Categorie: chronicles

Maandag was het 12 november. Mijn vader zou op die dag 93 geworden zijn. Ik realiseerde me in de loop van de dag dat het zijn geboortedag was en ben sindsdien veel met hem bezig in gedachten. Mijn vader stierf in 1986, 21 jaar geleden. Ik kan dat bijna niet bevatten, dat het al zo lang geleden is.

Mijn vader en moeder verschilden van elkaar als zomer en winter. Zonder daaraan een waardeoordeel vast te plakken! Mijn vader kwam uit een arbeidersgezin in Schiedam, in de Gorze, een echte volkswijk. Mijn moeder kwam uit een middenstandsgezin, eveneens in Schiedam, met een vader die werkte als ambtenaar en actief was in politiek en kerk.

Mijn vader’s vader werkte als arbeider in de Gist- en Spiritusfabriek als brandersknecht (er werd jenever gemaakt) en mijn oma had een kruidenierswinkel. Ik ruik nog de geuren van koffie en andere levensmiddelen die in (grote uitschuiflades opgeslagen) los te koop waren. In papieren zakken werd alles afgewogen.
Mijn oma heb ik nooit gekend. Wel de twee ongetrouwde zussen van m’n vader. Een ervan hield de winkel aan tot de supermarkten verschenen.

Op verjaardagen gingen we er heen. Achter de winkel (niet groter denk ik dan 4x4m) lag de woonkamer, met bedstee. Later omgebouwd tot zithoekje. Ik herinner me een grote stoel met daarin een stokoud mannetje. Dat was mijn opa. Heel stilletjes zat hij daar. De tantes en een ongetrouwde broer, oom Bram, ontvingen ons. Standaard traktatie was, bowl, met een gebakje. Dat smaakte prima. Bijzonder was, wat we daarna gingen eten. De winkel naast die van mijn oma was een viswinkel. We haalden daar garnalen. let wel: ongepeld. Een hele berg. En de sport was dan: samen garnalen pellen. Ik vond dat prachtig. Of ik het nu ook echt lekker vond? Ik weet me nl. met geen mogelijkheid te herinneren wat we daarna met die garnalen deden? Zo opeten? Bakken, koken? Hoe dan ook, Opa’s verjaardag, of die van de tantes en oom Bram associeer ik met garnalen en vis.

Mijn vader was dus ook gek op vis. Steevast op vrijdag aten we kabeljauw in botersaus. Vrijdag was van oudsher visdag voor katholieken dus op die dag was de vis in de aanbieding. Terwijl ik dit schrijf denk ik, wanneer is dat veranderd? Wanneer zijn rooms-katholieken opgehouden met "vlees vasten" op vrijdag? Gek, dat je achteraf zulke trend breuken heel scherp waarneemt maar niet terwijl ze gaande zijn.

Zo las ik van de week een artikel in een christelijk tijdschrift uit Amerika waarin een predikant vertelde iedere vrijdag een film te bekijken met zijn kerkenraad en een biertje te drinken. Een Amerikaanse vriend die ons het artikel stuurde, schreef er bij als commentaar: kun je je een vrijgemaakte dominee voorstellen die dat doet? Wij dachten: ja hoor, best wel. Deze vriend had 25 jaar geleden in Nederland gewoond en was daarna wel af en toe op vakantie hier geweest, maar had de veranderingen niet echt meegekregen. Misschien omdat ze inderdaad nog gaande zijn?

Goed. Nog even terug naar m’n vader. 21 jaar is een lange tijd. En hij stierf toen wij in Korea woonden. Ik was 25 toen wij daarheen gingen. Eigenlijk heb ik hem dus maar betrekkelijk kort meegemaakt. Juist als je wat ouder en evenwichtiger word leer je volgens mij je ouders pas echt kennen. Dat deel heb ik gemist. Dat doet me soms wel pijn. En dan mis ik hem.

Op de foto: dat dikkertje ben ik, met m’n vader.

Wat is het toch heerlijk om vrienden te hebben die met je meedenken. Gisteren belde ik 1 van mijn zeer goeie vriendinnen na lange tijd. Zij werkt en is oma en gaat af en toe een weekje er tussen uit. Ik werk en ben oma en ga er ook af en toe een weekje tussenuit. En zo gaan er al gauw heel veel weken voorbij voordat we elkaar weer eens behoorlijk spreken.

