Categorie: chronicles

Ik heb weer eens een moedige poging gewaagd gebruik te maken van het OV. Goed, ik neem regelmatig de trein naar Utrecht, maar dat gaat meestal wel ok. ’s Ochtends heen, ’s middags terug. Zo gauw er een busreis aan vastzit word ik al wat huiverig, maar kom op, niet zeuren, voor je het weet ben je er, en de auto is helemaal niet te doen.

Met deze positieve instelling besloot ik ook de trein terug te nemen uit Woudenberg. Nu ligt Woudenberg 20 min. rijden van Utrecht met de auto. De provincie heeft allang besloten dat iedereen een auto heeft, dus rijdt er maar 1 bus per uur, en de laatste verbinding (LAATSTE) vertrekt om 18.11 uur, richting het station in Maarn.

Om 17.15 zaten dochter en ik dus te eten met de kleinzoons opdat oma op tijd vertrekken kon. Om 17.50 uur de reis naar Den Haag aangevat. Bus kwam op tijd, dat is wel het minste wat je mag verwachten van zo’n slechte dienstregeling. Om 18.30 ging de trein vanuit Maarn. Op het (mini) station hoorde ik al ver buiten het perron (er zijn er 2, heen en terug, het leven is simpel in dat deel van Nederland) dat er geen treinen gingen. Oh nee, wat nu. Geen trein, geen bus, geen auto. En het was stervens koud. Na verloop van tijd, korter dan we hadden gevreesd (inmiddels waren we als wachtenden niet langer losse individuen maar een hechte groep slachtoffers) kwam er dan toch een trein.

Met drie kwartier vertraging kwam ik op CS Utrecht aan, de trein sukkelde langzaam voort.
Vanuit Utrecht hoopte ik op een speersnelle intercity naar den Haag, maar helaas. Als er 1 intercity langzaam rijdt breidt zich dat als een olievlek uit naar alle andere treinen blijkbaar.

Gelukkig had ik m’n Kafka on the shore bij me, van Haruki Murakami. Ik kon me geheel ontrekken aan mijn deprimerende omgeving (op de treinverlichting is ook al bezuinigd).

Toen eindelijk de tram naar Scheveningen, die wel nog een kwartier op zich liet wachten, op het koudste plekje van Nederland.

Geheel versteend kwam ik drie uur na vertrek aan in mijn huis.
Ik heb tenminste een kortingskaart. Op zo’n reis moet je eigenlijk geld toekrijgen.

*gerda en coby ook op het ijs, gerda met, coby zonder schaatsen

Om half vier kwam het telefoontje vanaf de vijver in het Westbroekpark in de buurt bij ons:
‘Ik sta op de schaatsen, kom je kijken?’ Ik zat heerlijk warm op de bank te lezen in een boekje over time-management :), maar kon mijn immer sportieve (zucht) maatje natuurlijk niet teleurstellen! Dik ingepakt naar het ijs gelopen (fiets was gestolen, remember?) en geen spijt van. Zie de plaatjes boven. Kim heeft eeen half uurtje geschaatst en was trots op zichzelf: the old man can still do it.

Nog een paar mooie poes-en-kind plaatjes.

Kind is kleinzoon Niek, die gek is op onze poezen Gina en Charlie. Alleen Charlie is lief genoeg Niek dichtbij hem te laten komen. Dit keer wel heel dichtbij.

Het bleef goed gaan, gelukkig. Charlie is verdraagzaam en Niek leert steeds beter hoe hij de Poes moet aaien, met de vacht mee en niet ertegen in bijvoorbeeld.

Ik mag niet schelden van mezelf maar ik heb het lekker toch gedaan. Een hele serie, hele lelijke woorden heb ik in de donkere straten, op weg naar huis, uitgespuugd. Mijn fiets is gestolen! En niet alleen dat, met de fiets ook de inhoud van mijn fietstas: een nieuwe badjas voor Kim, een overhemd en een trui. Ik heb wurgneigingen. Weliswaar ben ik tot de conclusie gekomen dat ik de sleutel in het slot heb laten zitten, maar dan nog heeft niemand het recht met z’n tengels aan mijn fiets te zitten. Ik moest met de tram terug. En nu moet ik weer achter een fiets aan. Ik weet dat de mens van nature geneigd is tot alle kwaad, maar als ik er dan zo weer mee geconfronteerd wordt kan ik het toch niet geloven.

MIJN fiets, MIJN spulletjes, hoe haalt iemand het in z’n hoofd…..

                  Iedereen een heel goed en vruchtbaar
                         en gelukkig 2009 toegewenst.

