Met een enthousiaste sportfan als maatje waren het zware weken voor een niet-sportminded vrouw als ik. Gelukkig moest Kim ook vaak vergaderen ’s avonds en kon ik afstemmen op het niet- voetbalnet waar de ene naar de andere detective werd afgedraaid. Een geluk bij een ongeluk! Kim is niet alleen fan van Nederlands/Europees voetbal, maar volgt ook de Amerikaanse sporten nauwgezet en komt er soms heel vroeg z’n bed voor uit! Dit wordt hem niet in dank afgenomen. Ik ben ’s ochtends een lichte slaper nl.
Afgelopen vrijdag ben ik met m’n vorige werk nog op een personeelsuitje geweest. We kregen o.a een rondleiding in het Catshuis. Heel bijzonder om daar met eigen ogen de vertrekken te zien die gebruikt worden voor ontvangsten van wereldleiders en staatshoofden. Van binnen is het een hele moderne en kunstzinnig vormgegeven villa. Leuk om daarvoor nog uitgenodigd te worden.
En het weekend was kleinzoon Niek te logeren. Voor het eerst alleen. Hij was er helemaal klaar voor. Wilde niet met mamma praten door de telefoon. Hij was nu bij oma en opa. Lekker naar het strand natuurlijk, hoewel de wind nog hard en fris was. En Niek is niet uit het water te houden. Hij verandert in een zeemonstertje en je moet hem voortdurend in de gaten houden. Gelukkig keert hij altijd net om, het water uit, als ik denk, nu wordt het gevaarlijk.
Eenmaal nat heeft Niek de gewoonte om al z’n kleren uit te willen omdat hij die dan niet lekker vindt zitten. Maar ja, hij wordt wel een beetje groot. Maar het is een hele klus om iets van een zwembroek aan te houden…En vertrekken vraagt ook om slimme planning. Gelukkig ging het perfect want voor een ijsje is Niek tot veel bereid, zelfs het aandoen van z’n kleren. Zo zaten we na een uurtje zand, wind en zee gezellig op een terras achter glas, lekker beschut aan de koffie en een ijsje.
Zondag is Niek mee naar de kerk geweest. Voor het eerst in z’n leventje. Ik was ontzettend nieuwsgierig hoe hij zou zijn. 3 jaar en zonder ervaring, zelfs geen kinderkerstfeest o.i.d.
Hij had er wel veel zin in. Maar we hadden geen idee welke voorstelling hij erbij had. Ik zag me al door de kerk achter hem aan rennen, zoals op het strand. Maar niets daarvan. Als een volleerde kerkganger zat hij naast me. Ernstig, stil en rustig. Maar 1 keer vroeg hij zich hardop af waar opa gebleven was, toen die even uit het zicht verdween. Af en toe bladerde hij in het bijbelprentenboekje dat ik had meegenomen en dat hij consequent kerkboekje noemde. Hij legde dat dan weer rustig en beheerst weg om Konijn, die was meegekomen, in een betere houding te zetten: benen over elkaar, zoals de mensen om hem heen zaten. Vervolgens sloeg hij eigen beentjes over elkaar. Af en toe keek hij me aan als een kleine samenzweerder: wat zijn wij stil, he oma? Toen hij halverwege de preek z’n doosje met yoghurtrozijntjes leeg had vond ik het welletjes. Hij had daar makkelijk tot het einde kunnen zitten, maar we zijn toch nog maar even naar de creche gegaan om wat te drinken en even te spelen.
Niek was duidelijk heel trots op z’n prestatie. "Kerk was errug leuk he, oma?"
Bidden vindt hij ook leuk. Hij luistert heel goed, want meestal noem ik de dingen die hij gedaan heeft bij het danken en als ik iets oversla vult hij het achteraf aan.
Dat was dus genieten de afgelopen dagen!
Minder leuk was de mededeling van de huisarts afgelopen woensdag dat ik diabetes heb. Type II. Een echte familiekwaal, die echter steeds jonger lijkt toe te slaan. Mijn moeder kreeg het op latere leeftijd, mijn oma van vaderszijde en opa van moederszijde hadden het maar ik weet niet vanaf welke leeftijd. Mijn zus heeft het sinds haar 48e en ik ben 53. Sinds Kim last heeft van hoge bloeddruk eten we heel bewust gezond. Veel groentes, weinig vet, goede vetten, vis, noten, en we proberen te bewegen. Wandelen, fietsen, fitness, enz. Het laatste jaar heb ik wat het laatste betreft me minder ingespannen. Of dat nu ertoe geleid heeft dat de diabetes heeft doorgezet? Wie zal het zeggen. In ieder geval nu weer een stok achter de deur om veel te fietsen en lopen. Het is een kwaal waar zeker tegenwoordig goed mee te leven valt, maar het vraagt wel de nodige aandacht.
Even wennen toch wel.
