Categorie: christelijk geloof

Liebster Award

liebster2Busybeezzz heeft mij genomineerd voor de Liebster Award. Eerlijk gezegd had ik geen flauw idee wat dat was. Maar een Award klinkt altijd goed, natuurlijk.

Inmiddels weet ik meer.  Het is een award die op internet door bloggers aan andere bloggers wordt gegeven, om die meer in de picture te plaatsen. Heel sympathiek idee!

Busybeezzz is een creatieve website/blog van Frouckje, Elmarie en Liesbeth die allerlei creatieve projecten onder handen hebben. Ze maken mooie dingen op het gebied van textiel, schoonheidsproducten, fotografie, schrijven enzovoorts. Ga vooral eens op hun site kijken!

Vragen beantwoorden

Ik kreeg elf vragen van Busybeezzz om te beantwoorden. Straks moet ik weer vijf tot elf blogs uitverkiezen om ze te nomineren voor de Liebster Award. Die vragen mag ik zelf formuleren. Dat wordt nog even piekeren dus!

Ik begin met de vragen die Busybeezzz mij stelde:

Waarom blog je? Het is voor mij een uitstekend middel om mijn behoefte aan schrijven te verwezenlijken, zonder dat er druk op me ligt om een heel manuscript te produceren. Verder biedt het op een bescheiden manier een platform om iets van mijn ervaringen en overtuigingen met anderen te delen, in de hoop dat anderen er wat aan hebben. Zelf heb ik altijd veel aan het lezen van andermans ervaringen. Herkenning leidt tot vermindering van zorg over mijn eigenaardigheden.

– Welke kunstenaar inspireert jou? Ik heb niet één kunstenaar die me inspireert, het is vooral een bepaalde stijl. Ik hou van krachtig vormgegeven kunst. Van expressionisme en gedurfde kleuren en beelden. Van Gogh, Emil Nolde, Henk Helmantel zijn een paar namen die me zo te binnen schieten. We hebben een schilderij van Marc de Kleine aan de muur hangen en een aantal van mijn vriendin Ans Wouters, die veel terra en aardkleuren in haar werk gebruikt.

– Van wat voor muziek hou jij? Ik hou van bijna alle soorten muziek (behalve van atonale, moderne). Ik heb standaard Classic FM aanstaan, als achtergrond. Maar ik houd van pop, jazz, wereldmuziek, indie (voor het eerst over deze richting in de muziek gehoord van singer/songwriter zoon: Lukas Batteau.

– Wie is belangrijk voor jou? Mijn echtgenoot, mijn kinderen en mijn kleinkinderen zijn erg belangrijk voor mijn gevoel van welzijn. Maar daarboven, -onder en -achter, Jezus Christus. Zonder Hem valt de bodem uit mijn bestaan en hebben zelfs de menselijke relaties geen zin meer. Alles krijgt voor mij betekenis in Hem. Wat overigens niet wil zeggen dat geloven en vertrouwen geen worsteling is.

– Wat inspireert je? Ik raak geïnspireerd door het zien van ‘mooie’ dingen. Kunst zet me aan om erover te schrijven, in een Kringloop zie ik gebruikte spulletjes die me inspireren om ze te integreren in mijn huis. Ik ben geen ‘maker’. Behalve dat ik graag kook. Het lezen van een kookboek inspireert me ook. Maar het wordt nooit precies wat er in het kookboek staat.

– Wat heb je van je moeder geleerd? Mijn moeder was lief en zorgzaam. Ze kon goed sfeer in huis creëren. Ze toonde haar liefde in die dingen. Lekker koken. Dat heb ik meegekregen van haar. Tegelijk heb ik wel moeten leren dat liefde verder reikt dan verzorgen. Ook communicatie is belangrijk.

– Waar ben je trots op? Ik ben trots op het feit dat ik iedere keer weer, na de zoveelste verhuizing, een kale tuin toch weer aan het bloeien krijg en een prettige plek om te zitten.
.
– Wanneer voel jij je kwetsbaar? Als mensen dieper doorvragen naar mijn persoonlijke gevoelens. Erover schrijven is één ding, erover praten is moeilijker.

