Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, tuinieren, tegenwoordig vooral inheems en biologisch. Verder mijn kleinkinderen, die niet meer zo klein zijn, mijn Nederlandse, Amerikaanse en Franse familie, kortom te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.

wijkagent

Sinds het burenoverlast probleem heb ik kennis gemaakt met het fenomeen wijkagent. Ik dacht dat dit iets was uit lang vervlogen tijden, zo iemand als Bromsnor uit de serie Swiebertje, maar dat blijkt een geheel verkeerde indruk. De wijkagent is springlevend en functioneert. Ik heb hem vanmiddag op bezoek gehad en daarvoor al twee keer aan de telefoon gesproken. Heel plezierig mag ik wel zeggen. Ik heb voor het eerst het gevoel serieus genomen te worden. Onze wijkagent is een jonge vent, een echte Hagenees met een flink voorkomen en een nog flinkere uitstraling. Grappig vond ik dat hij vooral in de weer is gekomen toen hij hoorde van het poepincident. Volgens zijn eigen zeggen had hij degene die dat gedaan heeft, als particulier, ‘de strot dichtgeknepen’. Als agent gaat dat wat moeilijker. Maar hij leefde duidelijk met ons mee en was ook vanmiddag aanwezig bij het gesprek dat we hadden met de beheerder van het pand. Eigenlijk was dat een heel prettig gesprek. Het hielp dat de vastgoedmakelaar zijn zoon stuurde die heel beleefd en vriendelijk ons aanhoorde en ons in alles gelijk gaf. In hoeverre hij er echt wat aan kan doen…? Zonder toezicht en zonder sancties blijft het natuurlijk vooral hopen op redelijke mensen. Maar die poepaffaire, wie dat gedaan had, die ging er gelijk uit. Zonder twijfel. De agent liet er geen misverstand over bestaan dat dat absoluut onacceptabel was. Afspraken zijn op papier gezet en zo gauw er weer klachten zijn gaat hij er weer achteraan. Toen ik echter dringend verzocht of er geen bel en naambordjes konden komen ipv gebons op de deuren, viel hij me af. Er is geen wetsartikel dat dit vereist en zelf had hij ook geen bel en ook geen naambordje. Dat hoeft niet. Dan niet, maar met twaalf mensen wordt het toch wel knap lastig, vind ik.

Vergunningen waren volgens de verhuurder allemaal in orde, maar later kwam de agent na een bezoekje aan het huis, nog zeggen dat hij twijfels heeft over de kelder. Daar zijn ook kamers gemaakt en het ‘gaatje’ wat daar toegang tot verleent is zo klein dat je ‘bij brand als een rat in de val zit’. Toen ik, nog wat napratend over de hele zaak, probeerde een theorie te bedenken waarop die zak met inhoud wellicht per ongeluk op het balkon terecht was gekomen, zei hij in plat Haags wat hij van de situatie dacht: ‘die jongen spoort niet, hij scheit in een zak en zeikt uit het raam, mevrouw. Als het aan mij lag zou ik hem in z’n kippennek grijpen en met al z’n spullen op straat pleuren.’

Ik vind dit een fijne wijkagent.

Na de banaan nu het drollen incident

Graag leef ik in vrede, als het aan mij ligt, met alle mensen. Ook met mijn buren. TochBoos overkomt het me de laatste jaren nogal eens dat ik in de achtertuin ordinair te schreeuwen sta tegen weer een nieuwe kamerbewoner van het huis naast ons die zijn of haar geluidsboxen aan het uitproberen is. Bij welk volume explodeert het ding? En nog spannender:wie explodeert er eerder de buurvrouw, of de boxen?

Wat me vaak opvalt bij dergelijke confrontaties is de absolute onverschilligheid van de personen. ‘Heb je last van me?’ Jammer dan. Geen enkele vorm van excuus, bereidheid tot compromis of wat ook. Wie keiharde rapmuziek wil draaien met vrolijke refreinen waarin iemand hele rare dingen met z’n moeder doet, heeft daar gewoon recht op. Punt.

