Categorie: chronicles

Even is het weer heel dichtbij gekomen. De zoon van vrienden benam zich onlangs het leven door voor de trein te springen. Als een donderslag bij heldere hemel, zo kwam het bericht bij de ouders binnen. Letterlijk. Ik hoor de predikant nog de woorden herhalen van de ouders tegen de politie, vol ongeloof en verbijstering: Onze A.? Weet u het zeker, onze A.?

Het moment waarop je de mededeling krijgt, dat is tegelijk het moment waarop je leven een wending neemt die nooit meer terug te draaien valt. Het gaat buiten je om, je weet het niet, want je bent verdoofd. Pas langzaam, heel langzaam gaat de betekenis doordringen en begin je de gevolgen te onderkennen.

Het is als een aardbeving, hoewel ik die nooit letterlijk heb meegemaakt. Maar mensen die ervaring hebben uit de eerste hand  vertellen dat een aardbeving je basisvertrouwen ondermijnt. De grond waarop je loopt en leeft, letterlijk de grond onder je voeten, wordt weggevaagd. De aarde beeft en golft en is niet meer het fundament wat het hoort te zijn. Zo trekt de zelfgekozen dood van een geliefde een scheur in je leven, een barst die wanneer je niet de zorg krijgt die nodig is, tot grote ontreddering kan leiden.

Volgens het Trimbos Instituut maken jaarlijks in Nederland gemiddeld 1500 mensen (1000 mannen en 500 vrouwen) een eind aan hun leven.

In totaal doen naar schatting 94.000 volwassenen jaarlijks een suïcidepoging. Daar bovenop blijken 410.000 mensen wel eens aan suïcide denken, veelal na een periode waarin zij last hebben gehad van psychische problemen.

In onze cultuur blijft via reclames en soapseries de indruk gewekt worden dat het leven 1 groot feest is, maar deze cijfers laten zien dat dit voor veel mensen beslist niet geldt. Zij kunnen er niet aan meedoen. Tel bij deze mensen ook nog eens alle nabije familie en vrienden op, dan kom je tot een indrukwekkend getal die de spreuk van Philo van Alexandrie eens te meer waar maakt: ‘Be kind for everyone you meet is fighting a great battle’.

Ik wil graag ecologisch verantwoord leven. Voor zover mogelijk want er hangt een prijskaartje aan die  levensstijl. Sinds ik niet meer werk heb ik een aantal biologische producten van mijn boodschappenlijstje moeten schrappen omdat ze nu even te duur zijn. Vlees, wanneer we het eten, probeer ik wel diervriendelijk te kopen. Ik ben trouwens op een product gestuit wat ik niet kende, de Volwaardkip. Er staat een keurmerk van de Dierenbescherming op die ervoor instaat dat de beesten i.e.g. niet als plofkippen zijn gefokt en ook af en toe aan de frisse lucht mochten ruiken en diervriendelijker worden geslacht dan biokippen. Verder gaat het niet want zelfs de Dierenbescherming zou liever willen dat we voluit scharrelkippen kopen. Maar die zijn dus echt zo duur dat ik bezwijk voor de Volwaard filleetjes, voorlopig.

Maar nu de wintergroenten. Mijn ideaal is om groenten van het seizoen te kopen, omdat die met de minste energie verbouwd worden en niet ingevlogen hoeven te worden uit verre oorden. Sla, tomaten, komkommers en boontjes zijn nu eenmaal echte zomergroenten en komen of van ver of zijn niet eten zo smakeloos omdat ze uit een kas komen. Dus kies ik moedig zoveel mogelijk wat er aan wintergroenten in de winkel ligt. Spruitjes, witte, rode, groene, chinese kool, zuurkool, boerenkool, koolraap, wortels, en…tja, wat nog meer? Niet veel meer dus. (Tenzij je alle ‘oude’ groentes meetelt die in een biologische winkel te koop zijn). 

Hier begint mijn probleem. Geen financieel probleem want wintergroenten zijn goedkoop. Je krijgt waar voor je geld. Van 1 witte kool kunnen wij samen wel 3 dagen eten. 1 Zuurkoolschotel gaat minstens 2 dagen mee. Stamppot eet ik zelden, daar wordt ik te dik van omdat ik er teveel van eet, maar die zijn ook goedkoop en voedzaam.