– Wat is een dierbare herinnering voor je? Onze tijd in Korea. We woonden daar als gezin met uiteindelijk vier kinderen en dat was een gelukkige tijd, zonder veel sociale stress.

– Waar voel jij je gelukkig? Ik voel me nooit echt ‘gelukkig’ dat is een soort euforische emotie die ik niet zo ken. Maar na een drukke dag, kan ik me heel fijn voelen met een boek en een kop koffie of een glas wijn op de bank. Met in het vooruitzicht een goeie film of detective.

– Wat wil je nog bereiken? Graag zou ik iets concreets willen doen voor christen vluchtelingenvrouwen. Hen een plek bieden waar ze zich gezien en gehoord voelen.

De regels:

  1. Je bedankt de persoon die je genomineerd heeft, en plaatst een link naar zijn/haar blog in je blogpost.
  2. Je beantwoordt de 11 vragen die je gekregen hebt bij de nominatie.
  3. Je nomineert zelf 5 tot 11 andere bloggers die minder dan 200 volgers hebben, en brengt hen hiervan op de hoogte.
  4. Je mag zelf niet terug genomineerd worden.

Mijn vragen aan de onderstaande genomineerden:

1. Waarom blog je?
2. Zou je meer willen schrijven dan een blog?
3. Wat geeft je voldoening?
4. Wat is voor jou het doel van je leven?
5. Wat zou je doen met €1000,-?
6. Wie zou je graag eens ontmoeten?
7. Naar welk land zou je graag eens reizen en waarom?
8. Welke traditie heb je meegenomen vanuit je gezin vroeger?
9. Heb je een favoriete schrijver?
10. Wat lees je graag?
11. Welke film heeft veel indruk op je gemaakt?

Ik nomineer Minca Oosterhoff van Wonderlijk Leven; zij schrijft mooie stukjes over kleine dingen die opvallen in het dagelijkse leven.
Ik nomineer Rianne Nieuwenhuize van Rianne blogt; zij schrijft over haar werk als redacteur en over haar dagelijkse ervaringen
Ik nomineer Saskia Batteau van Saskimo; zij schrijft over haar ervaringen in het verre New York City.
Ik nomineer Ruud ter Beek van Ruud ter Beek; hij schrijft mooi, dichterlijk en met humor over de bijbel, over geschiedenis en over reizen.

From Orange Jumpsuits to White Robes

Ontroerend commentaar op de gruwelijke moord op de Koptische mannen in Libië onlangs. Geschreven door een Koptische vrouw in de VS.

Generatie zondag

Gisteren was het Generatiezondag. Niet officieel ergens, hoor, maar het liep voor mij gewoon zo. ’s Ochtends was ik me op de een of andere manier heel sterk bewust van hoe wonderlijk je plek in de lijn van de geslachten is. Bezig met onderzoek naar mijn voorgeslacht is het opvallend hoe in al die families waar het onderzoek naar uitwaaiert op den duur, standaard vermeld staat  naast beroepen (meestal in het arbeiderssegment van de maatschappij, touwslagersknechten, brandersknechten, gistwerkers, vissers, bouwmannen (boeren), dienstbodes, naaisters enzovoort) dat ze gedoopt waren, belijdenis deden, sommigen diaken of zelfs ouderling werden in de Nederlands Hervormde kerk. Het is een in het christelijk geloof diep verankerde familie waarin ik geboren werd.

In de preek gisteren tijdens de kerkdienst was toevallig het onderwerp het vijfde gebod, één van de tien leefregels die God aan gelovigen meegeeft: Eert uw vader en uw moeder, dan zul je lang leven op aarde. Het enige gebod met een belofte, zegt Paulus later in een brief die hij schreef aan gelovigen in Efeze, in het Nieuwe Testament. Vindt je ouders waardevol, vertaalde de dominee. Hij idealiseerde het ouderschap geenszins. Het hoort bij Gods stijl dat Hij mensen zoekt en liefheeft door de zwakte van die mensen zelf. En toch kun je door hun heen de liefde van God leren zien. (Ik heb het uiteraard niet over situaties van uitbuiting en misbruik!)

