Categorie: chronicles

Al maanden geleden heb ik een open sollicitatie weggestuurd naar de (sinds de verkiezingen) flink uitgedijde (van 3 naar 6 kamerleden)ChristenUnie Tweede Kamer fractie. Met hulp van deskundige vrienden had ik een parel van een CV +sollicitatiebrief opgesteld. De boodschap kwam er in het kort op neer dat ze zichzelf daar ernstig tekort zouden doen wanneer ze mij niet snel zouden aanstellen als fractiemedewerker! Tja, tegenwoordig moet een mens zich vol verve verkopen. Je vooral niet te bescheiden opstellen.

Het duurde lang voor ik wat hoorde en aangevuurd door Ravinia ben ik gaan bellen. Uiteindelijk kwam het ervan dat ik werd uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek.

“Dat heb ik alvast binnen”, dacht ik toen. Na weer een aantal weken kreeg ik eindelijk het telefoontje of ik op sollicitatie wilde komen. Dat was vorige week. Spannend was het. Drie mensen aanwezig, en ik maar scenario’s beantwoorden. Wat zou ik in dit geval, wat vond ik daarvan, hoe zou ik dit, enzovoort. Ik zweette peentjes na het gesprek. Maar ik was er wel lekker in gekomen.

De volgende dag kwam nog een andere kandidaat. Vermoedelijk hoor ik deze week hoe of wat. De beschrijving van de functie heeft me wel aan het denken gezet. Men zoekt een secretaresse voor twee kamerleden. Belangrijk onderdeel van de functie is  “agendabeheer”, wat er in feite op neer komt dat je veel aan de telefoon afspraken moet maken en ze even snel weer moet afzeggen en verzetten ivm spoeddebatten en dat soort zaken. Nog ’s even bedenken of me dat trekt…Het is fifty/fifty dus enige kans maak ik wel 🙂

Iedereen van de familie is weer veilig terug uit alle buiten- en binnenlanden.

Kleinzoon Niek (2) is zeer ondernemend en is vaak op pad. Niet gehinderd door enige angst gaat hij, als je niet oplet volgens zijn mamma, op lange wandelingen. “Waar is hij nu weer?”, vroeg ze zich vaak af op 1 dag. Lekker wegduiken in een boek (haar en mijn grootste hobby) is er niet bij met een tweejarige Niek.

En einde van dit jaar, als God alles goed maakt, krijgt hij een broertje of zusje. De laatste echo was heel helder en duidelijk. Er zweeft daar een kindje in het schemer van dochters schoot. Prachtig om te zien. We zijn allemaal weer een beetje zwanger van dit volgende telgje in de familie.

,

Ik, family-animal dat ik ben, voel me "afgesneden" van een groot deel van m’n familie opeens! Niek, Jes en Dos in Griekenland;

Jes en Dos zitten in het N-Westen, vlak tegen Albanie aan, tegenover Korfu en dan een half uur de bergen in. Het is er niet zo warm, 19 graden zag ik op internet.

                                                                     

Sas zit in Berlijn, waar het 30 gr. is.

En Kim zit in Dalfsen, waar het 13 gr. was!

Kim is naar de predikantenconferentie. Volgens mij nog altijd zo’n conferentie van het stapelbeddencomfort..Maar hij heeft er veel plezier en voor zijn doen weinig nachtrust. De christelijk gereformeerde predikanten hebben gelijktijdig hun conferentie. Dat is voor de eenheid een goede zet. Niets is zo samenbindend als eens gezellig samen borrelen tot (na) middernacht!

Gisteren hoopten we op een zonnige tweede Pinksterdag in de zalige tuin van onze vrienden Jan en Henny in de Betuwe. Het mocht niet zo wezen. Maar we hebben het ondanks het miezerige weer binnen heel genoegelijk gehad (haard aan!)en eindelijk de tijd om bij te praten. Lekker eten, wijntje en een goed gesprek. Wat heeft een mens verder nog nodig?