Ik weet dat sommige van jullie lezers door een moeilijke periode gaan. Dan kunnen woorden als ‘goed’ en ‘gelukkig’ bijna als dolksteken aankomen. Hoe zal ik ooit weer blij kunnen zijn, wat is geluk? Misschien overleef ik dt jaar niet, misschien wordt mijn situatie alleen maar moeilijker, donkerder. Waar halen mensen de moed vandaan elkaar zo vrijmoedig ‘gelukkig nieuwjaar’ te wensen? Zo heb ik tenminste vele jaren de feestdagen beleefd en vooral de wensen die we elkaar zo licht en luchtig om de oren gooien. Vaak had ik (ten onrechte) ook het gevoel de enige in het gezelschap te zijn die dan zo zwartgallig de feestelijkheden onderging. Ten onrechte zei ik al. Lachen aan de buitenkant zegt nog niet alles. In het boek Spreuken in de Bijbel staan al de wijze woorden: Ook onder het lachen kan het hart pijn lijden. En: alleen je eigen hart kent het diepste verdriet. Met andere woorden, we kunnen elkaar aardig wat zand in de ogen strooien met al die ‘blije’ gezichten.

Ik ben ervan overtuigd dat echte blijdschap ontstaat juist wanneer je je verdriet en moeite deelt. Er is niets wat mensen zo dicht bij elkaar brengt als gedeelde moeilijke ervaringen. Daar kan geen teamsport tegenop! En dan bedoel ik natuurlijk niet een klaag- en mopper- sessie, met een wederzijdse monoloog over de ene kwaal na de andere. Dan sta jij centraal en word je er alleen maar ellendiger van.

Het geheim van delen is volgens mij dat niet jij en niet die ander centraal staat maar datgene wat je samen beleeft of beleefd hebt. Je hoort en ziet elkaar daarin en dat bindt. Want het haalt je uit een isolement. Sombere, moeilijke periodes leiden altijd tot een vereenzaming, een naar binnengekeerd zijn. Anderen niet belasten, niet steeds willen ‘zeuren’ enz. En dat isolement is onderdeel van de zwaarte van je ervaring. Want je hebt die ander zo nodig. Ten diepste gaat het dan om de Ander, met een hoofdletter, Jezus zelf. Maar Die troost en steunt doorgaans op een hele aardse manier door gebruik te maken van de liefde en het meeleven van je naasten. Familie, vrienden enz.. Heel tastbaar, heel wezenlijk, heel zichtbaar. Ik kom pas waarlijk tot mijn recht in gemeenschap met anderen. In vreugde en verdriet.

De moeilijkste stap is de eerste: tonen dat je het niet trekt alleen. In de psychologie heet dat ‘je kwetsbaar opstellen’. Maar in de Bijbel wordt het zo gezegd: Draagt elkaars lasten (Galaten 6:2). De bijbel moedigt dat open staan voor de ander steeds heel erg aan, door ook het beeld van een lichaam te gebruiken, bijv. in 1 Korintiers 12:26. Als een lichaamsdeel pijn lijdt, lijden de andere delen vanzelfsprekend ook pijn. Het is immers ondenkbaar dat in het lichaam je buik het geheim zou houden voor je hoofd dat hij teveel oliebollen te verteren gekregen heeft. Toch? Mijn buik heeft problemen en doet een beroep op medelijden van mijn hele lichaam…Zonder enig overleg of gene.

De vanzelfsprekendheid in het delen van vreugde en verdriet onder aardbewoners bevorderen is mijn levensdoel, ook in 2009. In de kracht van Jezus, die mijn Inspirator is.

De allermoeilijkste regel is dat het dus ook voor mezelf geldt..

Kerst 2008 was zeer geslaagd. Uiteraard, as always, een uitputtingsslag, (wat wordt er toch vaak gegeten als je met een hoop mensen bent!)maar dat heb ik er graag voor over! Kerst zelf hebben we gevierd met eerst de dienst ’s ochtends, als gemeente met de kinderen samen, heel feestelijk. De kinderen hadden veel ingestudeerd. De grotere meiden zelfs een soort musical act. Heel gaaf. Daarna ‘en famille’ een gezellige maaltijd.

Verder lees ik tussen de bedrijven door op dit moment het boek ‘Kikker gaat fietsen’, het verslag van een depressie door Maarten van Buuren, hoogleraar Franse literatuur aan de Universiteit van Utrecht.  Ook heel boeiend en eigenlijk net zo bizar als die film, maar dat is elke depressie. Vrij filosofisch en soms oeverloze beschrijvingen, maar voor mensen die ervaring hebben met depressie een aanrader en voor mensen die erover willen lezen idem dito.

