Categorie: chronicles

Je hebt wel eens van die dagen dat je je verdrietig en somber voelt. Omdat anderen in je omgeving moeilijke dingen meemaken. Omdat er dingen anders lopen in je leven dan je verwachtte of hoopte. Omdat het de verkeerde tijd van de maand is. Omdat je mensen mist die gestorven zijn. Of omdat je weet dat je dingen anders gedaan zou hebben als je had geweten dat..

Ik kan er nog een hele lijst aan vast plakken. Het is nu eenmaal inherent aan mens zijn op deze aarde, na de zondeval,dat je het af en toe moeilijk hebt. Kijk, op wereldschaal zou ik natuurlijk direct moeten zwijgen. Wie kan het verdriet peilen van moeders die hun kinderen zien sterven van de honger of door geweld? Wat weet ik van de ellende die christenen moeten doormaken in Orissa India vanwege vervolging? Dan lijken mijn ‘problemen’ en ‘verdrietjes’ slechts pietluttigheden.

Maar, daar praat je ze niet mee weg. Het relativeert, dat wel, maar ik moet er wel mee verder. Soms maakt die wetenschap het nog moeilijker. Moet je mij nou zien, ik heb alles wat een mens nodig heeft en nog loop ik te sikkeneuren. En zo kom je in een maalstroom van sombere gevoelens. Je wilt het niet, maar hoe zet je de knop weer om?
U2 beschrijft het mooi in het liedje ‘Stuck in a moment’:

You’ve got to get yourself together
You’ve got stuck in a moment and now you cannot get out of it
Don’t say that later will be better, now you’re stuck in a moment
And you cannot get out of it

Oh love look at you now,
You’ve got yourself stuck in a moment and now you can’t get out of it;

Ik heb voor mezelf geleerd dat het op dat soort dagen niet de juiste momenten zijn om heel de dag ‘waarom’ te roepen en aan zelfonderzoek te doen. Tegenwoordig weet ik dat een strandwandeling, een bezoekje, even iets heel anders, kan helpen om weer uit de ‘repeat-modus’ te komen. Het werkt echt. Er over praten trouwens ook. Gewoon even kunnen delen met iemand dat het ‘zo’n’ dag is. Maar dan de moed vatten om er niet in te blijven hangen.

Awod kwam uit Sudan. Al vele jaren woonde hij in Nederland. Opgeleid tot ingenieur in zijn vaderland. Gevlucht uit het zuiden van Sudan dat door oorlog wordt verscheurd. Toegewijd lid van de Nederlandse branche van de SLM (Sudanese Liberation Movement), frequent bezoeker van de bibliotheek waar hij uren doorbracht met het lezen van kranten. Vele vrienden hier en met een inmiddels verkregen Nederlands paspoort ook in staat zijn eigen land en familie weer te bezoeken. En toch nooit kunnen aarden. Diep van binnen was er een gat, een leegte. De breuk in zijn leven tussen vroeger en nu, tussen Afrika en het westen, tussen lid zijn van een grote familieclan en de eenzame kamer in Nederland, alle vrienden ten spijt. De kou, het grijze weer, de regen. Wat kan dan nog troost bieden? Valse vrienden dienen zich aan waarvan alcohol de meest gevaarlijke bleek.

Ik heb Awod niet gekend. een keer ontmoet misschien. Wel ken ik zijn broer, die ook het gat in Awod’s leven niet kon vullen op het gevaar af dat hij meegetrokken werd. Om hem was ik op de rouwbijeenkomst belegd door de Sudanese gemeenschap in Den Haag. Een rouwbijeenkomst, want Awod is niet meer. Hij verdronk een week geleden, waarschijnlijk uitgegleden en in het water geraakt zonder te kunnen zwemmen.
Ik heb hem niet gekend, maar in het gedicht van de Irakese dichter dat hij in het Arabisch  voordroeg tijdens de bijeenkomst, hoorde ik het allemaal. De angst van het vluchten, de ontheemding, de eenzaamheid, het verlangen naar de warmte van het Midden-oosten en Afrika, het hartverscheurende gemis van geliefden, het lijden om de oorlog in je vaderland, de kilte van het bestaan als vluchteling waarin niemand je werkelijk kent, de ongebruikte talenten omdat je diploma’s niet geldig zijn, de verloren jaren van maar wachten, wachten.
Het gedicht was als een kreet uit het verscheurde hart van alle mensen in de wereld die moeten vluchten en gedwongen zijn een bestaan op te bouwen in een land dat niet het hunne is. Ik verstond geen woord en toch verstond ik alles.