Tja, wat zal ik zeggen? Gisteren heb ik als in een warm bad met geurige lavendelbubbels me verzadigd aan de familie (de kids+aanhang) die voltallig aanwezig was. Niet voor moederdag alleen hoor, Suus was ook jarig en we hebben met z’n allen de feestelijkheden gevierd. Maar Kim en ik kregen van Sas en Luuk wel ontbijt op bed!

Niek neutraliseerde de lavendelgeuren enigzins met andere geuren (ik pastte even op en ja hoor, net voor mij de poep bewaard zoals hij dan komt aankondigen, met stijve beentjes lopend van het ‘ongemak’).

Vrijdag heb ik opgepast in Utrecht en hebben we het ook heel gezellig gehad saampjes. Ik had me verslapen, (help, zal je altijd zien) dus Luuk heeft een uurtje ingevallen. Niek helemaal in de gloria. Hij is echt gek op mannen, en bij Luuk op schoot zwijmelt hij altijd even weg.

Toen dus verder met Oma. Dat viel gelukkig ook wel in de smaak: ‘Oma, sitta, maakku.’ Niek was aan het tekenen en dan vindt hij het uiterst gezellig als je naast hem komt zitten en een auto voor hem maakt of zo. Hij heeft een lijstje wat we dan langzaam afwerken. ‘Ootoo, vietuig, jauwjauw, waf, en boes (bus)en tein’. Het transport heeft Niek’s bijzondere aandacht.

Nu ben ik niet zo goed in tekenen, maar Niek vindt alles prachtig. Hij tekent zelf inmiddels grote cirkels en lijnen. Maar af en toe buigt hij zich opeens diep voorover, trekt een ernstig gezicht zegt: ‘Kijk’…, alsof hij als voorzitter een serie argumenten op een rijtje gaat zetten…Hij begint dan kleine miniscule tekentjes te schrijven. Volgens mij is ‘ie dan ook echt voor z’n idee aan het schrijven zoals hij Jes en Dos dat ziet doen.

Dos heeft de gewoonte om wanneer hij telefoneert heen en weer te lopen, al pratend. Als hij denkt dat het storend is gaat hij naar de gang. Zo beent Niek ook heen en weer door de kamer als hij een mobieltje van iemand te pakken krijgt, praat of hij een diepgaande discussie heeft (hallooo, ja, ja..en allerlei andere klanken) en na een poosje vertrekt hij, deur achter zich dicht trekkend. Zo hoort dat, toch?

We hebben allebei heerlijk een paar uur geslapen. Ik moest ‘m wakker maken. Hij is dan direct weer bij de les, tot mijn verbazing. Lekker warm en met rode wangen, maar hij gaat gewoon verder met het gesprek waar we gebleven waren lijkt het wel. Geen middaghumeur. Slaapzak uit en ’s kijken, wat gaan we doen. Kleren aan? Nee, dat mag voorlopig niet. Lekker in m’n romper en m’n blote benen spelen, maak niet uit dat ik koud word. Broek? nee..Sokken? nee…Schoenen (waar ‘ie gek op is)? Het bolletje schudt eigenwijs en overtuigd: nee, nee, nee.  Nou, dan maar niet. Je moet als peuter toch nog wat te kiezen hebben?

Vanmiddag uit m’n werk door naar het Juliana Kinderziekenhuis. Ruth Changoer, de baby van Babita en Satish, hindoestaanse vrienden van ons en ook lid van onze gemeente, had plotseling een ademstilstand gekregen. Waarschijnlijk melk in haar longetjes gekregen en daardoor in ademnood. Babita was alleen en is via de huisarts bij het ziekenhuis gekomen. Gelukkig lijkt het allemaal minder ernstig dan gedacht. We hebben gebeden dat er geen verdere schade zal zijn. Om te zien is het een blakende baby!

‘Heb ik alles van de laatste maanden een beetje verwerkt?’, vroeg iemand me gisteren. Nee, echt ‘normaal’ voel ik me nog niet. Voel me nog heel erg moe en ben tot veel minder in staat. Heel raar blijf ik dat vinden. Dat een gebeurtenis als het sterven van een geliefde zulke fysieke gevolgen ook heeft. Ik blijf me verbazen over de wisselwerking tussen geest en lichaam. Eigenlijk is het geen wisselwerking maar valt het samen. In de Bijbel worden emoties altijd aangeduid met een lichamelijke bron. Nieren, ingewanden, hart, lever, benauwdheid, en er zullen er wel meer nog zijn. Dat geeft zo goed weer wat emoties met je doen.