De betekenis van Kerst geeft aan depressief zijn wel een lichtrandje: het kind in de kribbe, God als mens, die kwam om mee te lijden en uiteindelijk het lijden heeft doorstaan en overwonnen. Immanuel, God met ons. Want ook tijdens alle gezellige dagen blijven de moeites van het leven bestaan. Als het niet voor je zelf zo is dan wel voor geliefden en anderen die je kent. Echt Kerst vieren kan ik alleen tegen de achtergrond van Johannes 1:14 ‘Het Woord is mens geworden en heeft bij ons gewoond vol van goedheid en waarheid en wij hebben zijn grootheid gezien, de grootheid van de enige Zoon van de Vader’.
Dan vier ik met kerst dus dankbaar de menselijke verjaardag van de Here Jezus.

De glitter en glamour kan me verder gestolen worden.

Gisteravond meegeweest met Kim naar een event van de Harvard Alumni club. Met het klimmen van de jaren is Kim’s hang naar het goede Amerikaanse verleden toch wel aan het toenemen. Zijn enigzins verborgen (want altijd op onmogelijke tijdstippen te volgen) Red Sox verslaving is daar een stille getuige van. Nou, stil…Afgezien dan van de ijselijke, nachtelijke kreten bij opwindende momenten in een wedstrijd, waar ik van wakker schrik. Sint had er een kostelijk gedicht over geschreven en een Boston Red Sox-companion gemaakt voor Kim.

Maar goed, dat had ik al eens verteld. Nu zijn we dus op een pad waarbij ik Kim beter vergezellen kan, want de gebeurtenissen vinden plaats op een acceptabel tijdstip. Vorig jaar is Kim voor het eerst naar een Harvard club event geweest, toen nog alleen, maar ik deel de herinnering met hem. Als aandenken daaraan hebben we nl. een gigantische witte badhanddoek met daarop in mega letters het woord GOOGLE, want die sponsorden de avond.

Ik zie die badhanddoek meer dan me lief is, want Kim wil zich altijd op het strand verkleden. Hij bindt dan standaard het GOOGLE laken om zijn heupen om zich vervolgens zeer vaardig in z’n zwembroek te steken of zich eruit te hijsen. Ik heb hem wel eens gevraagd de handdoek binnenste buiten om te doen zodat niet het hele strand mee kijkt naar wat die man toch aan het hannesen is onder die enorme GOOGLE doek…maar Kim vindt dat ik me te veel aantrek wat andere mensen denken, dus gaat rustig door met reclame voor GOOGLE.

Gisteravond dan het tweede event, nu serieus want Kim is lid geworden van de Harvard Club. Het was een soort kerstdiner in een ontzettend mooie gelegenheid in Amsterdam. Huize Frankendael,een oud landhuis, met in de kelder een ruimte voor dineren. Biologische producten, dus zeer verantwoord. Eten was lekker (beetje prijzig voor wat we kregen,maar a la), ambiance was prima.
Er waren opvallend veel Nederlanders die in Amerika hadden gestudeerd of Engeland want het was een mixed event (Harvard, Ivy Leaugue, Cambridge en Oxford). Ik voel me altijd enigszins out-of-place met mijn niet universitaire achtergrond, maar ik moet zeggen dat er echt een hele hartelijke en open sfeer hing. Leuke mensen gesproken en zinnige gesprekken gevoerd.

Als ‘entertainer’ voor de avond, tijdens het diner, was Nico ter Linden gevraagd voor te lezen uit eigen werk. Hmmm, tja.. Goeie verhalenverteller, absoluut. Prachtige stem bij het voorlezen uit eigen werk. Maar bij tijden toch wat tenenkrommend bij de stelligheid waarmee zo iemand commentaar geeft op het kerstverhaal als: "natuurlijk niet echt gebeurd,maar dat doet er toch niet toe?" Een vreemde gewaarwording wanneer je na dit ‘verhaal’ uit beleefdheid in ieder geval de ene hand slapjes op de andere moet laten vallen om niet al te bot te zijn in gezelschap…Tegelijk: Hij vertelt het verhaal op een dusdanig verlangende manier dat je niet na kunt laten te denken dat hij zelf het meeste hoopt dat het echt waar zou zijn.

Twee van de grote decemberfeesten hebben we nu achter de rug. Eerst een immer geslaagde, maar niet minder slopende Sinterklaasviering ‘en famille’ min dochter Suzy helaas, die net op die dag in Haren (of all places!) een basketball toernooi had.