Dat Awod rusten mag in vrede. Alleen God kon zijn leegte vullen.

Tijd blijft een moeizaam beheersbare kostbaarheid. Laat ik voorop stellen dat ik me rijk gezegend voel als ik in mijn agenda kijk en zie met wat en met wie mijn tijd gevuld wordt. Echtgenoot, kinderen, kleinkinderen, vrienden, familie, kunst, werk, kerk, huizen bekijken en nog meer van dat soort dingen. Het is niet zo dat ik dat allemaal eigenlijk niet wil. Het is alleen dat ik nog zoveel andere mensen wil zien en spreken en andere dingen wil. Aan het einde van m’n tijd hou ik nog zo veel mensen en wensen over, met een variatie op Loesje. (Aan het einde van mijn geld hou ik nog een stukje maand over)
Iets waar ik in het geheel niet aan toe kom is alles wat te maken heeft met m’n huis. Schilderen/ behangen van muren, opknappen van meubels die ik bij de kringloop haal, opnieuw stofferen van 2 stoelen, de tuin, en last but not least: schoonmaken en poetsen…

Van de week stond ik in onze totaal gestripte kerk radiatoren te verven….Wie dat ooit gedaan heeft weet wat een rotklus dat is! Het was wel gezellig. met een man of vier bezig en ondertussen bijpraten.

De week daarvoor heb ik in het huis van een geliefde de badkamer gesopt en opgeruimd.
Ik bedacht me toen al dat voor een ander dingen doen altijd gemakkelijker gaat dan in je eigen huis. Waarschijnlijk helpt de wetenschap dat je een ander er een plezier mee doet. In het Nieuwe testament schrijft Paulus ergens dat je wat je doet zo moet doen alsof je het doet om God er een plezier mee te doen. Morgen toch maar eens aan m’n eigen WC’s beginnen.

Vandaag een bijzondere uitzenddienst gehad voor een stel in onze gemeente dat naar een ver land gaat om er te werken als hulpverlener en tegelijk het licht van Christus genade en vergeving willen verspreiden in de wettische wereld van de Islam. Kim noemde hun roeping en die van alle gelovigen: Abramitische levenstijl. Als Abraham je geroepen weten je ontvangen zegeningen te verspreiden. Een zegen te wezen voor anderen. Heel mooi vond ik de te volgen weg die Kim samenvatte met 4 werkwoorden: vertrouwen, vertrekken, verspreiden en verwachten.
Om een zegen te zijn voor anderen moet je in beweging komen, soms letterlijk, soms alleen in je hart. Je moet je op God gaan richten, en om dat te doen moet je dingen loslaten. Veiligheid, zekerheden, overtuigingen, beelden, allemaal zaken die je onderzoeken moet of ze jou niet weghouden van het navolgen van Jezus. Daarvoor heb je allereerst vertrouwen nodig in God zelf. Om te vertrekken heb je vertrouwen nodig, dan kun je tot zegen worden. En je verwachting stijgt uit boven wat je zelf als mens hier voor elkaar kunt krijgen. God heeft veel voor ons klaarliggen. Nu al,maar straks voor de volle 100%. Juist daarom wordt ook het loslaten van zekerheden dragelijk, met het oog op God’sbelofte dat Hij iets veel beters voor je heeft. Nu al en straks nog meer.