Dokus, hij had het goed begrepen. R.I.P
Dokus, hij had het goed begrepen. R.I.P

Dat raakte een plekje in mijn hart. Ik zag opeens die schare aan voorouders, en inmiddels weet ik steeds meer van hen. De vele huwelijken die pas plaatsvonden als bet-betje-overgrootmoeder Petronella al acht maanden zwanger was, de rusteloze voorvaders Buschman die maar niet genoeg geld konden verdienen voor hun grote gezinnen en in armoede moesten bedelen bij hun families, de alcohol die altijd op de loer lag in een stad als Schiedam en bijna zeker het leven van sommigen verziekt heeft. En toch. Niks spectaculairs. Het geloof werd doorgegeven. Niet iedereen nam het aan, maar toch. De meesten wel. Ik werd gewoon in een traditioneel christelijk gezin geboren. Met ouders die ik nu waardevoller acht als toen. Mee naar de kerk, bijbel lezen aan tafel, bidden, het was allemaal zo doorsnee. En toch. Ze geloofden echt en dat is doorgekomen.

Diep in mijn hart werd het mosterdzaad geplant. Door die gewone dingen. Zoals ik gezond opgroeide met een doorsnee Nederlands dieet van aardappels, groente en vlees, en ranja met chips op vrijdagavond. En af en toe een uitschieter als nassi.

Ik bedoel te zeggen dat ik de laatste tijd (word ik oud?) meer oog krijg voor de constanten. Het al eeuwen rustig, maar krachtig stromende water van het doorgeven van het geloof van ouder op kind, in de vertrouwde kaders van een gemeente. Zonder die gemeente hadden de ouders het niet gered, maar zonder die ouders had de gemeente het niet gered. Er zit iets heel natuurlijks in dat verband.

Kunnen ouders in de weg staan? Absoluut. Kan een gemeente in de weg staan? Zeker. Soms heeft een mens afstand nodig om dingen te onderscheiden en op een rij te krijgen. Ook die periodes zijn er in je leven. Maar dat weidse generatieperspectief helpt mij om verder te kijken dan de irritante, zwakke, hypocriete eigenschappen van (voor)ouders. Ik zie mezelf al in die lange rij staan, met mijn eigen irritante, zwakke en hypocriete eigenschappen. Ik heb vast ook in de weg gestaan voor mijn nazaten, hier en daar, en misschien wel overal. Het beeld van de grof aardewerken schotel waarin een schat bewaard wordt doemt op.  Die schat wil je doorgeven. Vergeet de rest.

 

 

We do not forget you!

First they came for the communists,
and I did not speak out—
because I was not a communist;
Then they came for the socialists,
and I did not speak out—
because I was not a socialist;
Then they came for the trade unionists,
and I did not speak out—
because I was not a trade unionist;
Then they came for the Jews,
and I did not speak out—
because I was not a Jew;
Then they came for me—
and there was no one left
to speak out for me.”

~ Martin Niemöller ~

 

Als uiting van ontzetting en tegelijk als een teken van ondersteuning aan de miljoenen vluchtelingen en verdrukten in de wereld zou ik (met hulp van anderen!) een manifestatie willen organiseren. Alleen al in Nigeria zijn in de laatste maanden meer dan 2000 christenen vermoord, honderden meisjes ontvoerd en verkracht. In Syrië zijn miljoenen mensen ontheemd, christen en moslim, en op de vlucht. In Irak hebben na 2000 jaar de laatste christenen het land verlaten, shiite moslims, gematigde soeni moslims, yezidi’s, niemand is veilig voor de fundamentalistische krachten als IS, Al Shabaab, Al Quaida, die dood en verderf zaaien. Zoals ook deze week weer in Frankrijk.