Er kwam een uitnodiging voor een gezamenlijk gedenken van de overledenen van moeders (psycho-geriatrische) afdeling in Frankeland. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar nog niet van weet of ik er heen ga. Die plek, de mensen, ik heb er, merkte ik toen ik de brief las, moeilijke herinneringen aan. M’n primaire reactie is: daar ga ik nooit meer heen…
Even laten bezinken maar.

Wat een timing zeg voor onze vakantie. We zijn nog niet thuis of de regn komt met bakken uit de hemel! Er waren duidelijk planten in de tuin die het de afgelopen dagen zwaar hebben gehad, maar je ziet ze zienderogen opknappen!

Vandaag nog een luie dag, wasje gedaan beetje opgeruimd en morgen weer aan het werk. Op de terugweg vanuit Frankrijk langs Utrecht geweest en de kids gezien, mn Niek natuurlijk! 10 dagen, zeg, wat een lange periode….

Niek is helemaal ingesteld op het bezoeken van ‘Luuk en Vienja’ zoals hij Lukas en Ravinia nu noemt. Als Sas op Niek past op vrijdag, is Luuk ook vrij. Vast onderdeel van de dag is even op de fiets naar ‘Luuk’. Prachtig vindt hij dat. Vooral als hij even in Luuk z’n studio mag kijken en zich in het ‘knopjeswalhalla’ waant..
Luuk geeft hem ook af en toe een introductiecursus ICT.

Gisteren vond Niek bij Luuk in de keuken een pot met allemaal potloden, en dingen waarvan je nauwelijks weet wat het is, je kent dat wel, zo’n potje. Hij pakte er een soort schroevendraaier uit en rende er mee weg. Ik bezorgd er achter aan, wat gaat hij doen..? Heel doelbewust liep hij met snelle dribbelpasjes naar z’n, net uit Frankrijk gekregen, autootje, pakt het behendig op met 1 hand, draait het op z’n kop, en alsof hij al jaren monteur is of zo, steekt hij het ding in de schroefjes: ‘auto maken’, zegt hij ter geruststelling nog tegen mij.

Nog even, zei ik tegen Jes, en al jullie electrische apparaten liggen uit elkaar wanneer je even niet kijkt! Techneutje Niek. Hij is nog steeds gek op dieren, muziek, en gezelligheid. Dus we hoeven niet bang te zijn dat er een nerd-in-de-dop onder ons verkeert!

Lukas heeft een nieuwe baan, bij het Nederlands Kanker Instituut in Amsterdam. Hij begint in juni o.a. als medewerker van een researchteam. Lukas is dan betrokken bij de verwerking van allerlei data die een plaatje moeten worden, medische simulatie, als ik het goed begrijp..’t Is een ingewikkelde business voor leken, dus ik durf niet te veel te zeggen.

Sas heeft ook een nieuwe baan, via het uitzendbureau bij een groene stroom bedrijf E-concern, via HRM bij communicatie en PR terecht gekomen. Ze voelt zich er als een vis in het water. Voelt zich rijk gezegend na een toch wat storm- en regenachtige periode!

Suus en haar vriend Rob zijn aan het kijken naar een ander huis. Rob ondergaat een medicijnkuur ivm een chronische ziekte die hij heeft en dat is erg zwaar. Hopelijk is hij daar snel doorheen!

En Jes en Dos, ja dat gaat ook heel goed. Jes geeft 2 werkcolleges aan eerstejaars, leuk, vermoeiend en ‘challenging’! Het is onderdeel van haar AIO-schap aan de faculteit voor literaratuurwetenschappen in U. Over een paar weken hopen ze voor 2 weken naar het familiehuisje in het geboortedorp van Dos z’n vader in Griekenland te gaan, voor vakantie. Heel mooi en rustig gelegen. Kan Niek z’n eerste Griekse woordjes leren!