Sinds het burenoverlast probleem heb ik kennis gemaakt met het fenomeen wijkagent. Ik dacht dat dit iets was uit lang vervlogen tijden, zo iemand als Bromsnor uit de serie Swiebertje, maar dat blijkt een geheel verkeerde indruk. De wijkagent is springlevend en functioneert. Ik heb hem vanmiddag op bezoek gehad en daarvoor al twee keer aan de telefoon gesproken. Heel plezierig mag ik wel zeggen. Ik heb voor het eerst het gevoel serieus genomen te worden. Onze wijkagent is een jonge vent, een echte Hagenees met een flink voorkomen en een nog flinkere uitstraling. Grappig vond ik dat hij vooral in de weer is gekomen toen hij hoorde van het poepincident. Volgens zijn eigen zeggen had hij degene die dat gedaan heeft, als particulier, ‘de strot dichtgeknepen’. Als agent gaat dat wat moeilijker. Maar hij leefde duidelijk met ons mee en was ook vanmiddag aanwezig bij het gesprek dat we hadden met de beheerder van het pand. Eigenlijk was dat een heel prettig gesprek. Het hielp dat de vastgoedmakelaar zijn zoon stuurde die heel beleefd en vriendelijk ons aanhoorde en ons in alles gelijk gaf. In hoeverre hij er echt wat aan kan doen…? Zonder toezicht en zonder sancties blijft het natuurlijk vooral hopen op redelijke mensen. Maar die poepaffaire, wie dat gedaan had, die ging er gelijk uit. Zonder twijfel. De agent liet er geen misverstand over bestaan dat dat absoluut onacceptabel was. Afspraken zijn op papier gezet en zo gauw er weer klachten zijn gaat hij er weer achteraan. Toen ik echter dringend verzocht of er geen bel en naambordjes konden komen ipv gebons op de deuren, viel hij me af. Er is geen wetsartikel dat dit vereist en zelf had hij ook geen bel en ook geen naambordje. Dat hoeft niet. Dan niet, maar met twaalf mensen wordt het toch wel knap lastig, vind ik.

Vergunningen waren volgens de verhuurder allemaal in orde, maar later kwam de agent na een bezoekje aan het huis, nog zeggen dat hij twijfels heeft over de kelder. Daar zijn ook kamers gemaakt en het ‘gaatje’ wat daar toegang tot verleent is zo klein dat je ‘bij brand als een rat in de val zit’. Toen ik, nog wat napratend over de hele zaak, probeerde een theorie te bedenken waarop die zak met inhoud wellicht per ongeluk op het balkon terecht was gekomen, zei hij in plat Haags wat hij van de situatie dacht: ‘die jongen spoort niet, hij scheit in een zak en zeikt uit het raam, mevrouw. Als het aan mij lag zou ik hem in z’n kippennek grijpen en met al z’n spullen op straat pleuren.’

Ik vind dit een fijne wijkagent.

Graag leef ik in vrede, als het aan mij ligt, met alle mensen. Ook met mijn buren. Toch overkomt het me de laatste jaren nogal eens dat ik in de achtertuin ordinair te schreeuwen sta tegen weer een nieuwe kamerbewoner van het huis naast ons die zijn of haar geluidsboxen aan het uitproberen is. Bij welk volume explodeert het ding? En nog spannender:wie explodeert er eerder de buurvrouw, of de boxen?

Wat me vaak opvalt bij dergelijke confrontaties is de absolute onverschilligheid van de personen. ‘Heb je last van me?’ Jammer dan. Geen enkele vorm van excuus, bereidheid tot compromis of wat ook. Wie keiharde rapmuziek wil draaien met vrolijke refreinen waarin iemand hele rare dingen met z’n moeder doet, heeft daar gewoon recht op. Punt.