We kunnen niet zelf de wapens oppakken, maar wel regeringen zoals in Nigeria, Pakistan en andere landen oproepen tot het bieden van betere bescherming van kwetsbare groepen en minderheden. Velen van ons kunnen niet naar vluchtelingenkampen, waar het leven bijna onleefbaar is, maar we kunnen wel regeringen oproepen hun verantwoordelijkheid te nemen en zich te ontfermen over deze miljoenen. Niet uit liefdadigheid, maar omdat het de taak is die regeringen van God gekregen hebben. Gerechtigheid is een plicht! We kunnen opstaan en tonen dat we vinden dat er méér gebeuren moet. Meeleven, en luid en duidelijk laten horen dat we de ellende van miljoenen wereldburgers niet willen vergeten en niet  kunnen tolereren.
.
Ik denk aan een manifestatie met verschillende sprekers. Een politicus als Joël Voordewind bijvoorbeeld, moslim sprekers die net als christenen zien dat geloofsgenoten gedood en vervolgd worden. Muziek. Theater.

Ik heb nog geen concrete uitwerkingsplannen, maar dit is een eerste stap om te peilen in mijn netwerk wie mee wil doen en zou willen helpen in de organisatie.

Neem contact op met me wanneer je je aangesproken voelt en organisatietalent hebt !

2014-2015 onze Kleine Oorlog

Het Grote Knallen is weer voorbij, de rommel bijna opgeruimd. Een aantal vingers missen her en der, veertig auto’s stonden in de brand, hulpverleners zijn weer flink gehinderd in hun werk, kortom we hebben een ‘fantastische’ oudejaarsavond achter de rug.  Onze Kleine Oorlog uit verveling.

In de stilte van de oudejaarsdienst in onze gemeente drong de grote afstand tussen ‘binnen’ en ‘buiten’ schril tot me door. Binnen zongen we en waren we stil voor God. Herdachten we onze gestorven broeders en zusters, droegen in gebed onze zwaar gekwelde broeders en zusters in oorlogsgebieden en dictaturen op aan de Vader. Om ons heen, buiten, knalde en gierde het vuurwerk en gingen de ‘bommen’ af.

Veilig, welvarend, maar dwaas Nederland, dat voor €65 miljoen de lucht in schiet en zichzelf op de borst klopt als er €12 miljoen wordt opgehaald voor misbruikte en mishandelde vrouwen in de wereld. Goed natuurlijk, maar kunnen we echt niet meer? En ook meer dan geld geven?

Hoe kunnen we opstaan tegen al het onrecht? Hoe kunnen we vervolgden  hier en elders bemoedigen en steunen? Niet alle leed van de wereld op je schouders nemen, maar wel opstaan. Opstaan tegen onrecht dat op zo’n grote schaal plaatsvindt. Hoe zou het zijn als ons land onder wrede dictatuur kwam of bezet werd door een brute buitenlandse macht en in China en Afrika zouden er miljoenen protesteren? Daar zou toch kracht vanuit gaan? We worden niet vergeten.

Een tocht voor al de vervolgde, gemartelde, gevangen genomen, ontvoerde, verkrachte, vernederde , gedode, en hulpeloze medemensen. Met aan begin en eind een gebed tot de Vader namens allen die niet in vrede en veiligheid leven, om toch wakker te worden en zijn schepping te verlossen van alle kwaad. zou dat niet een goed initiatief zijn?

Word wakker! Waarom slaapt U, Here?
Word toch wakker! Laat ons toch niet meer in de steek.
Waarom keert U ons de rug toe?
Waarom trekt U Zich onze ellende en moeiten niet aan?
Wij stellen zelf niets meer voor
en liggen hulpeloos op de grond.
Sta op, Here, en help ons;
bevrijd ons terwille van Uw goedheid en liefde
psalm 44 

Alvast een voornemen voor 2015. Wie doet er mee?

Duivels, demonen, genezingen en de woestijn van psalm 63

Dit bericht plaatste ik in 2008. Het geeft duidelijk weer hoe ik geloof in de kerkelijke gemeente als plek waar we als gelovigen mogen bloeien, ondanks en juist door verschillen.

Margreet's avatarPARELPAD

Ik weet het niet… Ik krijg een onprettig gevoel, iedere keer dat ik een oproep lees of hoor om toch vooral meer aandacht te schenken aan duiveluitdrijvingen (CV Koers van maart), meer te zoeken naar genezingen en heelmaking van het lichaam omdat dit toch de belofte van de Bijbel zou zijn. Op de omslag van EO visie prijkt prominent het verhaal van een vrouw die plotseling genezen werd. (Ik ben om misverstanden te voorkomen blij voor deze vrouw. Het gaat me meer om de aandacht die ik disproportioneel vind).