Maar door m’n weblog is zij ook redelijk op de hoogte van mijn wel en wee. Vooral mijn ‘camerawee’  had haar getroffen. Maar wie schetst mijn verbazing: zij vroeg of wij geen verzekering hadden!! Natuurlijk hebben we een verzekering! Waarom had ik daar niet aan gedacht?! We hebben NB een  doorlopende reisverzekering en we hadden ook nog ’s betaald met Visa! Ik kon wel door de telefoon springen om haar om de hals te vallen!

Gek, dat als ik iets verlies ik al gauw iets heb van: tja, dat komt ervan als je zo slordig bent. Ik  verzuim dan om aan een oplossing te denken. Ik ben zo gewend om kostbare cq dierbare dingen te verliezen dat ik de neiging heb me er al snel bij neer te leggen. Maar het knaagt wel. Vooral omdat ik me ongelooflijk inspan om niet slordig te zijn… Kim heeft uit India tot 2 maal toe een (voor mijn doen) kostbaar ringetje meegebracht als souvenir. Ik ben beide allang kwijt. Terwijl ik nog lelijke sieraden heb uit de tijd dat ik een kleuter was…Wat is dat toch? Lelijk servies, ordinaire glazen, waardeloze sieraden overleven. Van al m’n mooie oorbellen heb ik binnen de kortste tijd er nog maar een van.

Maar ach, waar klaag ik over. Vanavond zag ik eenvandaag. Een reportage over een illegale asielzoeker met een ernstige spierziekte. Hij kan niet meer voor zichzelf zorgen en als je hem ziet heeft hij niet lang meer te leven. Wat vindt de VVD? Uitzetten, en wel zo gauw mogelijk. Waarom? Omdat zorg er alleen is voor mensen die premie betalen en dus recht hebben op zorg vanuit de AWBZ.  Geen geld,geen status? Helaas, pindakaas zegt de VVD. Stervende mensen zetten we liefst morgen nog de grens over want:no pay,no cure om het maar eens om te draaien. Argument nr.1: stel je voor dat de hele wereld naar Nederland gaat komen om hier misbruik te maken van de gezonheidszorg. Het Angstargument. Terwijl de rechter het over een individueel geval heeft.

Waarom kan ik daar nu helemaal niets van begrijpen?

Vannacht om 01.15 uur sloop Kim het bed uit. De finale kijken van de Red Sox tegen de Denver Rockies. Via internet. Hij had er zelfs $10 voor betaald. Ik slipe gelukkig weer in. Tot 5.30 uur of zo. Ik werd wakker van een ingehouden, op hoge toon geuitte kreet. Waren de peozen aan het vechten? Had iemand een nachtmerrie? Op zoek naar de oorsprong kwam ik Kim’s kamer binnen. Geheel alleen, achter z’n PC, zat Kim, heel zachtjes, uitzinnig blij te zijn. ‘Ze hebben gewonnen, jippy!!’. 

Nu kan hij eindelijk weer rustig slapen ’s nachts. The game is over. Voor een jaar in ieder geval!

Het noodlot heeft weer toegeslagen. Of mag ik dat als gelovige in God niet zeggen? Nee, ik ben gewoon dom geweest. Mijn mooie spiksplinternieuwe Canon Powershot is niet meer. Nou ja, hij is er nog wel, maar niet meer in mijn bezit. Zucht. Snif. Schop.

Ergens tussen de watertaxi vanaf het huis van m’n schoonouders en Schiphol is mijn baby verschwunden. Laten liggen in de taxiboot? Hoogstwaarschijnlijk, maar alle pogingen tot nog toe om de man die de boot bestuurde te pakken te krijgen zijn mislukt.

Dat was het dan. Een kort genoegen.

Ik ben verdrietig, maar niet ontroostbaar.

Vier oktober waren Kim en ik 33 jaar getrouwd. Overdag gewerkt, maar ’s avonds zijn we lekker uit eten geweest, bij de Koreaan. Hmmm, wat is dat toch heerlijk voedsel. Op tafel een mini-barbeque en dan vlees roosteren. Flinterdunne rosbief die smelt op je tong. Is uren gemarineerd in sojasaus, sesamolie en knoflook. Daarbij allerlei gerechtjes, vrij simpel, allemaal groentes en een kommetje rijst. Oh en soep krijg je erbij. Grappig hoe ze de soep vooraf serveerden, op z’n Nederlands. Een Koreaan zal nooit apart soep eten of alleen rijst. Soep en rijst horen bij elkaar als brood en kaas, zeg maar.