Het buurhuis is een constante beproeving van mijn bewuste keuze vriendelijk te willen zijn, ook wanneer mensen daar niet altijd aanleiding toe geven. En dan bedoel ik niet ‘lief’ maar gewoon begripvol en niet gelijk veroordelend. In navolging van Jezus van Nazareth, tenslotte is Hij dat ook voor mij. En, net als Hij, wil ik ook eerlijk zijn, niet het conflict uit de weg gaan uit angst ruzie te krijgen. Gezien mijn karakter vraagt het tweede meer geloof dan het eerste. Behalve met m’n buren rechts.
Ik denk niet dat ze daar spreken over die aardige buurvrouw van 74…. Integendeel. Ik ben in hun ogen een vreselijk zeur, onverdraagzaam, gun hen geen greintje plezier enz.enz.

Hoe leef ik in vrede met mensen die me van mijn kostbare rust beroven?

Gisteren ging ik ons balkon ’s een beetje opknappen en vond daar een AH zak. Toen ik hem oppakte op ‘m op te ruimen vielen er drollen uit! Ik stond perplex. Een ouwe luiertas? Nee er zat geen pamper in. Ik wist werkelijk niet wat me overkwam. Had iemand dat op ons balkon gegooid? De enige die dit makkelijk had kunnen doen was ook een van de bewoners met wie ik vaak in de clinch lig vanwege z’n rap, waarin zogezegd zijn moeder een dubieuze rol speelt. Maar ook z’n onderbuurman had laatst de politie aan de deur gehad. Raak ik nu verwikkeld in een letterlijk onsmakelijke burenruzie? Ik voelde me opeens onveilig en stom.

Ik heb al een poosje geleden contact gehad met de wijkagent omdat de overlast al zo lang aanhoudt en erger is geworden de laatste jaren. Ook in het huis zelf wonen mensen, met wie we contact hebben, die hun woonplezier bedorven zien worden door al die vreemde snoeshanen. De agent raadde me aan bij iedere vorm van overlast direct een melding te doen. Voor het opbouwen van een dossier. De politie heeft nu dus een hele extra klus aan 72.

Rotzooi_en_co_210x186Niet alleen de muziek vormt een probleem, er wonen gewoon veel te veel mensen in het huis: iets van 12 personen. Ooit was het een hotel/pension, maar nu wordt het permanent bewoond. En al die mensen dumpen hun overtollige huisraad in de voortuin om maar te zwijgen van de staat van de achtertuin. Er staat een bankstel, in weer en wind, er ligt een verwaaide partytent, voor het raam van een van de achterkamers wappert al maanden een stuk zeil. Als er gekookt wordt eten wij gratis mee van de lucht wegens gebrek aan afzuiging. Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat zou ik allemaal verdragen als er geen snoei harde muziek werd gespeeld! Dat is gewoon de druppel.

Het drollen incident hebben we dus gemeld bij de politie die er serieus werk van maakte. Naar binnen en de mensen gevraagd wat ze wisten en of er iemand een hekel aan mij heeft…
Het blijkt in ieder geval dat een van de bewoners, die we al maanden via de brandtrap naar z’n kamer op de 2e verdieping zien klimmen, waar hij via het raam naar binnen gaat, geen sleutel meer heeft van z’n kamer. Ook geen toegang tot het toilet. De rest mag men er zelf bij bedenken. Of de zak opzet was of in een dronken bui als ‘geintje’ over de dakgoot is gedumpt? Wie zal het zeggen. Echt kosher is het allemaal niet. Donderdag hebben we een gesprek met de eigenaar. Andere buren hebben via internet formulieren met melding van overlast ingevuld. We gaan nu echt knokken om de verloedering tegen te gaan. Behalve ons buurhuis staan er nog 2 panden in heel slechte staat te verrotten.

