Auteur: Margreet

Time magazine noemt een Chinees onderzoek naar de 500 beste universiteiten ter wereld. Hoe het onderzoek is gedaan, Joost mag het weten, maar Time magazine neemt het serieus genoeg om te vermelden. De top 20 zijn op 4 na allemaal Amerikaanse unies, met Harvard bovenaan. Leuk is dat op de 42e plaats Utrecht genoemd wordt. Dan heel lang niks en op de 70e en nog wat plaats komt Leiden. Toch leuk om te weten na al het geld dat we in 2 van de kids geinvesteerd hebben (en wat  ze zelf hebben bijgedragen). Hier kun je zelf de lijst bekijken.

En dan de blote voeten. Vanmorgen m’n eerste consult gehad bij de diabeteszorg. Ik heb onmiddelijk een lijst met afspraken bij allerlei instanties. Internist, oogfoto, dietist, verpleegkundige enz. En bij de pedicure. Ik heb te veel eelt en dat is potentieel een bron voor kloofjes, wondjes en wat dies meer zij. Hoe kom ik aan al dat eelt?? Omdat ik het heerlijk vind op blote voeten te lopen! Op gras, op de tuintegels, op het strand, binnen. Ik schop automatisch m’n schoenen of slippers uit. Niet meer doen dus. Wondjes voorkomen is het devies. Bij diabetes is je vaatstelsel kwetsbaar en moet je complicaties voor zijn. Dat is een hele omslag voor mij. Ik geef niet zo om wondjes en een beetje vuil in de vooronderstelling dat m’n lichaam natuurlijke afweerreacties heeft en het allemaal wel mee zal vallen. Dat vind ik nu het lastigste om aan te wennen bij deze ziekte, dat je voortdurend bij alles na moet denken. Maar ja, dat zal wel wennen. Ik heb nu vooral veel last van veel te hoge suikers. Merk wel dat extra bewegen dan helpt. Vanavond ben ik expres in de tuin gaan werken en voelde me daarna minder raar. Ik vond op internet een mogelijk alternatief voor blote voeten🙂

Volgens een berichtje in NRC vandaag azen adverteerders en tijdschriftredacties op ‘openhartige dagboekschrijvers’. Er valt geld aan te verdienen dus. Dat klopt want ik betaal sinds vorig jaar anderhalve euro per maand om een irritante advertentie banner boven mijn weblog weg te houden. En terwijl ik dit schrijf flikkert er een voor mij totaal oninteressante reclame voor autoverzekeringen in een zijbalk rechts.

Pas sinds 2000 is het mogelijk ‘voor gewone mensen een podium te vinden on-line’, volgens Boon, manager van Web-log bij Ilse Media. ‘Gewoon’ itt tot nerds en geeks die een eigen website bouwden. Boon verdeelt de gebruikers in ruwweg drie categorieen: storytellers (luchtige berichten), passiebloggers (over interesses en hobbies) en persoonlijke bloggers (emotie uiten en delen met anderen). Wie van de drie ben ik dan wel? Volgens mij een duidelijke cocktail.

Veel eer valt er niet te behalen bij velen wanneer het over blogging gaat. Het valt me op dat mensen vaak het commentaar hebben als ze horen dat ik blog: Wie is daarin nou geinteresseerd? Wie leest zoiets nu? Laatst nog zei iemand: ik ben alleen geinteresseerd in feiten, niet in persoonlijke verhalen erom heen. Tja, dan moet je geen blogs gaan lezen inderdaad. Ik schrijf omdat ik zelf altijd enorm geboeid ben door het levensverhaal van mensen. Ik hou ook erg van columns in de krant. Gewoon over alledaagse dingetjes die je aan het denken zetten.

Het weblog van Aukje, de vrouw van de oprichter van Web-log, en de eerste gebruiker is archetypisch voor het soort blogs op Web-log,volgens de schrijver van het artikel in NRC Olga van Ditzhuijzen: ‘Persoonlijk, niemendallerig en signalerend’. Weet niet goed wat ik daar nu van moet maken. Klinkt niet erg complimenteus. En is volgens mij ook niet te zeggen als je nagaat hoeveel blogs je gelezen moet hebben om tot zo’n conclusie te komen.

Eeuwige roem is nu dankzij Web-log voor iedere blogger bereikbaar geworden, volgens dezelfde mevrouw van Ditzhuizen van het NRC. 

Gelezen worden vind ik leuk, maar eeuwige roem? Dat is wel een erg hoge ambitie….