Doorrookt van barbequewalmen (ventilatie was niet je van het..) en met knoflookgeuren uit al onze porieen stromend, zijn we toen gezellig naar de film gegaan. Hopelijk niet te veel overlast voor de buren…

We hebben de Bourne Ultimatum gezien, met Matt Damon in de hoofdrol. Een film waar ik niet veel mee heb, maar die Kim graag wilde zien. Goed geacteerd, veel spanning, veel geweld en weinig humor. Voor de liefhebber, zal ik maar zeggen.

Zaterdag naar Utrecht geweest. Eerst naar Ikea om met Luuk een eettafel te kopen voor z’n verjaardag. En wie in Ikea loopt komt altijd met van alles terug waarvan je die morgen zelfs nog niet het flauwste vermoeden had dat je het nodig had. Met een afgeladen auto kwamen we bij Lukas aan. Ravinia paste nog net, liggend in de achterbak.

Lukas had die dag z’n verjaardagsfeestje, dus moest boodschappen halen. Maar kamer en keuken moesten nog gepoetst, zijn taak die zaterdag. En de tafel moest eigenlijk in elkaar.

Om een lang verhaal kort te maken, na de kamer en de keuken gedaan te hebben (!) heb ik anderhalf uur op m’n knieen gezeten om van een onbekend aantal latten en houten planken een heuse tafel in elkaar te schroeven. Nu wilde het geval dat Luuk z’n huisgenoot een electrische schroevendraaier heeft. Ideaal!! Nooit eerder gebruikt maar ik was er zo op gebrand de tafel klaar te hebben dat ik me er echt op stortte.  Welnu, op de poten na, is het gelukt. Die hebben Dos en Sas er voor vervolgens aan geschroefd en na nog wat kleine inspanningen hier en daar, door deze en gene was er een fraai resultaat te zien van dit familie cq vrienden project: eindelijk een echte tafel in Luuk z’n eetkamer!!

Ik loop nu wel met 2 vreselijk stijve benen van al het gehurk en gekniel. Dit lijf is wel stram aan het worden, hoor…

Niek kwam ook verjaardag vieren en was teleurgesteld dat er geen verjaardagshoed was voor Lukas. Die heeft Jes in de gauwigheid in elkaar gefrobelt van een oude krant. Luuk heeft hem trouw gedragen. Toen hebben we "hoewa" gezongen (zo hoort het volgens Niek’s verjaardagsritueel op de chreche) en toen kreeg Luuk een kus van Niek en een (ka)’dootje’. En toen was het taarttijd. Lukas maakt de lekkerste cheesecake van Nederland kan ik wel zeggen. Cheesecake is een soort monchoutaart maar zonder vruchten en de substantie van de vulling is steviger en zooo lekker! Hij heeft het recept van z’n huisgenoot in Amerika en iedere keer smaakt de taart weer beter. Tijdens het eten steunt en kreunt iedereen dat ‘ie zo heerlijk is en na een half uur dat ‘ie zo machtig is en dat er kleinere stukken gegeten hadden moeten worden.’

’s avonds nog muziek gemaakt met elkaar. Nou ja, de anderen en ik heb met m’n mobieltje gefilmd. ’s Kijken of dat hier op te zetten valt. Het geluid is niet zo goed. Maar Luuk heeft een mandoline gekregen van zijn vriendin en vorig jaar een ukelele. Met die bonte verzameling werd het echt leuk ‘jammen’. Kees Gootjes, Luuk z’n huisgenoot dichtte er spontaan een tekst bij.

muziek feestje Luuk. In een flits zien we ook Saskia nog optreden met de triangel en Eelke schudt de sambaballen.

Ik vond het 12 jaar geleden al een dubieuze hobby, maar m’n jongste dochter was er helemaal weg van: playbacken. Popliedjes zingen met haar vriendinnen net als de popsterren van toen. Met make-up, kleding,  de gebaren en de dansjes.