Hoe klein Nederland ook is op wereldschaal, Haren is nog wel een ellendig eind weg van Woudenberg, zeker als je eerst nog meerijders in Den Haag moet afzetten.
Met Suus dus de avond tevoren een klein Sintje gevierd.

 

Op zaterdag met de rest cadeaus geopend, onderwijl Kris uit de berg vissend, want dat was natuurlijk walhalla voor hem: stapels knisperende,kleurige, scheurende pakketten en pakjes, allemaal voor het grijpen. Om de beurt hadden we de taak hem af te leiden. Ik geef het je te doen met deze uiterst sterke, nietsontziende beer van een baby!

Voldaan doch uitgeput begonnen we na de cadeaus (met geweldige gedichten en zelfs een aantal surprises, waaronder een heuse Boston Red Sox mascotte voor Kim) aan de potluck. Iedereen had wat meegenomen. Griekse gehaktballetjes (van Tonny, de moeder van Dos), Koreaanse kippepootjes (moi), Wortelsoep met gember (Jes) salade, pizza, cheesecake – ijs  enz. Helemaal vol van alles, letterlijk en figuurlijk, konden we nog even nagenieten van onze cadeaus.

Vooral Niek was very happy met zijn conducteurs-outfit: tas, stopbord, fluitje en pet. Niek is helemaal into treinen. Ik kan me nog herinneren dat Lukas op die leeftijd met grote droomogen zei: ik wou dat ik een vliegtuig kon zijn. Zo kijkt Niek als hij het over treinen heeft. Maar eigenlijk over alles wat met transport te maken heeft. Prachtig hoe Kris nu al op zijn buik Niek ligt na te doen met een autootje. Heel stralend kijkt hij dan naar Niek: Zie je mij wel?

Niek is wat ambivalent in zijn gevoelens voor Kris. Hij is heel lief en zoekt ook wel oplossingen, maar er slaat een lichte paniek toe als hij Kris aan ziet komen kruipen, terwijl hij net zijn rails gelegd heeft. Nee, nee, roept hij dan heel hard en begint bij voorbaat te huilen. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Kris is zo voortvarend en onstuitbaar als hij iets op het oog heeft. Alles wat hem in de weg staat krijgt een zwiep van z’n arm en hij kruipt als een razende richting zijn doel. Een soort mini-tsunami die aan komt stormen en met de beste wil van de wereld niet te stoppen is.

Morgen wordt Kris 1 jaar en vandaag zijn Kim en ik vast wezen vieren. Het viel nog niet mee voor Niek de cadeaus voor Kris als niet zijn cadeaus te zien. Met enige overredingskracht en veel inventiviteit van een geduldige mamma viel er wel een compromis te bereiken. Niek mocht het kaarsje op de taart uitblazen. Maar af en toe viel er wel een traantje. Het valt ook nog niet mee als je 3 bent en je wordt opeens bedreigd door een smiley baby die door iedereen geknuffeld en geliefd wordt terwijl hij jouw leventje danig in de war gooit. Maar het wordt gelukkig makkelijker nu Kris steeds meer begrijpt. Samen met de ballon spelen gaat al heel goed!

Rug is een stuk beter, de misselijkheid is verdwenen, ik leef weer! Vandaag zelfs de hele dag gewerkt.

Gisteravond kon ik zelfs weer gastvrouw zijn voor onze Kelleravond. We hebben 5 avonden georganiseerd over een boek van Tim Keller: Reason for God, of: In alle redelijkheid, christelijk geloof voor sceptici.

Als Keep the Faith proberen we ieder jaar thema-avonden te beleggen over (christelijk)geloof en twijfel of (christelijk)geloof en kritiek erop en hoe houdbaar die kritiek dan is. Het is een manier van bezig zijn met geloven die me aanspreekt omdat ik niet zo breed in de grootse gevoelens en emoties zit, dus meer heb aan argumenten en denkwerk. Bevestigd zien dat de schepping persoonlijk is en bedacht door een Persoon die Zijn nek uitsteekt door Zelf naar de wereld te komen om de rottigheid ervan te ondergaan, geeft dan wel een sterke hoop. Het zal ooit echt goed gaan komen, omdat Jezus er was en overwonnen heeft.

bron:www.ffcms.nl/klanten/svh/

Geloven is moeilijk. Maar als je het omdraait net zo goed. Niet-geloven is ook moeilijk. Ik sprak vandaag met een collega die een poos dacht een ernstige ziekte te hebben. Dat het leven zou eindigen in het niets en in leegte was voor die persoon, die niet gelooft, heel zwaar. Alle geloof is moeilijk. Wie niet gelooft in een Persoonlijk begin, een persoonlijke God, een geschiedenis die in Zijn hand ligt en geleid wordt, gelooft wel in toeval, willekeur en tja, wat? Dat is nog veel moeilijker, lijkt me.

