Categorie: chronicles

“Weet je wat mijn vader zegt dat ie zal doen als ik met zo’n Marokkaan  thuis zou komen?”, giechelt het ene hoogblonde meisje  met een Utrechts accent.  “Wat dan?”, vraagt het andere hoogblonde meisje tegenover haar, zonder op te kijken van haar mobieltje.  We zitten in de sneltram van Utrecht naar IJsselstein, “dat stomme gehucht, waar niks te doen valt”, volgens de meiden. Ik zit gedwongen naast hen in de overvolle tram en moet wel meeluisteren naar de op luide toon gevoerde conversatie. “Volgens mijn vader moet ik het allemaal zelf weten, ’t is mijn eigen keus, maar hij breekt eerst mijn poten, dan die van hem, dan blijft ie vanzelf wel weg, volgens hem. En zo niet dan eten we elke keer als hij komt varkensvlees en wat de pot schaft, nou dan weet ie het wel!” Ze lacht zich suf, want de kans dat ze thuiskomt met een Marokkaan is blijkbaar nihil. “Oh ja, zegt haar vriendin, kauwgom kauwend, terwijl ze druk sms’t. “Nou, die van mij breekt niet eerst mijn poten, maar die van hem!” Het gesprek zet zich voort over het dragen van hoofddoeken, wat ze voor nog geen miljoen nog geen minuut zouden doen. Hoe mannen echt niks over ze te zeggen hebben, hoe niemand hen ook maar iets moet zeggen, dat ze niemand toestaan hen ook maar op enige manier  te bekritiseren want dan vliegen ze die persoon “echt waor” gelijk aan. De vooroordelen buitelen over elkaar heen en de agressie druipt eraf. Ik zou hen niet graag in een discussie tegenover me hebben, want alles wat ze denken en vinden is gebaseerd op (onderbuik)gevoelens. Ik vraag me af hoe je tot deze meiden zou kunnen doordringen. Zo gebekt, zo fel.  De enige die hen lijkt te bereiken is iemand als Geert Wilders die al die onvrede nog eens aandikt en gebruikt om macht te vergaren. Maar hoe bereik je hen met de liefde van God voor Wie alle mensen gelijk zijn en waard om geliefd te worden in Jezus naam?

Ik word een beetje somber in die sneltram van Utrecht naar mijn gehucht IJsselstein.

Ik woon in een huis met 7 slaapkamers, 3 toiletten en een forse woonkamer en suite. Toch betaal ik 220 euro om 3 dagen in een zeer sober huisje te gaan bivakkeren, waarin de slaapkamers zo klein zijn dat mijn echtgenoot en ik besloten elk maar een eigen kamer te nemen. Van anderen in de buurt moesten we een gettoblaster lenen om wat muziek te hebben en een lamp om ’s avonds te kunnen lezen.

Waarom doet een mens zoiets? En hoe kan het dat je dan toch terug kijkt op een heerlijk weekendje weg? Waarom woon ik eigenlijk in zo’n groot huis als ik met gemak in zo’n mini-huisje kan leven?

Het is een vreemde gewaarwording dat vakantiehuisjes blijken te voldoen aan een behoefte die in ons blijft leven nl. de behoefte aan eenvoud en overzicht. Het ontbreken van alle moderne commmunicatiemiddelen, is soms een weldaad voor de geest. (Nou, heel eerlijk gezegd: we hebben wel lekker een film gekeken op TV…)

Otterlo op de Veluwe, een dorpje van niks, maar met een omgeving die je doet overwegen je er maar voor altijd te vestigen. Bossen, heide, zandverstuivingen en weilanden met koeien en schapen, het is er allemaal. Om ons huisje hoorden we de vogels en af en toe zagen we een eekhoorntje. Niets spectaculairs, maar daarom misschien wel zo rustgevend.

Zou ik altijd zo willen wonen, zonder PC, telefoon en internet? Neen. Het is de afwisseling die het ‘m doet! Nog nooit zo gezellig en lekker geslapen als in ons eigen tweepersoonsbed.

De mogelijkheid tot 'korte boodschapjes', om onze koningin te citeren, op Facebook, maakt dat het uitgebreidere bloggen wat verwaarloosd wordt door mij. Maar ook drukte heeft er mee te maken. Het vreemde verschijnsel doet zich voor dat ik meer blogde toen ik nog werkte dan nu ik al maanden zonder werk thuis ben! Het is net of mijn tijd meer gefragmenteerd raakt en zo door mijn vingers schiet dat ik die alleen nog markeren kan door de wekelijkse vuilophaaldag (is het nu alweer donderdag?) en de zondagse kerkgang. Voor de rest doe ik van alles, maar wat en wanneer? Ik moet het maar eens bij gaan houden. Ik kom i.e.g. vaak in de Kringloop, dat wel. En een nieuw fenomeen, eigenlijk een oud, maar in ere hersteld, ik kom weer in de bieb! Zalige rust, heerlijke geur, en het prettige gevoel van honderden boeken die me allemaal smekend aanstaren: neem me mee! Ik ben wel wijzer geworden door het verleden. Toen spekte ik het budget van de bieb nog stevig met al mijn boetes. Ik kon de verleiding nooit weerstaan stapels mee te slepen naar huis. Maar dat tikt aan als je 2 dagen te laat bent met terugbrengen…En toen ik eens hoorde dat de begroting van een bibliotheek voor een aanzienlijk deel is opgebouwd uit de verwachte boetes voor het komende jaar, ben ik streng geworden voor mezelf. Hoewel ik de bieb eigenlijk best wil steunen, maar dan anders.