Op de bonte avond van het schoolkamp in groep 8 had dochter met haar vriendinnen een hele act ingestudeerd. Ik heb er toen alleen maar foto’s van gezien. Ik vond mezelf een beetje tuttig en ouderwets dat ik het eigenlijk niet zo leuk vond. Mijn jongste, ze zag er uit als een volwassen meid en ik had daar een raar gevoel bij.

Er was toen al een uiterst populaire playbackshow op TV (nog met Hennie Huisman, volgens mij)en ik weet eerlijk gezegd niet meer of we daar de kids nu wel of niet naar lieten kijken…We hadden volgens onze kinderen een repressief TV beleid.

Zoon heeft er nog een trauma (grapje) van dat hij niet naar het A-Team mocht kijken omdat we het te gewelddadig vonden (!). Ach, denk ik nu weemoedig, wat een onschuld en wat een onbegonnen strijd was dat eigenlijk.

Toch werd ik vorige week gestaafd in mijn intuïtie van toen over het playbacken. In het AD stond een column van ik weet niet meer wie, die zeer verbolgen z’n beklag uitte richting de TROS, dat ze een playbackshow uitzenden waarin kinderen optreden als complete hoertjes. 7,8, 9-jarigen doen hun favoriete popidolen na en staan op het podium de vunzige MTV acts te imiteren. De schrijver was erg boos op de TROS dat ze dat met hun show stimuleren en tot iets leuks verheffen.

Volgens mij zegt het iets over de TROS maar veel meer nog over onze maatschappij.  Kinderen doen volwassenen na, dat is alle eeuwen zo geweest. Je moeders hoge hakken dragen, haar kleren uit proberen, haar make-up, welk meisje heeft dat niet gedaan en ervan genoten? Maar als je je voorbeelden van de TV moet halen en de TV- en muziekwereld verworden tot het gehalte van MTV en TMF, wat moet je dan als kind? Weet jij veel. En als je dan geen vader en moeder hebt die je daarin leren een beetje te onderscheiden, maar het alleen maar schattig vinden als hun kleuter een onderlijfschuddende zanger nadoet, wat hebben columnisten dan de TROS aan te klagen? Er zit daar wel een zaal vol applaudisserende en hevig trots kijkende vaders en moeders!! Dit gaat echt wel een laagje dieper dan een TV-zender die een slechte smaak heeft!

Zelfs PvdA minister Plasterk noemt in zijn emancipatienota de seksualisering van de samenleving een groot probleem voor wat betreft de invloed op onze kinderen en de weerbaarheid van vrouwen en meisjes. Toch niet de meest ‘normen en waarden’ gerichte partij de laatste jaren. En Plasterk kun je er niet van verdenken een (verborgen) christelijke agenda te hebben!

Ik twijfel vaak aan m’n intuïtie. Maar (voordeel van ouder worden, denk ik) de laatste jaren steeds minder. 12 jaar geleden voelde ik bij de toen nog min of meer onschuldige playbackshow toch al iets van de uitwassen van nu. Als kind je moeders schoenen en kleren aandoen en vadertje en moedertje spelen is leuk. Michael Jackson of Madonna imiteren niet.

Artikel in NRC bijlage. Behalve de yummie mummy (moeder met baan, een gezin en altijd alles keurig voor elkaar en ook nog strak in de kleren) is er nu ook het fenomeen slummy mummy. Dat is de moeder die niet meer werkt, of nog wel, maar in ieder geval verkeert haar leven in een complete chaos. Iemand in Engeland schreef er een boek over. En het is vertaald in het Nederlands met de titel: Het geheime leven van de ploetermoeder. Ze is altijd te laat, is alles kwijt, heeft nooit op tijd het eten klaar en de kinderen rommelen maar wat aan.

Ik hou wel van dat soort boeken. De opzet is om het beeld te doorbreken wat je als minder perfect moeder altijd van andere moeders hebt, nl dat ze alles piekfijn voor elkaar hebben! Zelfs als ze (part-time) werken.

Nu heb ik geen kids meer thuis, dus ik val niet meer in de categorie slummy mummy en vroeger was dat denk ik ook niet zo, toen er nog wel 4 koters rondliepen. Maar ik heb wel die druk ervaren. Zonder het hardop te durven zeggen denken: hoe krijgen andere mensen alles voor elkaar zonder zo oneindig moe te zijn als ik meestal was? Dus boeken die dat ideaalbeeld wat relativeren zijn me welkom. Als je wil genieten van je gezin en je leven samen (en je energie is beperkt) kun je maar beter accepteren dat het een beetje vies is en alles niet op en top verloopt organisatorisch. Biedt veel ontspanning!