Waarom treft me dit onaangenaam? Is het onbijbels om te zeggen dat je genezen bent? Nee, natuurlijk niet! Ik ondervind m’n hele leven door genezingen. Het blijft een wonder iedere keer dat mijn lichaam zich herstelt na griep, of een verwonding of anderszins. Is het dan onbijbels om te geloven in de duivel en z’n demonen en dat die…

View original post 1.022 woorden meer

Licht van de wereld

Aan het einde van dit jaar, zo tussen Kerst en Oud-en-Nieuw, wil ik mijn lezers het Licht toewensen van de God Die ik al jaren mag volgen, en Die Zich in Jezus het Licht van de Wereld noemt. Bron van leven, lichamelijk en geestelijk, wil Hij er zijn. Bij mij, bij jou. Erbij zijn. Dat is een van Zijn namen in de bijbel: Yahweh. Als de mens Jezus, vluchteling en onderdrukte, bekend met het lijden van de wereld, als Opgestane uit de dood ook de Overwinnaar over alle duistere krachten die nu het leven nog zo donker maken. Hij is: Ik ben.

Geniet van dit mooie lied van Sela

A Most Wanted Man

a most wanted manSpannende verfilming van een boek van John le Carré. Een spionagethriller. Dat is een genre waar je van moet houden. Ik houd absoluut niet van films met veel schieten en waanzinnig snelle achtervolgingen en allerlei stuntgedoe. (Zeg maar, James Bond. Sorry Bond aficionados!)  A most wanted man is het tegenovergestelde. Een grauw maar prachtig gefilmd (door ‘onze’ Anton Corbijn) verhaal,dat de deprimerende sfeer van Hamburg in regenachtige, arme achterstandswijken geweldig weet te vangen. Het verhaal is zeer actueel en in het begin vroeg ik me zelfs af of het niet te stigmatiserend was.

Het verhaal gaat over een vluchteling, een half Russische, half Tsjetsjeense moslim die illegaal het land binnenkomt. Zowel de Amerikaanse als de Duitse inlichtingendiensten hebben hem in het vizier, plus een volledig in het geheim (logisch) opererende Duitse anti-terrorisme eenheid. Het hoofd van die eenheid (laatste, meesterlijke rol van Philip Seymour Hoffmann, hij stierf dit jaar aan een overdosis heroïne) wil de illegaal (mogelijke terrorist?) gebruiken om hem naar een grotere ‘vis’ te leiden, iemand die volgens zijn informatie gelieerd is met Al Qaida. Zijn werkwijze vindt grote tegenstand bij de Duitse en Amerikaanse collega’s. Op persoonlijk vlak heerst er vijandschap tussen sommige van de hoofdpersonen. Beslissingen worden niet alleen ingegeven door wat het beste is voor de veiligheid, er liggen ook persoonlijke wraaksentimenten aan ten grondslag, zo lijkt Corbijn te suggereren. Ook is er de spanning tussen, aan de ene kant het uitlokken van misdaad om boeven te vangen, en aan de andere kant het risico dat dit met zich meebrengt.  Het recht wordt privéterrein van een aantal ingewijden en er ontstaat een grijs gebied waarin crimineel/terrorist te veel ruimte krijgt. Ook speelt Corbijn met onze verwachtingen, moslim met baard, illegaal: terrorist?

Philip Seymour Hoffman 1967 - 2014
Philip Seymour Hoffman
1967 – 2014

Günther Bachmann (Hoffman), hoofd van de spionage-eenheid, is een veel te zware man die de ene na de andere sigaret opsteekt (ik werd er letterlijk misselijk van) en net zoveel whiskey naar binnen werkt. Als hij af en toe een eind moet rennen hoor je zijn gierende ademhaling en dat is geen ‘special effect!’ Ik heb wel tien keer gezegd tegen echtgenoot dat die man ter plekke dood kon neer vallen, zo slecht zag hij eruit. Dat hij daarna aan een overdosis heroïne overleed is nu minder verbazingwekkend. Zijn conditie moet al heel slecht geweest zijn. In de film is hij een eenzame, door zijn werk bezeten, meestal onaardige man. Die echter zijn medewerkers met een soort vaderlijke waardering behandelt. De idealistische asieladvocate wil hij uiteindelijk redden ook al is zijn aanpak aanvankelijk hard.