Ik moet hier toch even melden dat ik een beroemde buurvrouw heb! Ze kwam me vanmiddag vertellen dat ze een programma doet voor RTL7 dat 2babes heet.

De blonde babe, Gina, is mijn buurvrouw.
Nu ben ik niet een regelmatige kijker van RTL7 programma’s maar ik heb beloofd dat ik een keer ga kijken: elke vrijdag en zaterdag om 01.00 uur ’s nachts….gaap….! Gina en ik hebben website-adressen uitgewisseld dus ik vind at ik even reclame voor haar moet maken. Maar ik heb zelf nog niet gekeken, dus…

Was vanmorgen erg moe en besloot niet mee naar de kerk te gaan. Heb me op de bank geinstalleerd met een keuze aan boeken en tijdschriften om mezelf geestelijk mee op te bouwen. Begonnen met de Reformatie, die ik, als ik eerlijk ben, altijd met gemengde gevoelens oppak. Zo van: ‘heb ik hier wel zin in?’ Maar meestal lees ik er toch een paar hele goeie artikelen in.

Vanmorgen een van ds. Bas Luiten:De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Samenvattend: Prijs de Heer, als iemand wonderlijk genezen blijkt!
En prijs de Heer als iemand wonderlijk in geloof blijft volharden in ziekte en allerlei moeites die God niet wegneemt.
Wonderen kun je niet organiseren. En je moet voor het spectaculaire altijd op je hoede zijn. Het kan nl. heel  snel iets dwingends krijgen. Als het een voorwaarde wordt voor echt geloof of echt kerk zijn bijvoorbeeld. Wonderen moeten. Nou, dat is een enorme paradox natuurlijk.
En het grootste wonder ben je zelf, zegt Luiten. Geloven staat immers gelijk aan een opstanding uit de dood?

Het is goed met een open blik naar je leven te kijken. Je leeft vaak snel en gehaast. Je bid wel, maar op de  uitkomsten let je zo vaak niet. Ook omdat God meestal niet spectaculair werkt, maar door gewone alledaagse dingen. Maar ze wel gebruikt om te doen wat wonderlijk is. Remissie in kanker waar iemand eerst voor z’n leven vreesde. Mensen die zich bij de gemeente voegen, met al hun eigen moeites waardoor je het eerste vergeet en je fixeert op het tweede. Een verzoening tussen mensen die eerst ver van elkaar verwijderd waren door conflicten en ergernis. Mensen die weer getroffen worden door het Woord van God terwijl ze eerst zich dood en dor voelden.

Het is het werk van de Heilige Geest en is van dode dingen weer levende maken.
Ik heb van dichtbij nog niet meegemaakt dat iemand opstond uit een rolstoel van het ene moment op het andere. Ik vind het geweldig als dit gebeurt. Die persoon krijgt als een cadeau opnieuw tijd van leven en gezondheid. En wie kan peilen wat dat betekent voor een mens?

Toch geloof ik dat Joni Earickson net zo’n groot wonder is overkomen. Zij ontving geen genezing, maar moest verder in haar rolstoel. Zo is ze toen tot enorme zegen geworden voor honderdduizenden in de wereld die verminkt en gehandicapt door oorlog en geweld, of door aangeboren verlammingen in een rolstoel hun leven slijten.

Ik denk ook aan mijn vriendin Arianne van Wingerden die al meer dan 20 jaar als evangeliste in Masan, Korea werkt. Ze komt in verschillende weeshuizen, maar is vooral verbonden met Good Samaritan, een weeshuis/revalidatiecentrum voor kinderen met een handicap. Spastische kinderen veelal. Sommigen zeer ernstig gehandicapt. Arianne is een zeer blijmoedig gelovig mens en brengt veel liefde in het leven van deze kinderen. Velen doen mee aan Bijbelstudies en komen ook tot geloof. Geweldig.

Ze registreert in haar nieuwsbrieven regelmatig wonderen: de Engelse ladies club van een of ander internationaal bedrijf heeft opnieuw geld gedoneerd om in een weeshuis het sanitair te verbeteren, of voor alle kinderen sokken te kopen…ze krijgt zomaar van de KLM een retourticket om haar familie te bezoeken in Nederland, ze kan een baan vinden voor die en die rolstoelgebonden jongen met een goed verstand, zo en zo is geselecteerd voor de Paralympics….enzovoorts. Want er is nog veel meer.