Even klagen over een van de onderwerpen uit de top 10 van klachten van Nederlanders: geluidsoverlast van de buren. Ik hoop dat mijn buren m’n blog lezen maar die kans is te verwaarlozen. Onze buren zijn legio. Het huis naast ons is even groot als het onze=pastorie (7 slaapkamers) plus een kelderverdieping erin gebouwd. Het wordt gebruikt als kamerverhuurbedrijf. De eigenaar staat blijkbaar op de lijst als sociaal pension o.i.d. want de bewoners zijn allemaal wat anders, zeg maar. Ik zou er geen enkele moeite mee hebben. Ik ben geen Nimby (not in my back yard). Wel zou ik het graag weten wanneer een dergelijke opvang nast mijn huis zou komen.
Maar goed, ik weet zeker dat het buurhuis geen sociaal pension is. Het is gewoon een verloederde bende met een huisbaas die heel veel geld verdient aan al z’n huurders. Hoewel diezelfde huurders ook regelmatig met de Noorderzon vertrekken zonder hun huur te betalen. De dwangbevelen liggen er op stapeltjes in de hal volgens een van de bewoners. Slechts 2 huurders wonen er al even lang als wij hier wonen. De rest wisselt met een tempo dat niet bij te houden is. Met sommigen hebben we wat contact gehad, maar momenteel is er niemand die aanspreekbaar is…

vanmiddag had de buurvrouw die de kamer achter bewoont, met tuin, haar meezingsessie met liederen van Frans Bauers. Haar partytent (met-bankstel voor de mooie dagen) stond te wapperen in de wind en ik hoorde haar wat schorre stem, vals meezingend met alle toppers. Ik vond dat wel aandoenlijk eigenlijk. En ze is er vaak niet, dus ik heb het geduldig aangehoord. Minder aandoenlijk is de buurjongen achter die met z’n raam wijdopen iedere dag z’n prive White Sensation organiseert, keiharde house..En de Hindoestaanse man voor, naast Kim z’n studeerkamer, met z’n luide Bollywood muziek. En ga maar eens aanbellen om te vragen of het wat zachter kan…De muziek staat zo hard dat niemand iets hoort. Kim gaat dan heel hard roepen zodat de hele buurt achter de gordijnen loert, behalve degene die het horen moet.

Zelfs de politie heeft moeite binnen te komen. Wij hebben ze nog niet gebeld, hoor, maar er is blijkbaar iemand anders die wat op z’n kerfstok heeft. Al een paar keer staan ze dan met twee of drie man/vrouw op de deur te bonzen, zonder resultaat. Ik hoop niet dat het om een ernstig vergrijp gaat….:)

Laatst had ik een lichtelijk verdwaasde fysiotherapeut aan de deur die blijkbaar hoopte dat ik de buren kende en of hij z’n onbetaalde rekeningen misschien bij mij mocht achterlaten zodat ik…nee, meneer heb ik beleefd doch beslist gezegd, daar is geen beginnen aan. Ik zou dat bedrag maar op uw buik schrijven. Het incassobureau had het opgegeven. Ik denk niet dat het je dan nog gaat lukken. Bizar.

Tja, en dan woon je in een van de duurste buurten van Den Haag. Wat kun je er aan doen? De stille momenten koesteren….

Donderdag is m’n vrije dag. Meestal heb ik wel het een en ander te doen. Heb een poosje op Kris gepast, maar die gaat nu ook naar de kinderopvang. Ik was dit keer geheel afspraakloos en besloot m’n Scheveningse rondje weer eens te doen. Altijd het summum van ontspanning voor me.
Ben begonnen in m’n stamcafeetje, t.o theater de Appel op de Duinweg. Tosti met een bak koffie. Daar heb ik al m’n schrijfsels over moeders nog eens doorgelezen. Zal ik er wat mee gaan doen in de zin van ordenen en verder uitwerken? Het lijkt me de moeite waard.

Na dit inspirerende begin verder naar een van de modewinkeltjes in ‘onze’ winkelstraat, de Keizerstraat in oud-Scheveningen. Leuke kniebroek gevonden, in de uitverkoop. Volgende stap is ook een hoogtepunt, bezoek aan onze mini-Hema. Alles is klein en behapbaar, daarom vind ik het zo leuk. Ik kan slecht tegen grote, onoverzichtelijk gigawinkels. De verkoopster die me al zeven jaar help bij de kassa had opeens een moslimhoofddoek met voorhoofdband. Ik ben verbaasd. Ze leek zo’n dooorsnee, gewone Hollandse vrouw. Zal ik haar vragen hoe of wat? Nee, beetje lastig met een rij mensen achter me. Neem me voor het toch nog eens te vragen, als het wat rustiger is.

Volgende stop is de Kringloop. Lekker neuzen tussen de  spulletjes en kleding. Iedere keer weer vind ik daar iets wat te gebruiken is. Ik koop niet alles meer, maar het bevestigt me in mijn overtuiging dat het echt de moeite waard is eerst 2e hands te zoeken wanneer je iets nodg hebt. Klein steentje in de oplossing van onze welvaartsafvalproblematiek en het is nog leuk ook! Leuk rokje gescoord.

Zal ik nog naar Monique, onze planten- en bloemenzaak waar je voor weinig geld de mooiste planten kunt kopen? Dit keer maar niet. Ik wil gaan schrijven. Moeders materiaal verwerken.