Het buurhuis is een constante beproeving van mijn bewuste keuze vriendelijk te willen zijn, ook wanneer mensen daar niet altijd aanleiding toe geven. En dan bedoel ik niet ‘lief’ maar gewoon begripvol en niet gelijk veroordelend. In navolging van Jezus van Nazareth, tenslotte is Hij dat ook voor mij. En, net als Hij, wil ik ook eerlijk zijn, niet het conflict uit de weg gaan uit angst ruzie te krijgen. Gezien mijn karakter vraagt het tweede meer geloof dan het eerste. Behalve met m’n buren rechts.
Ik denk niet dat ze daar spreken over die aardige buurvrouw van 74…. Integendeel. Ik ben in hun ogen een vreselijk zeur, onverdraagzaam, gun hen geen greintje plezier enz.enz.

Hoe leef ik in vrede met mensen die me van mijn kostbare rust beroven?

Gisteren ging ik ons balkon ’s een beetje opknappen en vond daar een AH zak. Toen ik hem oppakte op ‘m op te ruimen vielen er drollen uit! Ik stond perplex. Een ouwe luiertas? Nee er zat geen pamper in. Ik wist werkelijk niet wat me overkwam. Had iemand dat op ons balkon gegooid? De enige die dit makkelijk had kunnen doen was ook een van de bewoners met wie ik vaak in de clinch lig vanwege z’n rap, waarin zogezegd zijn moeder een dubieuze rol speelt. Maar ook z’n onderbuurman had laatst de politie aan de deur gehad. Raak ik nu verwikkeld in een letterlijk onsmakelijke burenruzie? Ik voelde me opeens onveilig en stom.

Ik heb al een poosje geleden contact gehad met de wijkagent omdat de overlast al zo lang aanhoudt en erger is geworden de laatste jaren. Ook in het huis zelf wonen mensen, met wie we contact hebben, die hun woonplezier bedorven zien worden door al die vreemde snoeshanen. De agent raadde me aan bij iedere vorm van overlast direct een melding te doen. Voor het opbouwen van een dossier. De politie heeft nu dus een hele extra klus aan 72.

Niet alleen de muziek vormt een probleem, er wonen gewoon veel te veel mensen in het huis: iets van 12 personen. Ooit was het een hotel/pension, maar nu wordt het permanent bewoond. En al die mensen dumpen hun overtollige huisraad in de voortuin om maar te zwijgen van de staat van de achtertuin. Er staat een bankstel, in weer en wind, er ligt een verwaaide partytent, voor het raam van een van de achterkamers wappert al maanden een stuk zeil. Als er gekookt wordt eten wij gratis mee van de lucht wegens gebrek aan afzuiging. Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat zou ik allemaal verdragen als er geen snoei harde muziek werd gespeeld! Dat is gewoon de druppel.

Het drollen incident hebben we dus gemeld bij de politie die er serieus werk van maakte. Naar binnen en de mensen gevraagd wat ze wisten en of er iemand een hekel aan mij heeft…
Het blijkt in ieder geval dat een van de bewoners, die we al maanden via de brandtrap naar z’n kamer op de 2e verdieping zien klimmen, waar hij via het raam naar binnen gaat, geen sleutel meer heeft van z’n kamer. Ook geen toegang tot het toilet. De rest mag men er zelf bij bedenken. Of de zak opzet was of in een dronken bui als ‘geintje’ over de dakgoot is gedumpt? Wie zal het zeggen. Echt kosher is het allemaal niet. Donderdag hebben we een gesprek met de eigenaar. Andere buren hebben via internet formulieren met melding van overlast ingevuld. We gaan nu echt knokken om de verloedering tegen te gaan. Behalve ons buurhuis staan er nog 2 panden in heel slechte staat te verrotten.