Het was geen tekenfilm

Met flinke stappen snelde ik me tijdens m’n lunchpauze naar de uitgang van het ziekenhuis waar ik werk. In het kader van de bestrijding van de diabetes doe ik tegenwoordig niets meer langzaam, maar fier en snel. Doet de hartslag toenemen en dat is gunstig voor de suikerspiegel in je bloed, zegt men. Mijn schoenen maakten een opgewekt klik-klak geluid op de nieuwe marmeren vloer van de ontvangsthal van het MHC. Bijna bij de deur aangekomen maakt mijn linkervoet opeens geen contact meer met de vloer maar met iets zacht en sappigs…met als gevolg dat mijn linkerbeen langzaam, maar onverbiddelijk zeker, naar voren glijdt, terwijl ik, uit mijn evenwicht gebracht, door mijn rechterbeen zak en in slow motion keihard op m’n knie val, met m’n volle gewicht. Ondertussen glijdt het linkerbeen door en trekt me in Spagaat_2een spagaat (maar iets minder sierlijk). Allerlei spieren en pezen in mijn dijbeen protesteren onmiddelijk met hevige pijn. Ik zak opzij en vecht een golf van misselijkheid weg. Acher mij ontwaar ik een bananenprakje.Bananenprut De boosdoener. Ik voel me de hoofdrolspeler in een tekenfilm. Wachtende patiënten om me heen roepen me toe dat ik niet de eerste ben die valt op die gladde vloer. Bedankt. Dat is een hele troost. Een lieve mevrouw komt met een stoel aanlopen waar ik me op hijs om even bij te komen.

Terug op m’n werkplek vonden collega’s dat ik naar de EHBO moest. Ik ben daar heen gegaan om i.e.g. vast te stellen dat er niks gebroken of gescheurd was. Ik werd er vriendelijk ontvangen en nadat ik m’n verhaal verteld had in een hokje met bed geplaatst alwaar ik moest wachten op de arts. Ik ben ongetwijfeld in een categorie ‘niet-levensbedreigend-kan-best- wachten’ ingedeeld want pas na 1 uur kwam er een co-assistent. Na onderzoek duurde het nog een uur voor er een ‘echte’ arts kwam. Ter compensatie hadden ze wel 2 leuke knullen voor me gereserveerd, die overigens alle twee moesten grinnikken om het banaandetail. Na enig pijnlijk voel en knijp werk was de conclusie ‘een flinke verrekking’. Paracetamol en maar flink bewegen.

oma-dag

Vandaag was op en top oma dag. Helemaal heerlijk. Ik plak aan alle kanten, de kruimels ontbijtkoek zitten in m’n BH, maar ik zinder nog na van knuffels en kusjes en armpjes om m’n nek en handjes die naar m’ bril grijpen. Het was de dag voor vertrek naar hun huisje in Griekenland voor 3 weken vakantie en Kim en ik hebben een middagje opgepast zodat Jes en Dos de laatste dingen konden doen, zoals cadeautjes kopen voor de omvangrijke familie aldaar. Onze vrienden in Canada hadden op mijn verzoek op garagesales daar allemaal oud Fisher Price speelgoed gekocht en meegenomen. Uit de schat had ik vandaag een brandweerauto meegenomen voor Niek. Uit 1968. Prachtig vond hij hem. ’s Middags heeft hij er bijna bovenop geslapen. het ding stelde eigenlijk niet eens zoveel voor, er ontbraken onderdelen en poppetjes, maar Niek heeft een enorme fantasie. Een brandweerauto is een brandweerauto en daar kan hij uren mee spelen. Kris rollebolde er doorheen op de grond. In no time beweegt hij zich van hot naar her, al rollend en soms tijgerend. Voor hem had ik ‘roley poley’ mee, een plastic bal met figuurtjes erin die bewegen wanneer je er een duw tegenaan geeft. Het liefst wilde hij het ding in z’n mond, dus tilde hij het zware ding steeds op met z’n dikke sterke armpjes. net een gewichtheffer. Hij krijgt tandjes en z’n darmen zijn er door van streek. Niet prettig, zeker als hij er ’s nachts wakker van wordt… Verder is het een heel vrolijk ventje. Vermaakt zich prima. En heeft een zeer doordringend hoog geluksgilletje, waar hij zelf nog blijer van wordt. Op de grond ligt hij, als een Romeinse keizer op een elleboog geleund, te spelen met, uiteraard, het liefst Nieks speelgoed. Ik ging met Niek memory spelen en als een vadertje gaf Niek hem, uit voorzorg, maar vast een kaartje om op te kauwen. Het spelletje ging redelijk goed. 3 beurten mocht ik ook zoeken, maar toen was Niek z’n geduld op. Het principe had hij door, maar hij vond toen dat eigenlijk alle kaarten hem toebehoorden. OK. Ik kan tegen m’n verlies…Puzzels zijn een eitje voor hem. Ze zijn niet aan te slepen en hij legt ze in 2 minuten. Als ik wil helpen kijkt hij me aan en zegt geduldig: ‘ nee oma, dat stukje komt straks, eerst deze.’ OK. Ik kan wachten.