Geen financieel probleem dus. Ook geen probleem met recepten, die kan ik altijd wel vinden of verzinnen. Zelfs niet met de smaak. Maar een acuut lichamelijk probleem!! Waarom moeten er in de winter alleen maar koolsoorten zijn? En waarom hebben koolsoorten zo vreselijk veel enzymen die mijn darmen absoluut niet welkom zijn? Bij consequent eten van wintergroenten ontwikkel ik winterdarmen die borrelen en kronkelen en mij geen moment doen vergeten dat ik DARMEN heb….

Het is dus afgelopen met het uitsluitend ecologisch verantwoord eten. Helaas. Maar ik duik tegenwoordig vaak in het vriesvak voor heerlijk milde spinazie, af en toe een zakje boontjes of erwtjes. Ik en mijn darmen hebben heel veel zin in de zomer met zijn overvloed aan licht verteerbare groentes! 

Ik hou mijn geluk bij in een grafiek. Om de zoveel dagen zet ik in een schema op internet (anoniem) wat ik doe van uur tot uur en vervolgens kan ik dan op een schaal van ‘rot’ tot ‘geweldig’ aangeven hoe ik me erbij voelde. De volgende stap brengt me bij een grafiek die aangeeft hoe gelukkig ik was en hoe dat zich verhoudt tot anderen in vergelijkbare situaties. Dat zal dan leeftijd, geslacht, getrouwd met kinderen, werkeloos enz. zijn. Ik doe dit allemaal op de gelukswijzer.nl

Volgens de wijzer (een initiatief van de Radboudt Universiteit ism Uvit een grote zorgverzekeraar), kun je altijd gelukkiger worden dan je al bent, zeker als je merkt dat anderen in jouw situatie gelukkiger zijn. En als je weet wat jou gelukkig maakt kun je daar ook gerichter aan werken. Het kan je toekomstige keuzes richting geven bijvoorbeeld. En, heel belangrijk voor de ziektekostenverzekering, gelukkige mensen zijn minder ziek! Inmiddels weten we al dat de Denen gelukkiger zijn dan de Nederlanders.

Ik vond het hele concept zo bizar dat ik dacht, weet je wat, ik doe mee. Gewoon eens zien wat dit inhoudt. Mijn eerste probleem was dat je op de hele site nergens een definitie vindt van wat geluk nu precies is. Hoe definieer je geluk? Je lekker voelen? Goed in je vel zitten? Niet ziek zijn? Geen verdriet hebben? Geen moeilijke dingen meemaken? Ik ben er van uit gegaan dat met ‘geluk’ wel bedoeld zal worden wat in het normale spraakgebruik er onder verstaan wordt: je lekker voelen, een fijn gevoel hebben. Aan de hand daarvan geef ik mijn dagelijkse  bezigheden een cijfer. Maar ik loop voortdurend aan tegen het feit dat gevoelens heel vaak niet eenduidig zijn.

Opstaan. Hmmm. Niet zo moeilijk, een vijf of een zes. Eten. Ook niet moelijk, meestal wel een zeven of een acht. Van eten word ik gelukkig. Ha, mijn score schiet omhoog. Krantlezen? Komt niet voor als een apart item. En daar word ik nu juist zo gelukkig van. Een knik in mijn curve. Huishouden doen van 11 tot 12 uur. Was ik gelukkig? Jeetje, wat een vraag. Ik ervaar voldoening, maar heb ook tegelijk pijn in mijn botten en spieren. Ik zweet (waar ik een hekel aan heb) en mijn bloedsuiker begint te dalen. Maar de stofzuiger doet ‘rikketik’ wat betekent dat er weer veel vuil wordt opgezogen. Goede zaak. Ben ik nu gelukkig? Vooruit een zeven. Of ik ’s avonds hersteld ben van de dag. Vreemde vraag. De dag houdt bij mij pas op als ik naar bed ga. En dan ben ik moe, niet hersteld. Of ik uitgerust ben van de dag. Nee, bepaald niet. Zou dat mijn geluksscore slecht beinvloeden?