Met flinke stappen snelde ik me tijdens m’n lunchpauze naar de uitgang van het ziekenhuis waar ik werk. In het kader van de bestrijding van de diabetes doe ik tegenwoordig niets meer langzaam, maar fier en snel. Doet de hartslag toenemen en dat is gunstig voor de suikerspiegel in je bloed, zegt men. Mijn schoenen maakten een opgewekt klik-klak geluid op de nieuwe marmeren vloer van de ontvangsthal van het MHC. Bijna bij de deur aangekomen maakt mijn linkervoet opeens geen contact meer met de vloer maar met iets zacht en sappigs…met als gevolg dat mijn linkerbeen langzaam, maar onverbiddelijk zeker, naar voren glijdt, terwijl ik, uit mijn evenwicht gebracht, door mijn rechterbeen zak en in slow motion keihard op m’n knie val, met m’n volle gewicht. Ondertussen glijdt het linkerbeen door en trekt me in een spagaat (maar iets minder sierlijk). Allerlei spieren en pezen in mijn dijbeen protesteren onmiddelijk met hevige pijn. Ik zak opzij en vecht een golf van misselijkheid weg. Acher mij ontwaar ik een bananenprakje. De boosdoener. Ik voel me de hoofdrolspeler in een tekenfilm. Wachtende patiënten om me heen roepen me toe dat ik niet de eerste ben die valt op die gladde vloer. Bedankt. Dat is een hele troost. Een lieve mevrouw komt met een stoel aanlopen waar ik me op hijs om even bij te komen.

Terug op m’n werkplek vonden collega’s dat ik naar de EHBO moest. Ik ben daar heen gegaan om i.e.g. vast te stellen dat er niks gebroken of gescheurd was. Ik werd er vriendelijk ontvangen en nadat ik m’n verhaal verteld had in een hokje met bed geplaatst alwaar ik moest wachten op de arts. Ik ben ongetwijfeld in een categorie ‘niet-levensbedreigend-kan-best- wachten’ ingedeeld want pas na 1 uur kwam er een co-assistent. Na onderzoek duurde het nog een uur voor er een ‘echte’ arts kwam. Ter compensatie hadden ze wel 2 leuke knullen voor me gereserveerd, die overigens alle twee moesten grinnikken om het banaandetail. Na enig pijnlijk voel en knijp werk was de conclusie ‘een flinke verrekking’. Paracetamol en maar flink bewegen.

Time magazine noemt een Chinees onderzoek naar de 500 beste universiteiten ter wereld. Hoe het onderzoek is gedaan, Joost mag het weten, maar Time magazine neemt het serieus genoeg om te vermelden. De top 20 zijn op 4 na allemaal Amerikaanse unies, met Harvard bovenaan. Leuk is dat op de 42e plaats Utrecht genoemd wordt. Dan heel lang niks en op de 70e en nog wat plaats komt Leiden. Toch leuk om te weten na al het geld dat we in 2 van de kids geinvesteerd hebben (en wat  ze zelf hebben bijgedragen). Hier kun je zelf de lijst bekijken.

En dan de blote voeten. Vanmorgen m’n eerste consult gehad bij de diabeteszorg. Ik heb onmiddelijk een lijst met afspraken bij allerlei instanties. Internist, oogfoto, dietist, verpleegkundige enz. En bij de pedicure. Ik heb te veel eelt en dat is potentieel een bron voor kloofjes, wondjes en wat dies meer zij. Hoe kom ik aan al dat eelt?? Omdat ik het heerlijk vind op blote voeten te lopen! Op gras, op de tuintegels, op het strand, binnen. Ik schop automatisch m’n schoenen of slippers uit. Niet meer doen dus. Wondjes voorkomen is het devies. Bij diabetes is je vaatstelsel kwetsbaar en moet je complicaties voor zijn. Dat is een hele omslag voor mij. Ik geef niet zo om wondjes en een beetje vuil in de vooronderstelling dat m’n lichaam natuurlijke afweerreacties heeft en het allemaal wel mee zal vallen. Dat vind ik nu het lastigste om aan te wennen bij deze ziekte, dat je voortdurend bij alles na moet denken. Maar ja, dat zal wel wennen. Ik heb nu vooral veel last van veel te hoge suikers. Merk wel dat extra bewegen dan helpt. Vanavond ben ik expres in de tuin gaan werken en voelde me daarna minder raar. Ik vond op internet een mogelijk alternatief voor blote voeten🙂

Volgens een berichtje in NRC vandaag azen adverteerders en tijdschriftredacties op ‘openhartige dagboekschrijvers’. Er valt geld aan te verdienen dus. Dat klopt want ik betaal sinds vorig jaar anderhalve euro per maand om een irritante advertentie banner boven mijn weblog weg te houden. En terwijl ik dit schrijf flikkert er een voor mij totaal oninteressante reclame voor autoverzekeringen in een zijbalk rechts.