Vandaag had ik voor het eerst sinds een tijd een pas geboren kindje in mijn armen van net een week. Zo’n prachtig klein, volkomen gaaf geschapen mannetje, met een velletje zo zacht als zijde en haartjes die ruiken naar Zwitsal. Ik ben een echt moederdier geloof ik want mijn ingewanden knijpen altijd samen bij zoiets moois en ik kan het niet laten te denken dat ik zelf ook weer wil, een keertje nog. Dat duurt maar eventjes, maar is wel heel sterk, zelfs op mijn 55ste. Dit kindje is de jongste van vier en beneden was het een drukte van jewelste dus al gauw dacht ik, nee, het is wel weer goed zo voor even.

Gelukkig kan ik voor knuffeldrang terecht bij de kleinkinders. De oudste al weer zo oud dat hij er wel een bui voor moet hebben. Ik vraag tegenwoordig of het mag, een kus en een knuffel en dan knikt hij trouw ja, want hij vindt het ook nog best fijn. Maar ja een jongen van vijf is ook af en toe heeeeel stoer, dus oma, hou je in!

Het nieuwe baby’tje weerspiegelt het seizoen, we fietsten er doorheen vandaag:  kersenbloesem, gele forsytsia,  romig witte magnolia, het felle groen dat als een gazen sluier over de duinen ligt. Ik zie het en kan er van genieten. Dat op zich is al om van te genieten! Wat zijn er veel lentes voorbij gegaan dat ik alles zag en zo verlangde om te genieten maar het niet kon. Er is niets zo bizars als weten dat je wilt genieten, maar niet bij die ervaring te kunnen en daar vervolgens heel verdrietig van te worden. Boehoe, alles is zo mooi maar ik voel het niet, kan er niet bij, ik sta voor matglas.

Er staan in de vensterbank weer een paar kleine kasjes met zaaispul. Geen heel bijzondere planten, zomergoed. Het blijft voor mij een wonder te zien dat uit miniscule zaadjes miniplantjes ontstaan, met hele kwetsbare blaadjes en stengeltjes die vervolgens (als alles goed gaat) sterk gemaakt door warmte en vocht een eigen leven gaan krijgen. En dan na een week of 8 beginnen de eerste knopjes te komen. Ik weet niet meer welke kleuren ik gezaaid heb, volgens mij gemengd, dus het blijft een verrassing. De kiemkracht van dat, bijna met je gewone zicht niet waar te nemen zaadje, is zo krachtig. Geweldig. Ik heb mezelf vaak ook moed ingesproken naar analogie van die onaanzienlijke zaadjes die toch… met veel geduld…Ik zag het onder mijn ogen gebeuren en dat gaf hoop. Was ook visueel onderwijs. Geef je zelf de tijd om een tijdje ondergronds te wortelen, langzaam te groeien, even verborgen te zijn, onaanzienlijk, onzichtbaar. Er valt niets te forceren. Het zijn gang laten gaan en voeding zoeken bij God. De bloei komt op zijn tijd. Niet eerder, niet later.

De leukste grap die ik tot nu ben tegen gekomen is die van de afdeling Klinische Linguistiek van het Meertensinstituut voor Volkenkunde.

Praten met een harde G zou beter voor je gezondheid zijn dan met een zachte, zuidelijke G. Mensen die met een harde G spreken hebben minder last van Griep en verkoudheid omdat ze vaker hun keel schrapen, dat heeft onderzoek uitgewezen. Het Genootschap Onze Taal bood een therapie aan voor de zachte g-ers…

Ik ken nogal wat zachte G-ers….Ga ’s navragen of mijn G als keelschrapen wordt gehoord. Eigenlijk best onsmakelijk voor hen dan.

Wat wel echt bleek was de poeptherapie…Via een neussonde krijgen mensen met vetzucht de poep van dlanke mensen in hun darmen ingebracht, waardoor ze gaan afvallen….Er zit blijkbaar iets in die ‘dunne mensenpoep’ dat inwerkt op de spijsvertering van de dikke mensen. Er stak een stuk sonde buiten de neus dus hoefde men niet bang voor luchtjes te zijn. terwijl ik het schrijf begin ik alsnog te twijfelen…Wat een walgelijk idee!

Het onderzoek wordt gedaan door een arts-onderzoeker van het AMC. Even checken toch maar op de site….