Het grootste wonder vind ik dat iemand als Arianne in haar uppie zo veel goeds kan doen en betekenen voor honderden verstoten kinderen. In hun rolstoelen. Met hun ziektes. Waaraan ze soms ook heel jong al sterven. Maar ze brengt hen de blijdschap van Jezus en dat ervaren die kinderen en jongeren als een lichtstraal en een wonder.

Toen was de zon zo warm en lag Gina zo heerlijk te spinnen op m’n schoot dat het geen wonder was dat ik na een half uur of zo weer wakker werd. Klaar voor een bak koffie!

Er is een boekje ooit geschreven over depressieve gevoelens met de titel: "Ik zie elk dood vogeltje", (Ed Klip, Maarten van Son. Amsterdam, BoomMeppel, 1988). Mijn eigen variant, aangezien ik nooit een vogelaar geweest ben, is "ik zie alleen maar onkruid en dode plantjes in de tuin".
Voor de gelukkigen onder ons die dit niet kennen: Het is een stemming waarin alles in je zich lijkt te fixeren op datgene wat niet is zoals je het zou willen zien. Je blik lijkt zich te vernauwen zodat je alleen de tekorten waarneemt, alleen dat wat je mist, dat wat niet gedaan is, wat ontbreekt.
Je kunt gerust stellen dat het een levensvergiftigende, negatieve stemming is waar je niet lang mee kunt leven zonder kwalijke gevolgen voor jezelf. Die echter zo sterk en overheersend kan zijn dat je machteloos bent om er iets aan te doen. Het verzet tegen die stemming kost zo onnoemelijk veel energie dat je er doodmoe van wordt.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar tijdens zo’n episode weet ik dat ik ‘het’ weer heb. Ik wil het niet, ik praat tegen mezelf (oh, wat wordt een mens daar ook moe van, zeg!) maar de vuile was, de kreukels, de niet-gedane klussen, het stof, de katteharen en de vlekken overheersen m’n bewustzijn, om het maar even simpel samen te vatten.

Ik heb inmiddels door de jaren heen wel geleerd om ‘ het’ wat beter te hanteren. Nu juist niet beginnen aan allerlei projecten, niet nu van alles overhoop gooien, niet achter ‘m’n geweten’ aanrennen. Maar: ‘goed’ voor mezelf zijn. Rustig aan, mezelf een beetje verwennen, zoals een goeie moeder een super-gespannen kind geruststelt. Kopje thee, extra rust, filmpje enz. Echt genieten ervan doe ik dan niet, maar ik weet uit ervaring dat het me wel rustiger en minder gejaagd maakt.

En nu liep ik vanavond in de tuin en zag warempel tussen het onkruid weer allemaal bloemetjes! Door het warme weer van de afgelopen dagen staat er veel in bloei en ik zag het weer! Ik heb ook zo m’n ‘warmtedagen’ gehad en zowaar, de kilte is weer geweken.
De vergeet-mij-nietjes staan in bloei en een paar van m’n azalea’s. Ik zie de knoppen in de Hortensia, zelfs de rozen beginnen al knoppen te vormen! Planten die in de winter verdwijnen (en die ik dan ook prompt vergeet!) steken hun groene stengeltjes door de donkere grond en ik ben zo blij als een kind dat verloren gewaande schatten vindt: oh die en die, en ook nog die…!!

Rouwen brengt een mens flink uit z’n evenwicht. Dat is alvast een conclusie die ik kan trekken nu.