En Hiep Hiep Hoera! De Horeca is rookvrij! Lekker eten en drinken zonder die giftige rookstank om je heen.

Met een enthousiaste sportfan als maatje waren het zware weken voor een niet-sportminded vrouw als ik. Gelukkig moest Kim ook vaak vergaderen ’s avonds en kon ik afstemmen op het niet- voetbalnet waar de ene naar de andere detective werd afgedraaid. Een geluk bij een ongeluk!
Kim is niet alleen fan van Nederlands/Europees voetbal, maar volgt ook de Amerikaanse sporten nauwgezet en komt er soms heel vroeg z’n bed voor uit! Dit wordt hem niet in dank afgenomen. Ik ben ’s ochtends een lichte slaper nl.

Afgelopen vrijdag ben ik met m’n vorige werk nog op een personeelsuitje geweest. We kregen o.a een rondleiding in het Catshuis. Heel bijzonder om daar met eigen ogen de vertrekken te zien die gebruikt worden voor ontvangsten van wereldleiders en staatshoofden. Van binnen is het een hele moderne en kunstzinnig vormgegeven villa. Leuk om daarvoor nog uitgenodigd te worden.

En het weekend was kleinzoon Niek te logeren. Voor het eerst alleen. Hij was er helemaal klaar voor. Wilde niet met mamma praten door de telefoon. Hij was nu bij oma en opa. Lekker naar het strand natuurlijk, hoewel de wind nog hard en fris was. En Niek is niet uit het water te houden. Hij verandert in een zeemonstertje en je moet hem voortdurend in de gaten houden. Gelukkig keert hij altijd net om, het water uit, als ik denk, nu wordt het gevaarlijk.

Eenmaal nat heeft Niek de gewoonte om al z’n kleren uit te willen omdat hij die dan niet lekker vindt zitten. Maar ja, hij wordt wel een beetje groot. Maar het is een hele klus om iets van een zwembroek aan te houden…En vertrekken vraagt ook om slimme planning. Gelukkig ging het perfect want voor een ijsje is Niek tot veel bereid, zelfs het aandoen van z’n kleren. Zo zaten we na een uurtje zand, wind en zee gezellig op een terras achter glas, lekker beschut aan de koffie en een ijsje.                      

Zondag is Niek mee naar de kerk geweest. Voor het eerst in z’n leventje. Ik was ontzettend nieuwsgierig hoe hij zou zijn. 3 jaar en zonder ervaring, zelfs geen kinderkerstfeest o.i.d.
Hij had er wel veel zin in. Maar we hadden geen idee welke voorstelling hij erbij had. Ik zag me al door de kerk achter hem aan rennen, zoals op het strand. Maar niets daarvan. Als een volleerde kerkganger zat hij naast me. Ernstig, stil en rustig. Maar 1 keer vroeg hij zich hardop af waar opa gebleven was, toen die even uit het zicht verdween. Af en toe bladerde hij in het bijbelprentenboekje dat ik had meegenomen en dat hij consequent kerkboekje noemde. Hij legde dat dan weer rustig en beheerst weg om Konijn, die was meegekomen, in een betere houding te zetten: benen over elkaar, zoals de mensen om hem heen zaten. Vervolgens sloeg hij eigen beentjes over elkaar. Af en toe keek hij me aan als een kleine samenzweerder: wat zijn wij stil, he oma?  Toen hij halverwege de preek z’n doosje met yoghurtrozijntjes leeg had vond ik het welletjes. Hij had daar makkelijk tot het einde kunnen zitten, maar we zijn toch nog maar even naar de creche gegaan om wat te drinken en even te spelen.

Niek was duidelijk heel trots op z’n prestatie. "Kerk was errug leuk he, oma?"
Bidden vindt hij ook leuk. Hij luistert heel goed, want meestal noem ik de dingen die hij gedaan heeft bij het danken en als ik iets oversla vult hij het achteraf aan.

Dat was dus genieten de afgelopen dagen!

Minder leuk was de mededeling van de huisarts afgelopen woensdag dat ik diabetes heb. Type II. Een echte familiekwaal, die echter steeds jonger lijkt toe te slaan. Mijn moeder kreeg het op latere leeftijd, mijn oma van vaderszijde en opa van moederszijde hadden het maar ik weet niet vanaf welke leeftijd. Mijn zus heeft het sinds haar 48e en ik ben 53. Sinds Kim last heeft van hoge bloeddruk eten we heel bewust gezond. Veel groentes, weinig vet, goede vetten, vis, noten, en we proberen te bewegen. Wandelen, fietsen, fitness, enz. Het laatste jaar heb ik wat het laatste betreft me minder ingespannen. Of dat nu ertoe geleid heeft dat de diabetes heeft doorgezet? Wie zal het zeggen. In ieder geval nu weer een stok achter de deur om veel te fietsen en lopen. Het is een kwaal waar zeker tegenwoordig goed mee te leven valt, maar het vraagt wel de nodige aandacht.

Even wennen toch wel.