrel gevraagd. Ook dat was heel geslaagd. Bijna iedereen was er. Dus we zien terug op een welbesteedde zaterdag en als vrucht ervan hebben we ook nog een schone begane grond en keuken.

Nu de rest van ’t huis nog. Wie zal ik volgende week eens uitnodigen 🙂

Oh, Jes komt, dan wordt de 2e verdieping weer ’s onder handen genomen!

Toen ik 9 of 10 jaar (1964/5) was kreeg ik de ziekte van Pfeiffer. In die tijd nog een aandoening waarbij je plat op bed moest en ik werd op een streng dieet gezet.

Geen vet, geen vlees, alleen maar gekookte aardappels of macaroni met groentes. Mijn redding was het magische flesje Maggi. Een smaak die op den duur lekkerder werd dan snoep!

Daar lag ik dan. Klein meisje van 9 of 10 jaar. Bed in de woonkamer, voor het raam van ons huis in de Graaf Florisstraat in Schiedam.  Zo’n vooroorlogs huis met het raam pal aan de straat.

Je zou zeggen dat die verplichte bedrust een marteling geweest moet zijn voor zo’n jong kind. Maar vreemd genoeg heb ik er hele goeie herinneringen aan.  Ik was niet een sportief kind dat altijd aan het buitenspelen was. En waarschijnlijk was ik ook wel ziek en daardoor moe en graag bereid in bed te blijven.

Wat me het meeste bij is gebleven is de sfeer van rust en geborgenheid. ’s Ochtends kwam ik naar beneden als de anderen al naar school waren. M’n bed stond op me te wachten, netjes opgemaakt, de dekens teruggeslagen, lakens strak en schoon. M’n moeder was nog wat aan het rommelen in de keuken en dan kwam ze in de kamer stoffen en opruimen. En dan, gestructureerd als m’n moeder was, was het tijd voor koffie en limonade. Ik genoot van die ongedeelde aandacht.

Naast m’n bed had ik een stapel boeken. Ik deed niet veel anders dan lezen de hele dag. Goudelsje, de hele serie, de Olijke Tweeling, de hele serie, de boeken van Sanne van Havelte, de hele serie en meer van die oude boeken die nu denk ik onleesbaar zijn.

Wat ik nu vreemd vind is dat ik zulke ouwelijke boeken las op m’n 9e. Of misschien m’n 10e, maar dan nog…Ik weet ook wel dat m’n oudste zus Loes, die 9 jaarouder was en in de hoogste klas zat van het gymnasium, kritiek had op mijn leesvoer. Ze vertelde m’n moeder dat die boeken helemaal niet geschikt waren voor een kind van mijn leeftijd. Maar ‘Kruimeltje’ en ‘Alleen op de wereld’ en Joop ter Heul had ik allang uit…Dus, terwjl moeders aan het strijken was vorderde ik gestaag in mijn ‘Goud-Elsje getrouwd’ en ‘Goud-Elsje is moeder’.

Goud-Elsje deed het tenminste nog in de juiste volgorde…

In de afgelopen week las ik in verschillende kranten (we lezen ND en NRC) artikelen over het voorschrijfgedrag van huisartsen waar het medicijnen tegen depressies betreft. Waar ze eerst depressies niet herkenden zijn ze nu, volgens de artikelen, doorgeslagen naar de andere kant. Wie nu bij de arts komt en klaagt over moeheid of somberheid staat na 3 min. met een recept voor prozac of seroxat op straat. Klaar is Kees. Volgende patient.

Of het ook werkelijk zo is weet ik niet. Ik hoor eigenlijk nog steeds tegenovergestelde berichten. Mensen die jarenlang klachten hebben, maar niet de juiste diagnose krijgen, of wel anti-depressiva maar in een te lage dosis.

Met een van de conclusies ben ik het eens: wie anti-depressiva gaat gebruiken moet ook gesprekken krijgen. Niet met de huisarts maar met een deskundige op dat vlak. Kortdurend of langer, maak niet uit. Maar medicatie tegen depressie moet je niet lang slikken zonder ooit advies van een psychiater te hebben gekregen en gezocht te hebben naar mogelijk oorzaken.

Ik vond de artikelen vrij ongenuanceerd. Er waren (lekker overzichtelijk) 2 categorieen depressies, lichte en zware. Voor de laatste soort was medicijngebruik dan acceptabel, de eerste soort zou eerst therapie moeten proberen of trainingen als ‘grip op je dip’ moeten uitproberen.