Storm in Scheveningen

Weer terug in Nederland zien we heel andere mooie dingen dan in Frankrijk: Nederlandse storm luchten boven de zee bij Scheveningen.

Storm1Storm3 Afb021Storm_2

Terugkomen van vakantie is altijd een feest omdat we de hele familie weer in onze armen kunnen sluiten. Zondagmiddag direct maar van de gelegenheid gebruik gemaakt en een familiefoto geschoten. Het valt niet mee iedereen er leuk, zichtbaar en tegelijk op te krijgen. Mijn digitale camaraatje heeft een zelfontspanner die we voor het eerst uit probeerden. Na 4 foto’s waarop steeds iemand ontbrak realiseerden we ons dat de timer het helemaal niet deed…degene die ontbrak was degene die het knopje indrukte (en dus gewoon een foto maakte…) Dus weer allemaal in de houding. De glimlach lukte nog net.

Family_edited_6


protestantse spijkerbroeken

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Wiehad dat  gedacht? Het is niet het meest voor de hand liggende verband : gereformeerd en jeans. Wel ,het isook min of meer indirect maar toch wel leuk te vermelden. Het begon nl. met devervolging van protestanten in Frankrijk, mn in de stad Nimes, gedurende de 16een 17e eeuw . Zij mochten geen ambtelijke banen, niet in hetonderwijs, kortom ze werden zwaar gediscrimineerd. Niet gauw teneergeslagen, vanwege de hoop diein hen is, bedachten de protestanten in Nimes dat ze dan maar de textiel inzouden gaan. Ze ontwikkelden een zwaar soort katoen dat het goed deed op demarkt, vooral voor werkers en boeren. Toen in de 19e eeuw de Joodsezakenman Levi Strauss naar goeie duurzaame stof zocht om er voor degoudmijnwerkers kleding van te maken kwam hij uiteindelijk uit bij hetonverslijtbare katoen uit de fabrieken van Nimes. Zo ontstond de stof: deNimes, denim. Verder kent iedereen het berhaal van de Levi-Strauss spijkerbroekdie oorspronkelijk dus als werkkleding een enorme vlucht over de wereld zou gaanmaken. Maar als er geen vervolgde gereformeerden in Nimes waren geweest haddenwij vandaag misschien nooit onze onmisbare spijkerbroeken gehad!

Al van voor de middeleeuwen: Catalunya

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;}@font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.5in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Estoher ligt inde grotere regio Languedoc-Rousillon, in het departement Pyrenees-Orientals, enin het historische gebied Catalonia, waarvan de geschiedenis terug gaat naar de tijd nog voor deMiddeleeuwen. Het omvat het gebied vanaf Perpignan aan de Middellandse Zee, totAndorra richting het Westen en dan naar het zuiden, over de Pyreneen naarSpanje, Valencia. Ooit was het deel vanhet koninkrijk van Mallorca. De koningbouwde zijn paleis in Perpignan, had in zijn slotgracht geen water maar leeuwenlopen. In de tuinen graasden de schapen die gevoerd werden aan de hongerigebeesten.

Img_0566In het paleiswaren we laatst voor een jazzconcert. We hebben even stilgestaan bij de grachten ons het gebrul van de leeuwen ingebeeld. Het paleis is vollediggerestaureerd en zeer indrukwekkend.


CataloniÑ‘ hieldofficieel op te bestaan in de 17e eeuw toen Rousillon werdtoegekend aan Louis de 14e, koning van Frankrijk. Maar het is in hetbewustzijn van de bewoners nooit verdwenen. De Canigou bijvoorbeeld, de berg aande voet waarvan wij nu een gite hebben in Estoher is een echte Catelaanse berg.Een keer per jaar verzamelen er zich bewoners uit de hele regio, ook uit Spanjeom op de berg een vuur te ontsteken en feest te vieren. De oudere bewoners hierspreken Catelaans, een Romaanse taal, dat op Frans/Spaans/Italiaans lijkt. Het Frans dat deze mensen spreken is heelmoeilijk te verstaan. Onze overbuurman is er een goed voorbeeld van.