Nu hoorde ik vandaag ook nog dat 20% van je beschikbare energie wordt verbruikt door je geheugen. Nu heb ik een slecht geheugen dus misschien ben ik daarom wel snel moe?

In ieder geval zou ik een jaar op vakantie kunnen als ik de tijd die ik heb doorgebracht met het zoeken naar sleutels, portemonnaies, pasjes en wat dies meer zij, als vrije tijd terug kreeg. Mensen (waaronder mijn echtgenoot) zeggen dan: gewoon (!!) op een vaste plek leggen. Alsof je voor de lol je eigendommen zo neerlegt dat ze onvindbaar zijn. Het is juist dat je op het moment supreme net afgeleid bent en zonder nadenken iets wegstopt op de plek die dán voor de hand lijkt. Geloof me al 52 jaar strijd ik er mee. Er is enige verbetering maar ik heb opgegeven te geloven dat er echt een structurele verandering kan optreden.

Toch een slummy mummy, met goeie voornemens!

(Vond eindelijk m’n oude stadhuispasje terug in het borstzakje van een jasje wat ik een maand geleden uitleende aan Suus….Zucht)

Ik ben een frequent bezoeker van tweedehands winkels. Ik loop daar heerlijk te snuffelen tussen de kleren en ben even helemaal van de wereld. ’t Is een van m’n ultieme ontspanningsmomenten. In de zaak waar ik zeer regelmatig kom en koop is een soort vaste klantenkring van wat oudere dames. (Daar reken ik mezelf niet toe, laat dat duidelijk zijn!)
Terwijl ik snuffel, hoor ik op de achtergrond vele gesprekken. De eigenares van de zaak is een soort maatschappelijk werkster. Bij haar tafel, waar je ook afrekent, staat een stoel en 9 van de 10 keer dat ik er ben is die bezet en worden de vragen des levens besproken. Ziektes, relaties, ruzies, alles passeert de revue. Therapieën waar ik nog nooit van gehoord heb, (de meest vreemde!), scheidingen, de “toen zei zij en toen zei ik” verhalen waar het gif uit sijpelt. Uit alles stijgt vooral een geur van eenzaamheid en leegte op. Er wordt weinig gelachen, iedereen straalt iets uit van: tja, zo is het leven nou eenmaal, niet veel zaaks, maar ja, je moet verder….

Ik voel al jaren een drang om iets voor die vrouwen te betekenen.  Zo van:  lieve mensen, het leven is moeilijk, maar er is echt hoop en Goed Nieuws. Als ik majoor Bosschart was of mijn tante Fie zou ik allang getuigd hebben van de hoop die in me is, maar ik loop er tegen aan dat ik mij ben. Ik pas m’n kleren, schuifel door het kleine winkeltje, en als ik wat vind naar m’n zin reken ik het af, glimlach vriendelijk en ben weer buiten, met een licht onvoldaan gevoel. Maar ja denk ik dan, ik kan moeilijk me in zo’n gesprek mengen en het evangelie gaan verkondigen…. Toch blijft het me bezig houden.

Vandaag was m’n vrije dag en ik was in het winkeltje. De drie dames die er afwisselend werken (volgens mij zussen/schoonzussen) waren even bij elkaar. Een van hen was jarig geweest of zo en de ander kwam nog een cadeautje brengen. Een lekkere bodylotion (ik bekeek ondertussen de beige en witte kleding die bij de ingang hangt). Ik luisterde mee naar een uitgebreid gesprek over geurtjes, sterke of minder sterke, wat is lekker enz. Het gesprek was zowaar luchtig en ik luisterde met plezier mee, (was inmiddels bij de lichtblauwe bloezen en truien, niet echt mijn kleur).

Dame 1 vind het heerlijk om de hele dag haar geurtje te ruiken, dame 2 juist niet, dame 3 legt uit hoe ze zichzelf insmeert: “m’n hele lijf en wat extra’s in m’n Oostenrijkse gleuf…”

Opeens was er het contact…We zagen alle vier de Oostenrijkse dirndl met boezemspleet voor ons en we lagen met z’n vieren in een deuk.