Het zal niemand verrassen wanneer ik beken lichtelijk sceptisch te zijn over de gelukswijzer.nl

de foto heb ik van www.eigen-stijl.nl geplukt

Opeens lees ik er overal over. Onder andere in NRC en het tijdschrift FLOW, columns over het verschijnsel ontvrienden. In het Engels zeg je simpel ‘block’ . Je blokkeert iemand de toegang tot jouw pagina op internetsites als Facebook of Hyves. Mensen die hatelijke of vervelende opmerkingen achterlaten op jouw site. Op dit blog heb ik een paar keer een of andere hatelijk persoon de mogelijkheid ontnomen reacties achter te laten. Gelukkig kan dat.

Ontvrienden vind ik echter net iets anders liggen. Het legt bloot dat het fenomeen van de openbare vriendensites ook gevolgen kan hebben die je niet helemaal overziet. Of verwacht. Ik ben een tijdje geleden ook ontvriend door iemand en ik ben me niet bewust van het maken van hatelijke opmerkingen, hoewel het natuurlijk altijd nog mogelijk is dat ik verkeerd ben begrepen…. En dat bedoel ik dus: reacties zijn soms ironisch, grappig, plagerig bedoeld maar niet iedereen heeft dezelfde humor. Voor je het weet heb je iemand beledigd of geirriteerd.

Dat heeft voor mij een beetje de lol eraf gehaald. Het is echt een rare gewaarwording opeens ontvriend te zijn. Het hele medium is afstandelijk en puur voor het oppervlakkig volgen van elkaars wederwaardigheden, maar wanneer je ontvriend wordt lijkt het plotseling op groepstherapie: wat heb ik gedaan waardoor jouw gevoelens zijn gekwetst? Alleen ga je die vraag niet stellen want echte vrienden ben je niet, alleen maar Facebook vrienden.

Gisteren vertrok ik per trein richting Utrecht. Ik was thuis net in een nieuw boek begonnen dus ik installeerde me genoeglijk om ontspannen verder te gaan in m’n boek. Helaas, ik zat niet in de stilte coupe en de beller kwam uit een land waar ze blijkbaar denken dat je zelfs met een telefoon de geografische afstand moet overbruggen door zo hard mogelijk te schreeuwen. Zucht. Niet veel verder gekomen dus. Vanmorgen was ik nog in Utrecht en liep van m’n logeerhuis opgewekt naar de stad. Beetje shoppen en dan ergens lekker een kop koffie, met boek. Het regende pijpenstelen dus het shoppen viel wat tegen. Ik haat kleren aanpassen dus na drie broeken had ik het al gezien en stapte verder door de regen (ik koop niet weer een paraplu, thuis staan er drie) met het voornemen nu gewoon een cafe in te stappen en daar onder het genot van de warme drank te gaan lezen.

Het cafeetje wat ik binnen stapte, aangetrokken door de EKO posters en de lekkere taarten als biologische bananencake, oogde wat klein, maar ik was al binnen. Er zat 1 man en toen ik dus. De man was aan de telefoon, juist ja. Het duurde echter niet te lang, dus ik pakte mijn boek en bestelde bij de vrouw die achter de balie stond, koffie en kokos-bananencake. Hmmm.

De man kende de vrouw blijkbaar. Hij was daar stamgast, denk ik. Alles wat hij dacht en vond zei hij hardop. Wanneer hij naar de kapper moest, wie hem wel en wie hem niet mocht knippen, hoe de kapster die hem wel mocht knippen eruit zag, waarom hij vanmiddag niet ging maar wel de 23e. Blah, blah, blah….

Mijn koffie kwam en ik deed nog manmoedige pogingen m’n boek te lezen. Na de kerstvieringen te hebben doorgenomen met de eigenaresse van het cafe, ging de man de krant lezen. Nu wordt het rustig, dacht ik. Maar nee. Hij bleek het soort krantlezer dat ieder bericht wil delen met zijn naasten. Op alles kwam commentaar, en hele stukken ging hij voorlezen.

Toen ben ik maar weer de regen in gevlucht.