Pas sinds 2000 is het mogelijk ‘voor gewone mensen een podium te vinden on-line’, volgens Boon, manager van Web-log bij Ilse Media. ‘Gewoon’ itt tot nerds en geeks die een eigen website bouwden. Boon verdeelt de gebruikers in ruwweg drie categorieen: storytellers (luchtige berichten), passiebloggers (over interesses en hobbies) en persoonlijke bloggers (emotie uiten en delen met anderen). Wie van de drie ben ik dan wel? Volgens mij een duidelijke cocktail.

Veel eer valt er niet te behalen bij velen wanneer het over blogging gaat. Het valt me op dat mensen vaak het commentaar hebben als ze horen dat ik blog: Wie is daarin nou geinteresseerd? Wie leest zoiets nu? Laatst nog zei iemand: ik ben alleen geinteresseerd in feiten, niet in persoonlijke verhalen erom heen. Tja, dan moet je geen blogs gaan lezen inderdaad. Ik schrijf omdat ik zelf altijd enorm geboeid ben door het levensverhaal van mensen. Ik hou ook erg van columns in de krant. Gewoon over alledaagse dingetjes die je aan het denken zetten.

Het weblog van Aukje, de vrouw van de oprichter van Web-log, en de eerste gebruiker is archetypisch voor het soort blogs op Web-log,volgens de schrijver van het artikel in NRC Olga van Ditzhuijzen: ‘Persoonlijk, niemendallerig en signalerend’. Weet niet goed wat ik daar nu van moet maken. Klinkt niet erg complimenteus. En is volgens mij ook niet te zeggen als je nagaat hoeveel blogs je gelezen moet hebben om tot zo’n conclusie te komen.

Eeuwige roem is nu dankzij Web-log voor iedere blogger bereikbaar geworden, volgens dezelfde mevrouw van Ditzhuizen van het NRC. 

Gelezen worden vind ik leuk, maar eeuwige roem? Dat is wel een erg hoge ambitie….

Even klagen over een van de onderwerpen uit de top 10 van klachten van Nederlanders: geluidsoverlast van de buren. Ik hoop dat mijn buren m’n blog lezen maar die kans is te verwaarlozen. Onze buren zijn legio. Het huis naast ons is even groot als het onze=pastorie (7 slaapkamers) plus een kelderverdieping erin gebouwd. Het wordt gebruikt als kamerverhuurbedrijf. De eigenaar staat blijkbaar op de lijst als sociaal pension o.i.d. want de bewoners zijn allemaal wat anders, zeg maar. Ik zou er geen enkele moeite mee hebben. Ik ben geen Nimby (not in my back yard). Wel zou ik het graag weten wanneer een dergelijke opvang nast mijn huis zou komen.
Maar goed, ik weet zeker dat het buurhuis geen sociaal pension is. Het is gewoon een verloederde bende met een huisbaas die heel veel geld verdient aan al z’n huurders. Hoewel diezelfde huurders ook regelmatig met de Noorderzon vertrekken zonder hun huur te betalen. De dwangbevelen liggen er op stapeltjes in de hal volgens een van de bewoners. Slechts 2 huurders wonen er al even lang als wij hier wonen. De rest wisselt met een tempo dat niet bij te houden is. Met sommigen hebben we wat contact gehad, maar momenteel is er niemand die aanspreekbaar is…