Nog niet het evangelie, maar samen lachen schept een band!

Vanavond heb ik afscheid genomen van m’n vorige werk, fractie ChristenUnie-SGP in Den Haag. Ik heb er 5 jaar mogen werken als fractie-assistente. Nooit gedacht toen ik daar begon dat ik "door zou stromen" naar de Tweede Kamer. Ik vond de gemeenteraadsfractie al een heel spannende plek om te werken. Ik heb er echt ontzettend veel geleerd. En mezelf kunnen aanleren. Heel gaaf dat ik die gelegenheid nog kreeg op mijn leeftijd. Ik voel me weliswaar superjong, maar dat kan ik niet in m’n cv zetten…:) Daar moet ik helaas m’n biologische geboortejaar vermelden en die is voor werkgevers minder aantrekkelijk. En toch. Ook voor m’n nieuwe baan is het geen bezwaar gebleken.

Ik moet het wel allemaal kunnen bijbenen en of m’n leeftijd dan een rol gaat spelen? De hoeveelheid informatie is zo gigantisch dat ik echt af en toe denk: zijn m’n hersencellen nog wel flexibel genoeg om alles te bevatten?? Nou ja, ze blijven in ieder geval goed in beweging en ook al kraakt het er behoorlijk af en toe, oefening baart kunst.

Mijn sociale leven gaat er wel onder lijden ben ik bang…4 dagen werken, m’n man ook nog ’s zien, de kids, de kerk, familie, hobbies, vrienden, en niet te vergeten:m’n huis! Eerst maar een werkster zoeken, dat scheelt een bende denk ik, letterlijk en figuurlijk!!

Vorige week was ik van vrijdagmiddag tot zaterdagochtend in Utrecht. Jesseka zat in Duitsland voor een presentatie ivm haar studie. Ik heb pappa Dos enige assistentie verleend. Samen gezellig voor Niek gezorgd. Zaterdagochtend op een terrasje met Saskia koffie gedronken (Niek wilde alsmaar op onderzoek en riep dan daag oma! en stapte parmantig weg van onze tafel. Gelukkig ging Dos mee voor telkens een nieuw rondje. Zo gauw ze terug waren deed Niek z’n jas uit, ging zitten, nam een slokje appelsap en een hapje koek en was vervolgens klaar voor de volgende ronde, jas aan, rits dicht (heel geduldig, alles zelf doen, met kleine dikke vingertjes) en: daaag oma!

’s Middags door naar een verjaardag in Apeldoorn van grote zus Thea en toen verder naar Epe voor een groots feest van vrienden die 25 jaar getrouwd waren.

Zondag een hele goeie dag met Lukas en Saskia en Kim. Twee mooie diensten. ’s Middags een interactieve, waarin het me weer zo duidelijk werd dat Kim een geboren docent is.

Verder thuis veel gepraat over persoonlijke ervaringen en echt genoten van het bijzondere fenomeen dat je als gezin aan elkaar gegeven bent, "for better and worse". Ik vind het heel speciaal dat we, ook nu de kids volwassen zijn, nog zoveel voor elkaar mogen betekenen. Het is een zegen. En het bevestigt me in het feit dat je juist door elkaar in zekere zin los te laten, elkaar weer vind in een volwassen relatie. Dat loslaten vond ik heel moeilijk, het lijkt zo eng. Kinderen een eigen weg laten gaan, zelfs als die anders uitpakt dan je zelf had gewenst of gedacht. Maar ik ben ervan overtuigd dat het de juiste keuze is omdat we elkaar op een andere manier toch weer omarmen.

Gisteravond ging ik dus moe maar rijk verzadigd naar bed.

Vanmorgen werd ik moe en minder verzadigd wakker. Drukke dag op de fractie want morgen prinsjesdag. Vroeger, dat is voor ik in Den Haag woonde, dacht ik als ik ’s avonds het nieuws zag:oh ja het was prinsjesdag vandaag.
Nu dacht ik, als mensen belden vandaag: weten jullie dan niet dat het morgen prinsjesdag is!!! Het is hier een en al Algemene Beschouwingen wat de klok slaat.
Niet voor mij hoor, maar ik moet wel bij de extra vergaderingen zitten.

Ik denk dat ik nu even lekker Spoorloos ga kijken. Verstand op nul, blik op oneindig.