Ik ben een echte tweedehands-koper. Als het even kan struin ik de zaakjes af waar naast veel troep altijd wel iets nuttigs of leuks te vinden is. Kleding, meubels, boeken, noem het maar op en ik heb het wel eens gekocht. Vaak ook dingen met in mijn achterhoofd dat ik het ga opknappen. Ooit. Schuren, verven, naaien, verstellen, opleuken en zo verder. Nee, ik ga nu niet zeggen dat ik dat nooit gedaan heb, maar ik moet toch erkennen dat mijn huis werkelijk propvol staat en ligt met alle soorten van zaken die zich in één of andere staat van net- niet- helemaal- af bevinden. Of net- niet- helemaal- mijn- smaak of net-niet- helemaal- mijn- maat.

Nu is dat op dit moment nog niet zo’n probleem aangezien ik samen met echtgenoot 7 slaapkamers tot mijn beschikking heb en een kelder en een grote woonkamer. Alles staat dus vol.

Maaaaar….Ergens in 2011 gaan wij verhuizen moeten, om het op z’n vlaams te zeggen. En 2011 is over ruim een maand niet meer ergens in de toekomst maar VOLGEND jaar. Help. Opeens breekt het zweet mij uit en loop ik door het huis met de ogen van een verhuizer.

Conclusie: Er moet uit dit huis een hele boel verdwijnen. Liefst niet via de vuilnisauto.
Dus ik hoop op vele lotgenoten die net zo verliefd zijn als ik op het kopen van teweedehands spullen. Op Bol.com ben ik BatteauBoeken gestart. Daar word ik zeker niet rijk van, maar toch. Op Marktplaats ga ik binnenkort bijna AL mijn boeken verkopen op de echte favorieten na. Kleding via de tweedehandskledingzaken, meubels, keukenapparaten, serviesgoed dat ik nooit gebruik, opnieuw via Marktplaats.

’t Is maar goed dat ik werkeloos ben. ‘k Heb het er aardig druk mee!

De bruiloft van Kees, een goeie vriend van de familie uit onze Korea-tijd, met Else, was in Ruinerwold, ver genoeg om een hotel te regelen in de buurt. Het werd Giethoorn. Na een lange dag, met aan het eind een heerlijke afsluiter van 80 en 90er jaren muziek en dans, vertrokken we richting Giethoorn. In de hoop daar in ons bed te vallen en een lange nacht te maken. We hadden echter buiten de kermis gerekend die de Giethoornse bevolking wat welkome afleiding bezorgde van het eeuwige geroei en gegondel in het water. Men kreeg nu de kans in gondels hoog boven de grond te zwieren. Prima. Wat erger was dat er ’s avonds een band stond te spelen voor de verzamelde jeugd van Giethoorn die van de burgemeester een vergunning had gekregen om tot 01.30 ouwe hits te kwelen. Heel hard. Tegenover ons hotel. Slapen lukte dus pas na 2 uur.

Lees verder “Ruinerwold, Giethoorn, Meppel en de magische taal van de makelaar”

Voor het eerst sinds jaren zie ik de tuin in zomerpracht. Meestal gaan we op vakantie als alles in de knop staat en was het gevoel van ‘voorbij’ heel sterk aanwezig als we in augustus terugkwamen.

Na de vroege vakantie is het een genot ook de bloemetjes en planten langzaam te zien ontluiken. Ik heb dit jaar weer ’s wat gezaaid en alles komt mooi op. Tabaksplant, zonnebloem, tomaten, zelfs boontjes uit eigen stadstuin(tje). De bonenplanten verdwijnen wel moet ik zeggen doordat de slakken de blaadjes blijkbaar net zo lekker vinden als ik de boontjes…

Op de dag van de intocht van de vierdaagse bloeide de eerste gladiool die ik als experiment had geplant. Ik vind het een beetje rare bloem, maar de kleur is prachtig. Groen/wit, echt, voor een gladiool een beauty.  Ik worstel wel met al die omvallende slierten.
Verder had ik nog een zakje Cobea scandens waarop een plaatje van mooie purperen bloemen stond. Ik heb flink gezaaid en her en der plantjes gepoot die nu inmiddels met elkaar 100 m woekerende stengels met blad vormen maar het is nog wachten op de bloemen..
De Hortensia verbaast ons ieder jaar weer met een nieuwe kleur. Die weet dat wij van afwisseling houden. Dit jaar is ‘ie intens cyclaamrood. Prachtig.