Ik zou zeggen, ga de film zien. Mijn waardering op een schaal van 5  **** sterren. Sommige karakters blijven erg in de schaduw hangen. Hier nog een link naar de trailer van de film.

PS Een van de verdachten ontmoet de illegale vluchteling van wie we niet weten wat precies zijn rol is. Hij is, zegt hij,  gemarteld door de Russen, heeft een zeer angstige, gepijnigde blik in zijn ogen. De oudere moslim gelovige omarmt hem en zegt: jij hebt Allah nodig. Ik vond dat een ontroerend moment. Het bracht voor mij de film op een niveau dat uitsteeg boven verdenkingen en spionages en vermaak. Bedoeld of niet.

 

Een tijd om blij te zijn

Ik schreef mijn vorige blog nog blinkend en bonkend van plezier over de geweldige vierdagen van onze veertigste trouwdag. Bij het publiceren was er wel een stemmetje in mijn hoofd dat iets riep van ‘zou je dat nou wel doen?’, maar ik wilde het graag delen.

Nu vind ik het tijd om te zeggen dat ik me realiseer dat er onder de lezers van mijn blog genoeg mensen zijn die mijn verslag met gemengde gevoelens lazen. Vrouwen of mannen van wie de partner gestorven is of chronisch ziek met dementie, of van wie de partner hen verlaten heeft. Mensen die graag een partner zouden willen, maar nooit hebben gevonden. Of stellen die graag kinderen hadden gewild en steeds tegen dat gemis aanlopen, ook of juist bij huwelijksjubilea.

Het blijft een raadsel waarom God ieders leven zo verschillend leidt. Wat maakt dat het ene stel elkaar wel trouw blijft en de andere, even gelovige man of vrouw, bedrogen wordt? Waarom is het ene huwelijk onhoudbaar vanwege bijvoorbeeld een (niet erkende) persoonlijkheidsstoornis van een van beiden? Waarom sterft de een zo vroeg en ben je jong weduwnaar of weduwe en bereiken wij veertig jaar en sommigen zelfs de 60e of de 70e trouwdag? Waarom krijgen mensen, soms zelfs tegen hun zin, kinderen en krijgen anderen die er naar smachten er geen?

Ik heb ook geen antwoord op die vraag.  Zelfs de bijbel staat vol met klaagzangen over het verschil in zegen tussen mensen. Zeker als het ook nog zo is tussen gelovigen en ongelovigen. De laatsten hebben het dan vooral allemaal goed voor elkaar en de gelovigen bijten op een houtje en zitten in de misère. Hoe kan dat nou,  God, bent u me soms vergeten, roepen de psalmenschrijvers (lees psalm 42 maar eens) De bijbel is heel eerlijk en realistisch over het leven. Geen rozentuin. Nog niet.

Eén ding is duidelijk. God die ons vergeten zou? De hele bijbel roept keihard nee:  Nee, ik vergeet jullie niet. Het raadsel wordt niet opgelost, maar één antwoord kunnen we wegstrepen: dat God ons vergeten zou of nog erger dat Hij onverschillig zou zijn. Dat gevoel krijg je toch, als er mensen worden onthoofd, of kleine kinderen aan kanker sterven?

Ik heb eens een boek gelezen (titel helaas vergeten) over de vraag naar het waarom van het lijden waarin de schrijver redelijk nuchter stelt dat het er ‘gewoon’ bij hoort sinds de zondeval. Het is duidelijk niet meer goed op aarde. ‘The pain of the universe’, noemde ze het. Die term is altijd blijven hangen. Pijn is een motto, zoveel kun je van deze wereld wel zeggen. Of je nu veertig jaar getrouwd ben met kinderen of alleenstaand zonder kinderen, we kennen allemaal de zeerte, de leegte, de duisternis bij tijden in ons leven. Het wordt pijnlijker en donkerder wanneer je blijft vasthouden aan een soort ‘recht op geluk’. Dat recht bestaat niet namelijk. En dat gaat rechtstreeks tegen ons gevoel in.