Puffend had ik nog snel m’n zomerkleren tevoorschijn gehaald en er iets uitgevist wat luchtig en koel zou zijn. Het was inmiddels in Scheveningen 27 graden en we zouden naar Zeeland, naar vrienden in Burgh-Haamstede. Om half twee vertrokken. De airco werkte niet goed in de auto. Ik had het gewoon snikheet. Op 14 april.
In de buurt van Pernis zei Kim opeens dat de temperatuur aan het zakken was. Prima, dacht ik, mag best wat koeler. Idiote Nederland, altijd anders dan je verwacht. Nu plotseling weer hoogzomer. En zo mopperde ik wat door.
Bij Ouddorp was het 20 graden geworden.
Bij Zierikzee 18.
En toen we in Burgh aankwamen was het 17 graden!! Ik stierf natuurlijk van de kou in m’n mouwloze shirt en met m’n (witte) blote benen…Het is er niet warmer geworden.
Mag ook in de records van mij. 10 graden verschil binnen een afstand van 100 km.

Jes en Dos waren er vanaf vrijdag, met Niek. Elke keer is ie weer groter en wijzer. En eigenwijzer. In het bedje dat wij boven hebben wil hij vaak de eerste nacht niet echt lekker slapen. Dan is ie onrustig en wil er uit. Ons huis is extreem gehorig en alles piept en kraakt. Heb je net de piepende WC deur zachtjes dicht, vergeet je de krakende plank als je een stap verder zet. Iedere beweging hoor je, bij elke stap kraakt, piept of knarst er wel iets.
Niek heeft besloten dat hij daar niet doorheen slaapt. Om vijf uur werd hij wakker en wilde ‘mee’= naar beneden. Kraak, kraak, de trap af (iemand, bleek Dos te zijn). Ik draaide me weer om in m’n bed, maar Niek was zo opgetogen over het nachtelijke uitje naar beneden dat ik hem luid zingend heen en weer hoorde rennen. Ho,hoi, la,la, stap stap, boem boem, en dat alles met die volle, harde stem van ‘m. Volgens mij krijgt hij de Batteau-stem. Luid, helder en duidelijk, niet om lekker bij in slaap te vallen. Vooral toen hij ook nog zijn (wellicht Batteau?) muziektalent ging beoefenen op mijn blokfluit….
Toen ben ik toch maar naar oordopjes gaan zoeken. Uiteindelijk heeft Niek vanaf 8 uur prinsheerlijk tot 12 uur geslapen. Ik echter geen minuut meer na 7 uur…De geneugten van het oma -zijn. De lusten en de lasten..

"De Heer is waarlijk opgestaan, Hij leeft". Die tekst projecteerde de beamer op de muur zondagochtend in onze kerk. De preek benadrukte hoe het lege graf de essentie is van Pasen. Niet allerlei mooi gevormde gedachtes over Jezus Die "in onze herinneringen en daden ‘tot leven’ komt", maar de echte levende Jezus van Nazareth, die je kon zien en aanraken. Dood als ieder ander mens dat in een graf gelegd wordt, en toch opgestaan, met lichaam en ziel. Als de allereerste mens. Hij was de primeur. Dat leven geeft Hij door aan wie z’n leven met Hem verbindt. Pasen. Licht. Hoop. Leven.

Vreemd dat zo’n geweldige werkelijkheid en mijn gevoel zo ver uit elkaar kunnen liggen. Maria was zo opgeslokt door haar verdriet en gemis dat ze Jezus niet herkende in de tuin. Begrijpelijk. Ze herkende Hem uiteindelijk aan Zijn stem en hoe Hij haar naam uitsprak.
Maar ik weet zoveel meer dan Maria. Waarom ben ik dan niet blijer en vol vuur? Zou de werkelijkheid van Pasen niet mijn stemming in een klap moeten kunnen verbeteren?                             
Niet dus. Tot m’n teleurstelling moet ik zeggen.
Maar misschien kan ik wel zeggen dat de werkelijkheid van Pasen voorkomt dat ik wegzak in een gevoel van somberheid dat alles overheerst.

Ik spits steeds m’n oren of ik Jezus ook mijn naam hoor zeggen. En als ik het verhaal over Maria herlees, raakt het me: zo persoonlijk betrokken is Hij bij Zijn vrienden. Hele intieme ontmoetingen, een op een. ‘Ik ben er weer, niet bang zijn, ik ben het echt’.

Al schrijvend gaat Pasen dan toch weer spreken.

Afbeelding:
Opstanding – Henk Pietersma