Degeschiedenis van deze omgeving is fascinerend. Die gaat zo ver terug. DeRomeinen waren hier al 2 a 3 eeuwen voor Christus. Uit die tijd dateert ook alde wijnhandel uit dit gebied. De eerste weg die de Romeinen bouwden buiten Italie was de weg bij Nimes, de Via Domitia.Je kunt nog steeds stukjes van de originele weg lopen. Maar dat is meer naar het Noorden van waarwij zijn.

Img_0569 Img_0611_2In onze omgeving vallen vooral de werkelijk honderden kerken,kloosters en kapelletjes die uit de 10e, 11e en 12eeeuw dateren. Je loopt die overal tegen het lijf, soms vervallen, ergens op eenwandeling, in de ‘middle of nowhere’. Soms perfect gerestaureerd. Altijdgebouwd van keien, kunstig gestapeld en afhankelijk van hoeveel geld er was,met versieringen of zelfs een hele poort van het prachtige roze of blauwe witgeaderde marmer dat hiergewonnen werd. Altijd eenvoudige, sobere ruimten. Ik word er heel stil. Degedachte dat hier eeuwenlang mensen bijeengekomen zijn om God te vereren. Destemmen klinken ergens nog door de gewelven, of fluisteren in de muren van dekapelletjes, vaak op afgelegen plekken.

Verder naar hetwesten van de Pyreneen kom je in het gebied van de Basken, ook een cultuur diever terug gaat en die gedeeld wordt met de Spanjaarden uit het Noord-Westen,zoals Bilbao. Kim’s voorouders komen uit die regio, dus we moeten er nodig eenkeer heen, maar het schijnt er veel te regenen aan de Franse kant…

De Pyreneenvormen een natuurlijke grens met Spanje, maar de verschillende culturen hebbenzich van die grens dus nooit iets aangetrokken. En het zijn echt geen Limburgseheuvels! We hebben het hier over serieuze bergen die naar het westen toe een hoogtebereiken van rond de 4000m. Maar alle eeuwen door zijn fitte mensen die bergenovergetrokken, heen en weer, om te handelen, (later om te smokkelen op deberoemde Catelaanse muildieren). Of om te vluchten. Veel mensen aan deze kantvan de grens zijn hier gekomen tijdens de Franco dictatuur. Pablo Casals bijv. heeft in deze buurt gewoond na gevlucht te zijn voor Franco. En er zijn veleartiesten die in die tijd gevlucht zijn. Andersom zijn er in de 2eW.O. weer mensen over de Pyreneeengevlucht naar Spanje om te ontkomen aan de Nazi’s. Spanje was tijdens de oorlog neutraal.

Nog eenandere belangrijke route was die naar de verschillende kloosters. Al vanaf de 9eeeuw klautert men door de Pyreneen om naar Santiago de Compostella te gaan opbedevaart. Onderweg werd en wordt men opgevangen in allerlei speciaal voor dezepelgrims geopende kloosters, gasthuizen en dergelijke. Als ik nu op dieweggetjes loop en klauter heb ik diepe bewondering voor al die priesters, monnikenen pelgrims die zulke lange tochten ondernamen zonder enig modern comfort zoalsalleen al goeie bergschoenen! Vanaf Arles is het 62 dagen lopen naar Sant. DeCompostella. Ik wil er niet aan denken hoe lang ik er over zou doen vanuitNederland. 

Img_0671Img_0672Img_0664copyVandaag hebben weeen niet zo hoge piek beklommen, 750 m. We startten op 350m, dus 400mgeklommen. Ik vond het heel zwaar, want we deden het in 1,5 uur. Maar het gafwel voldoening mijn steentje op de hoop te leggen! Sinds deze tocht denk ikanders over ooit nog eens een bedevaart te lopen….Horizontaal, met een lichtesteiging hier en daar, ok, maar 30gr. omhoog (en soms nog steiler )is alsof iksteeds m’n eigen gewicht (ik ben helaas geen veertje)naar boven moet zeulen.Volgens mij is de vierdaagse een eitje J.

We zijn verbaasdover hoe lekker we de Franse wijn uit deze regio weer vinden. We waren helemaalvan de Franse wijn af, zuur, chemisch enz. Maar volgens mij zijn de Fransenbezig aan een kwaliteitsverbetering van hun wijn om niet helemaal de markt aanhet buitenland te verliezen. We proberen steeds wijn uit de regio te kopen enzijn tot nog toe niet teleurgesteld. We zijn geen connaisseurs, maar proevenwel wat we lekker en niet vinden.