Onze avonden leiden altijd tot hele interessante gesprekken. Het onderwerp gisteravond was: hoe kan God toestaan dat er een hel is? Het hoofdstuk handelt over alle vragen en bezwaren die er zijn bij niet-christenen (en bij gelovigen!) over oordeel, hel, redding, verloren gaan enz. Geen ‘light’ onderwerp, to say the least..

Keller citeert C.S. Lewis die een originele visie heeft op het onderwerp. Hel, zegt hij,  is de plaats waar God niet is met Zijn liefdevolle aanwezigheid. Hemel is de plaats waar de gelovige God ten volle kent zoals Hij ons kent, dus heel diep en existentieel. Dat begint al hier op aarde. Zo begint hel ook daar waar mensen kiezen voor een God-loos leven. Zoals de hemel de vervulling is van een richting die we inslaan,zo is de hel ook de finale uitkomst van een weg die we hier kiezen.
CS.Lewis zegt: "Hell is the place where we don’t say to God: Your will be done, but where God says to us your will be done." Als we vrijheid willen, dan is hel dus de ultieme vrijheid.

Opmerkelijk in het verhaal in de Bijbel over de rijke man en de arme Lazarus is dat wanneer de rijke man vanuit de hel Lazarus ziet bij Abraham hij geen enkele vorm van spijt heeft, en zelfs Lazarus opnieuw voor zijn karretje wil spannen als loopjongen. Hij heeft helemaal niet door dat de verhoudingen totaal veranderd zijn. Is dus nog net zo zelfgericht als daarvoor.

Ik ben ervan overtuigd dat mensen die het goede zoeken op een goeie dag God tegenkomen op hun pad. Van die ontmoeting hangt het af – welke richting slaan we uit.

Niemand wordt lukraak afgeserveerd zoals de christelijke leer over de hel soms onterecht wordt voorgesteld.

Het is ook geen kwestie van de juiste formule spreken en ‘sesam open u’. Niet de juiste dingen doen. Niet de juiste regels volgen. Volgens de Bijbel is de weg een persoon, Jezus Zelf.

Het is ‘God zoeken, of we Hem al tastend vinden mogen, hoewel Hij niet ver van ieder van ons is’, Handelingen 17-27 (In het Engels vind ik de tekst nog mooier: so that men would  seek him and perhaps reach out for him and find him, thuogh he is not far from each one of us)

De katholieke parochie in Hazerswoude heeft een initiatief genomen tot het plaatsen van een monument voor kinderen die doodgeboren werden (dus ongedoopt, in de katholieke kerk vroeger aanleiding deze kinderen niet in geweide grond te begraven) en tevens voor levens die door abortus beëindigd werden. Bericht vanmorgen in het Nederlands Dagblad. Er blijken veel vrouwen rond te lopen die door spijt verscheurd worden en veel behoefte hebben aan erkenning dat ze zwanger waren en een kind gebaard zouden hebben, ware het niet dat ze tot de abortus besloten, gedwongen door omstandigheden. Veranderd inzicht of onderschatting van de gevolgen leidt dan tot veel verdriet achteraf. Veel vrouwen blijken hun ongeboren of geaborteerde kind ook een naam gegeven te hebben. Een plek om te herdenken geeft ook de mogelijkheid de ervaring een plek te geven. Mooi initiatief vind ik.

Het deed me wel weer beseffen hoe zeer een miskraam ook nog steeds een onwerkelijke en voor veel vrouwen (en mannen!) nog niet genoeg erkende pijnlijke gebeurtenis is. Ik heb in 2006 er een blog over geschreven. Het geven van een naam aan onze twee niet geboren kinderen (springlevend bij God) is eigenlijk nooit bij mij opgekomen. Dat weerspiegelt misschien ook de manier waarmee er werd omgegaan in die tijd. Zoals een griep hoorde het bij het leven. Ik plaats hier nogmaals het gedichtje dat ik jaren na dato maakte over de miskramen.

                   Miskraam
Het moedervlies waarinjij had moeten wonen-
veilig als een jonge vogelin een verborgen nest-
werd afgestotenen jij, mijn vogeltje,
verstrengeld met mijn eigen vlees en bloed
moest al stervennog voor ik je het leven schonk
zomaar vloog je-als de mus en zwaluw-
Gods altaar tegemoet

(Mijn eigen monumentje)