vanmiddag had de buurvrouw die de kamer achter bewoont, met tuin, haar meezingsessie met liederen van Frans Bauers. Haar partytent (met-bankstel voor de mooie dagen) stond te wapperen in de wind en ik hoorde haar wat schorre stem, vals meezingend met alle toppers. Ik vond dat wel aandoenlijk eigenlijk. En ze is er vaak niet, dus ik heb het geduldig aangehoord. Minder aandoenlijk is de buurjongen achter die met z’n raam wijdopen iedere dag z’n prive White Sensation organiseert, keiharde house..En de Hindoestaanse man voor, naast Kim z’n studeerkamer, met z’n luide Bollywood muziek. En ga maar eens aanbellen om te vragen of het wat zachter kan…De muziek staat zo hard dat niemand iets hoort. Kim gaat dan heel hard roepen zodat de hele buurt achter de gordijnen loert, behalve degene die het horen moet.

Zelfs de politie heeft moeite binnen te komen. Wij hebben ze nog niet gebeld, hoor, maar er is blijkbaar iemand anders die wat op z’n kerfstok heeft. Al een paar keer staan ze dan met twee of drie man/vrouw op de deur te bonzen, zonder resultaat. Ik hoop niet dat het om een ernstig vergrijp gaat….:)

Laatst had ik een lichtelijk verdwaasde fysiotherapeut aan de deur die blijkbaar hoopte dat ik de buren kende en of hij z’n onbetaalde rekeningen misschien bij mij mocht achterlaten zodat ik…nee, meneer heb ik beleefd doch beslist gezegd, daar is geen beginnen aan. Ik zou dat bedrag maar op uw buik schrijven. Het incassobureau had het opgegeven. Ik denk niet dat het je dan nog gaat lukken. Bizar.

Tja, en dan woon je in een van de duurste buurten van Den Haag. Wat kun je er aan doen? De stille momenten koesteren….

Donderdag is m’n vrije dag. Meestal heb ik wel het een en ander te doen. Heb een poosje op Kris gepast, maar die gaat nu ook naar de kinderopvang. Ik was dit keer geheel afspraakloos en besloot m’n Scheveningse rondje weer eens te doen. Altijd het summum van ontspanning voor me.
Ben begonnen in m’n stamcafeetje, t.o theater de Appel op de Duinweg. Tosti met een bak koffie. Daar heb ik al m’n schrijfsels over moeders nog eens doorgelezen. Zal ik er wat mee gaan doen in de zin van ordenen en verder uitwerken? Het lijkt me de moeite waard.

Na dit inspirerende begin verder naar een van de modewinkeltjes in ‘onze’ winkelstraat, de Keizerstraat in oud-Scheveningen. Leuke kniebroek gevonden, in de uitverkoop. Volgende stap is ook een hoogtepunt, bezoek aan onze mini-Hema. Alles is klein en behapbaar, daarom vind ik het zo leuk. Ik kan slecht tegen grote, onoverzichtelijk gigawinkels. De verkoopster die me al zeven jaar help bij de kassa had opeens een moslimhoofddoek met voorhoofdband. Ik ben verbaasd. Ze leek zo’n dooorsnee, gewone Hollandse vrouw. Zal ik haar vragen hoe of wat? Nee, beetje lastig met een rij mensen achter me. Neem me voor het toch nog eens te vragen, als het wat rustiger is.

Volgende stop is de Kringloop. Lekker neuzen tussen de  spulletjes en kleding. Iedere keer weer vind ik daar iets wat te gebruiken is. Ik koop niet alles meer, maar het bevestigt me in mijn overtuiging dat het echt de moeite waard is eerst 2e hands te zoeken wanneer je iets nodg hebt. Klein steentje in de oplossing van onze welvaartsafvalproblematiek en het is nog leuk ook! Leuk rokje gescoord.

Zal ik nog naar Monique, onze planten- en bloemenzaak waar je voor weinig geld de mooiste planten kunt kopen? Dit keer maar niet. Ik wil gaan schrijven. Moeders materiaal verwerken.

En Hiep Hiep Hoera! De Horeca is rookvrij! Lekker eten en drinken zonder die giftige rookstank om je heen.