To be cont’d

 

We vermaken ons ’s avonds vaak door een film te kijken. We hebben zelf een aantal video’s meegebracht en er liggen er hier ook heel wat. Ultieme vakantie bezigheid, op de bank, wijntje en een video. We hebben een paar gezien die de moeite waard waren. Het verhaal van de Franse journalist Pearl, die in Afghanistan gekidnapt werd door de Taliban en uiteindelijk onthoofd. De film is gebaseerd op het boek van zijn weduwe, die achterbleef, zwanger van hun zoontje. Tragisch verhaal, maar de vrouw brak niet onder de druk. Goed geacteerd door Angelina Jolie, die ik over het algemeen niet zo mag, maar hier heel overtuigend speelt. 
Verder een klassieker, West of Eden. Vader en zoon tragedie. Twee broers waarvan de een het altijd goed doet en de ander, hoe hij ook z’n best doet, net altijd verkeerd. Hij lijkt behept met een aanleg tot het slechte, volgens zijn vader. De film gaat overd strijd tussen de jongens, het geheim van hun moeder en de tragedie die het resultaat is van dat alles. Boeiende film.
Gisteravond The Black Dahlia gezien. Een soort combi tussen Bold en the Beautiful, NewYork Police en verzin nog maar iets soaperigs. Wij vonden het een hele slechte film!

We hebben inmiddels al 4 huizen gekocht, bijna. Iedere keer als we door de dorpen lopen zeggen we, het zou toch wel heerlijk zijn om hier te wonen. Zo veel ruimte, zo veel meer huis voor je geld. Het klimaat, de zee, de natuur, de stadjes. Meestal slaat na een uur of wat het verstand weer toe. En de realisatie dat we toch niet zo ver weg van ons eigen vlees en bloed willen wonen. Maar we zien hier de kleinzoons al rondrennen, badderen in de rivier, zwemmen in de zee, bergen beklimmen…..

Middeleeuwse camping

Je kunt er bijna de klok op gelijk zetten. Onze Franse buren en overburen rechts hebben een vast ritme in hun dag. ’s Ochtend redelijk vroeg op, en als wij ontbijten, zo rond half tien, tien uur, zit voor hun de eerste ronde aan bezigheden er al op en is het hoog tijd even bij te kletsen. Heel genoeglijk aan de plastic tafel van buurvrouw, 2 huizen verderop, zit het clubje, middenin in ons straatje bij elkaar. Krantje, verder niks geen drinken of eten. Alleen babbelen. Koffie hebben ze al gehad voor het ontbijt en straks gaat de wijn open bij de lunch.

Na 12en wordt het stil. Doodstil. Men slaapt. Dan trekken wij er meestal op uit (ook wel eerder, hoor). Rond 4 uur horen we de eerste geluiden weer. Het begint wat af te koelen en er steekt meestal een windje op, dus de tafel van moe buurvrouw raakt langzaamaan weer vol. Eerst zitten de vrouwen bij elkaar en babbelen over de avonturen van de afgelopen dag. Het is een vrolijke boel, er wordt heel wat afgelachen. We verstaan er geen klap van. Vooral het Frans van onze enigzins dove overbuurman is onverstaanbaar. Hard genoeg om op de top van de Canigou gehoord te worden praat hij heel wat af in wat waarschijnlijk een Catalaans dialect of tongval is.
Hij is duidelijk de clown van het gezelschap want zo gauw hij zich bij het gezelschap voegt is het lachen geblazen. Om 6 uur gaan de flessen open en wordt het borrelen.
Men eet rond 12 uur ’s middags een zwaar maal (om 11 uur walmt de BBQ)  dus vaak is het genoeg om ’s avonds wat te snacken bij de pastis. Zo rond 10 uur is het bedtijd en wordt er innig afscheid genomen.
Om vervolgens in de vroege ochtend weer elkaar in de armen te vallen. Noaberschap. Vriendschap. Familiebanden. Alles bij en door elkaar. Deze mensen wonen ’s winters in Perpignan en treffen elkaar hier ’s zomers, in huizen die ze waarschijnlijk als erfenis hebben gekregen. Misschien zijn ze hier wel opgegroeid en wonen nu in het huis(je) van vader en moeder zaliger.
Kleinkinderen zwermen in en uit. Op een van de huisjes staat ook: dit is het huis van Marianne en haar kleinkinderen.