Waarom heb ik al twintig jaar last van depressies en lopen anderen vrolijk en vitaal over deze aardbol? Die vraag verergert het lijden. En is ook eigenlijk een valse voorstelling. Want hoe weet ik dat anderen vrolijk en vitaal zijn? Wat weet ik van hun sores en moeiten?

Ziektes en tegenslagen, onvervulde verlangens zijn onderdeel van de ‘pain of the universe’ Iedereen krijgt zijn pakket te verwerken. Ergens opgenomen in een voor mij onbereikbaar, niet te bevatten script van God waar ik verder vanaf blijf. ‘Niets loopt uit de hand’ is de troostende betekenis. En verder gaan we een leerproces in: niet wat ik als geluk, maar wat God voor ons als geluk definieert: Hem kennen en dichtbij Hem zijn. Zo simpel. En zo moeilijk.

Veertig jaar getrouwd. Met een man die mijn depressies kan verdragen, die mijn geloofstwijfels steeds weer geduldig aanhoort en die geleerd heeft niet altijd oplossingen te bedenken maar gewoon er te zijn en te luisteren. Mijn depressies zijn vreselijk (geweest). Mijn twijfels vond ik nog erger. Mijn leven is anders gelopen door de ‘pain of the universe’, de gebrokenheid. Ik had heel anders gewild, Maar heel langzaam begin ik te zien dat wat  gebrek en beperking is (dat blijft het) zélf de weg vormt naar een vruchtbaar leven.  De bloembol, het zaad, dat moet sterven om tot bloei te komen. Veel groei in de natuur vindt plaats in het duister.

‘Waarom’ blijven vragen is vruchteloos en op den duur ziek- en bitter makend. ‘Waartoe’ vragen zet de Geest in beweging in je leven. En alle ‘pain in the universe’ , samengebald in een inktzwart moment van dood, is al een keer gedragen door één enkel mens, Jezus en het heeft hem niet gebroken. Hij kwam uit het graf op eigen kracht en Hij is God bekleedt met macht, zingt een oud lied. Sinds die tijd is de pijn nog niet geleden, maar de straf waar die pijn een uiting van is, is voorbij.

Helpt dat nou allemaal als je man er met een ander vandoor is, als je je lichaam oud ziet worden en er geen kinderen komen, als je in een oorlogsgebied woont, als je kind op sterven ligt, of gehandicapt? Wordt alles nu makkelijk en dragelijk? Nee. De tranen blijven. Met één verschil. Er is hoop: Dit is niet het einde, niet het enige, het is  (maar) een fase in de eeuwigheid. En er is de nabijheid in liefde van Jezus, die weet wat het is om te huilen (en ongetwijfeld ook om te lachen!)

Zo simpel. Zo moeilijk. Augustinus zei al: Geef Heer wat U vraagt, en vraag dan wat U wilt.

Graag hoor ik reacties op wat ik schrijf. Hoe gaan jullie om met de pijn in je leven?

Knitted together – antidote to suicide

“We are never “individuals” but always and inextricably bound together in profound ways. Our connectedness is so central to the gospel that Paul uses a compelling metaphor—the body—to capture it (1 Cor. 12; Rom. 12; Eph. 4). In this body, all the parts are needed and work as a whole. If one part of the body cuts itself off forever, then surely the entire body will suffer. And just as the eye can’t say to the hand, “I don’t need you!” (1 Cor. 12:21), neither can it say, “You don’t need me!”

Every person is spiritually stitched to innumerable other persons. Here we find not only the strongest argument against suicide, but also a powerful antidote to it. Along with hotlines and health clinic referrals, we the church also need to foster communities where the darkest of impulses can be named without fear of rejection. Satan would love nothing more than to keep suicidal Christians isolated. But God has given us the answer in each other. As we are knitted together as the church, the gates of hell—and of suicide—will not prevail against us”

Katelyn Beaty is Christianity Today’s managing editor.