Sophie zit vlak voor de deur en kijkt me met haar bruine ogen verlangend aan. Ik moet haar min of meer opzij schuiven om binnen te komen. Ze is zo lelijk dat ze vertedert. Haar bazin is druk met tweedehands kleding passen en duikt met grote hartstocht het pashokje in om er even zo gauw weer uit te komen om nieuwe voorraad op te snorren. Ondertussen snuffelt Sophie vrolijk rond en veronderstelt de de bazin dat iedereen Sophie een schatje vind. Ze heeft een doorlopende dialoog met het beestje, een Franse bulldog pup. Haar meisje, haar poepie. Het hondje verdwijnt in de vertrekken achter de winkel en verschijnt na een poosje opgewekt kwispelend. De Haagse dame vertelt Sophie dat ze bijna moest huilen toen ze dacht dat Sophie kwijt was. ‘Hier blijven hoor’, schalt ze door de winkel. Iedereen wordt er vrolijk van. Niemand is bang voor het gedrochtje.

De dame met haar vriendin hebben ongeveer de helft van de beschikbare kleding in hun hokjes hangen en kleden zich met het gordijn open snel en ervaren om, alsof ze niets anders gewend zijn dan kleren aan en uit trekken. Beiden toch zeker wel maatje 44-46 persen ze zich met elan in maat 38-40. Vetrollen, dikke billen, brede heupen, dreldijen, het maakt het stel helemaal niets uit. Half ontkleed lopen ze rond, geheel zonder gene of schaamte. In de lycra t-shirtjes waar de een een voorliefde voor heeft, tekent de diabetes-risicobuik zich in rolformaat af. Met een ervaren handeling trekt ze het shirt over de rollen zodat ze minder zichtbaar zijn. De glanzende broek waar ze zich in wurmt maakt dat er zich een vierde rol bij vormt, over de broekband. Geen nood. Bovenste knoop open. De mouwtjes zitten een beetje strak. maakt niet uit, de roesjes zijn zo schattig, die mouwen haalt ze er thuis gewoon uit. ’t Is zo’n enig bloesje. En het rode jasje, te krap over de boezem? Gewoon niet dicht doen, nergens voor nodig toch?

Ik wacht een tijdje bescheiden met mijn vondsten en sla met bewondering de dames gade. Heerlijk, zo helemaal niet in te zitten over een vetkussen meer of minder. Ze zouden zo kunnen meedoen met de Dove-reclame. En ze hebben zo’n handigheid in combineren en mixen dat alles nog leuk staat ook!

Als blijkt dat de ladies nog lang niet klaar zijn en andere klanten doorverwijzen naar de keuken om daar te passen, trek ik overmoedig m’n vest uit. Jazeker ik ga het ook gewoon doen. Midden in de winkel mijn dingen passen. Ok, wel over mijn t-shirt heen. Ik ben namelijk niet over mijn hele lijf egaal bruingebrand als deze dames, die waarschijnlijk nu al achter glas op de boulevard liggen bruin te branden. Mijn witte drelletjes zien er toch minder uit. Die houd ik nog even voor mezelf.

Verschillende artikelen in kranten en tijdschriften inspireerden me dit jaar weer om een tijd van vasten te houden tot Pasen. Niet eten is niet voor me weggelegd, dan kun je me na twee dagen wegdragen en dat lijkt me niet de bedoeling.

Eerst vroeg ik me af waarom en tot welk doel ik het eigenlijk wilde. Om punten te verdienen? Nee. Om mezelf iets te bewijzen? Wellicht, maar niet in de eerste plaats.

Ik las verschillende keren over het idee van discipline. Iets kunnen of willen laten uit vrije keus om jezelf op die manier te oefenen in een levensstijl die haaks staat op de westerse tijdgeest van (materieel) genieten zoveel en vaak als je kunt. Waarom vinden wij dat ons goed recht? Wanneer driekwart van de wereldbevolking nauwelijks genoeg heeft om van te leven. Niet dat ik iets tegen genieten heb, hoor. Maar het gaat meer om waarvan en hoe.

Ik raak er steeds meer van overtuigd dat het meest kostbare dat ik van God krijg (behalve dat ik Jezus mag kennen) mijn menselijke relaties zijn. Partner, familie, kinderen, vrienden, buren, gemeenteleden, collega’s noem maar op. Door de jaren waarin ik ernstig depressief was ben ik die als het allerbelangrijkst gaan zien. Te kunnen voelen dat je om mensen geeft en zij om jou is genieten ten top wanneer je dat lang niet hebt kunnen ervaren.

Investeren dus in die relaties! Dat is mijn motto. En ik merk dat het opgeven voor bepaalde periodes van iets wat ik lekker vind of waar ik doorgaans veel (‘nutteloze’) tijd aan besteed me helpt te focussen op wat echt belangrijk voor me is. In de eerste plaats m’n relatie met God waar ik altijd te weinig tijd in investeer. En verder komt er bijv.tijd vrij voor ouderwetse correspondentie, zoals kaarten en brieven die al lang verstuurd hadden moeten worden.

Het kan waarschijnlijk allemaal veel geestelijker en met diepere betekenissen, maar ik ben redelijk tevreden met mijn kleine stapjes. Het heeft wel iets, een tijdje bewust iets nalaten, zodat iets anders gedaan wordt.