Onze overburen links hebben een heel ander patroon. Dat zijn namelijk allemaal buitenlanders. Ons huisje is de laatste in een rij dus wij hebben vrij uitzicht op de Canigou.
De straat loopt verder aan de overkant. Daar wonen ook senioren, maar dan van Engels en Nederlandse komaf. Alleen de eigenaar van onze gite, die zelf een huis aan de overkant heeft is onder de 50. Van deze buren merk je niets. Deze zijn allemaal erg op zichzelf en leven een eigen leven. Eens in de week is er echter een straatborrel geloof ik en dan zie je ook de anderen. Tenslotte heb je elkaar als buurtschap ook nodig bij allerlei zaken. Zoals laatst toen er een rottend schaap in de afvalbak lag en de burgemeester gedwongen werd om uit te zoeken hoe het zat.

Dit straatje is in feite een camping. Het heeft alle kenmerken van de camping ‘met vaste standplaatsen’. Van die sta-caravans waar mensen jaar in jaar uit naar terug keren vanwege de gezelligheid en het dorpse leven. Eenvoudig, altijd buiten met buren in je voortuin, die meestal wel in zijn voor een borreltje of een kaartje leggen.

Ik kan het helemaal begrijpen. Alleen is het zo vervelend dat je hier letterlijk in een middeleeuws straatje zitten. De huizen staan nauwelijks 2 meter van elkaar vandaan
en ieder geluid wordt vertienvoudigd door de stenen muren. Eigenlijk is het komisch. Als ik op ons terrasje zit, op de 1e etage van ons huis, zit ik op ooghoogte met onze Engelse overbuurman, nog geen 2 meter bij me vandaan, die dan achter zijn computer zit of zo. Je kijkt elkaar toevallig in de ogen, knikt wat en daarna heb ik hem daar niet meer gezien.
Onze voordeur opent zowat in het huis van onze overburen die het enige jongere paar vormen. Ze hebben hun huis laten renoveren. En uiteraard is er van alles wat er aan mankeert. In de eerste week van ons verblijf hier stonden er geregeld 8 man of zo in dat huisje om hevig te debatteren over de oorzaken en de oplossingen. Op een morgen kwam de timmerman die de luiken niet goed in de scharnieren had gehangen of zo. Ik had meelij met hem. De hele seniorenclub was aanwezig om hem ter verantwoording te roepen! Hij hield voet bij stuk echter, voor geen kleintje vervaart.

Zo worden we, of we het willen of niet, bij deze kleine leefgemeenschap betrokken, hoewel we uiterlijk niet verder dan bonjour/soir komen of we gooien er nog  een bon appetit tegenaan als er weer eens buiten gegeten wordt. We beginnen heel bewust geen praatje in ons beperkte Frans. Dan is er helemaal geen doorkomen meer aan op weg naar de auto! 

Nu is het niet zo dat er in deze dorpjes alleen maar zomerbewoners zijn. De vallei hier is zeer vruchtbaar en er wordt nog steeds geboerd. Hoofdzakelijk wijngaarden en perzik/nectarine en appelboomgaarden.
De rit naar huis is iedere keer weer schitterend,  met de Canigou in de achtergrond en de prachtige begroeing tegen de berghellingen. 

We bezoeken veel van de oude stadjes, kerken en kloosters. Sommige staan op eenzame hoogtes, zoals St. Martin de Canigou. Hele stijle weg omhoog, uitstekend voor de conditie!

Naar de kerk geweest in Prades. Assemblies of God. Hele kleine kerk een soort evangelisatiepost van de kerk in Perpignan. Fijn er te zijn, gezinnen te zien die echt God willen dienen. er waren ook een aantal Franse toeristen. iedereen moest zich voorstellen en vertellen waar ze vandaan kwamen. Preek over een zijn als kerk. Zag opeens het beeld van de levende stenen van Petrus helderder.
Overal hier zie je oude stenen muren gemaakt uit gestapelde grote ronde keien die echter in balans worden gehouden door kleine steentjes. Zo krijg je stevige muren die het (blijkbaar) duizenden jaren uithouden. Haal je de kleine steentjes weg dan stort de muur in elkaar!