Wat ik vervelend vind aan dit soort algemene artikelen, geschreven door journalisten die alleen over algemene kennis beschikken, aangevuld door wat op internet te surfen, is dat ze een hele gevoelige doelgroep  raken. Ik behoor er zelf toe en voel me aangeproken. "Zie je wel", heb je de neiging te gaan denken, "ik behoor tot een groepje losers die het maar zoeken in een pilletje, die gewoon niet tegen een stootje kunnen, die het zorgbudget van de staat onnodig doen oplopen tot onbetaalbare hoogtes…"

Ik zeg bewust: die neiging bestaat om zo te gaan denken, want ik weet beter. Maar toch.

Ik ben God ontzettend dankbaar voor het bestaan van medicijnen die het lijden van mensen met depressies enorm verlichten. Niet iedere depressie is te verhelpen met medicijnen,niet iedere anti-depressivum is even effectief, niet alle symptomen van verdriet, pijn, lijden worden weggemoffeld door seroxat of prozac. Dat is een onwerkelijk beeld dat mensen vaak hebben. Je slikt een pilletje en het is alle dagen lachen geblazen. Dat is natuurlijk onzin. Ook wanneer je mediactie slikt tegen chronische neerslachtigheid moet je door de pieken en de dalen die het leven nu eenmaal met zich meebrengt. Maar je bent bij wijze van spreken niet langer op grote achterstand vergeleken met mensen die van nature een meer optimistische, opgewekte aard hebben. Net als ieder ander moet je omgaan met de leuke en minder leuke kanten van het bestaan.

Er bestaan zoveel oorzaken en omstandigheden die tot een depressie leiden dat je moeilijk kunt volstaan met te zeggen dat er 2 soorten zijn, lichte en zware. In mijn geval spelen bijv. ook genetische factoren een belangrijke rol. Ook dat miste ik in de krantenartikelen. Een zware depressie in reactie op een vreselijke gebeurtenis kan voorbij gaan. Een lichte depressie (vaak genetisch van oorzaak) kan een levenlang duren en daardoor in feite veel meer lijden met zich meebrengen.

Welaan, wat bespiegelingen nav wat ik las over depressies.
Ik heb zelf, God zij dank, een evenwicht gevonden door medicijnen, therapie, levensstijlaanpassingen gezond eten en heel veel liefde.
En dat is iets wat iedereen kosteloos kan geven aan depressieve naasten: liefde. Liefde is wat medicatie en therapie effectief kan maken. Wie zich niet geliefd weet, redt het niet, hoe veel pillen en therapie we er ook op los laten. Daarom is integratie van therapie en geloof ook zo essentieel vind ik. Of dat nu direct of indirect gebeurt. Maar je geliefd weten door God, je geborgen weten (dat is niet hetzelfde als voelen of ervaren!) in Zijn Hand en Zijn plan voor je leven is wezenlijk voor heling.

Ook als die heling nu nog maar partieel is. God’s liefde, Jezus’ eigen lijden als mens waardoor Hij weet waarover je het hebt, leggen een bodem onder je bestaan die steviger is dan alle zelfhelptips bij elkaar. Daar zit ook veel goeds en bruikbaars tussen, maar niet los van die Bestaansgrond die God wil schenken.

Ik heb geleerd om mijn neiging tot depressies als een aandoening te zien, zoals miljoenen mensen moeten leren accepteren dat ze een kwaal of ziekte hebben. Dat vraagt om bepaalde aanpassingen, er zijn sommige beperkingen, maar met de juiste medicatie is er goed mee te leven. Uiteraard met vallen en opstaan. Maar wie leeft zo niet??

                                                 

Vanmorgen dacht ik nog: stel je voor dat hij erin blijft…In het koude water van de Noordzee? Roemrijk ten onder dat wel, maar of een opknapbeurt van de kerk dat nu waard was…

Maar de happening was geweldig en zonder enig probleem dook Kim de golven in en kwam er al juichend weer uit. Samen met de groep die op de foto hierboven staat. Dit is nog ’s teambuilding! Iemand constateerde dat deze broeders en zusters in elk geval niet geplaagd werden door ‘een geest van lafhartigheid’. Dat tilde het spektakel bijna op tot  geestelijke hoogte 🙂 Tenslotte is alles godsdienst

Zo koud was het dus!                                                                                                                                 

PS we hebben met de duik wel een mooi bedrag opgehaald: rond de 1400 euro!

Nog iets van 38.000 te gaan..Wie heeft lucratieve ideeen voor het goede doel van het mooi maken van de binnenkant van onze kerk? Aan het einde van de maand is er een benefiet popconcert waar onder andere Lukas zal optreden. Dos heeft tafeltennisworkshops gegeven, Ravinia gaat als het wat warmer wordt surf workshops geven. We doen maaltijden, taartverkoop, museumrondleidingen (Kim), stadswandelingen, Maar er moet iets komen wat echt zoden aan de dijk zet…