Auteur: Margreet

Begin maart stuurde ik mijn bijdrage in naar het Nederlands Dagblad voor een special bijlage over Eten in het kader van Biddag voor gewas en arbeid.

Helaas, hadden ze mijn creatie over het hoofd gezien , ik vond hem nergens terug, zelfs niet ergens onderaan de site waar er tientallen stonden. Zo slecht was het toch niet geschreven, dacht ik, dus toch maar even nagevraagd en juist, ja, was in een verkeerd mapje terecht gekomen.

Nou ja, die boodschap moet ik soms ook verkopen op mijn werk, dus bij deze het verhaaltje dan maar op mijn eigen site geplaatst

Een gedenkwaardige maaltijd in Pusan, Zuid-Korea, 1986

Ruim vijf dagen at ik, ziek als ik was, het ziekenhuiseten. Driemaal per dag soep met rijst en groente. Ik woonde tenslotte in Zuid-Korea. De keuken van het ziekenhuis was simpel en kende maar een menu, het Koreaanse. Wie anders wilde kon een eigen potje (laten)koken, door familie,  in de patiëntenkeukens waarvan er een aantal waren.

Na de operatie was al mijn eetlust verdwenen. De soeplucht bij het ontbijt, de bijgerechten, het stond me tegen. Ik wilde weer eten zoals vroeger thuis. Kruimige aardappels, met kabeljauw in botersaus, zoals alleen mijn moeder die kon maken en worteltjes. Sucadelapjes, erwtjes en puree. De operatie, de spanning en pijn, het kwam allemaal tot ontlading in een verlangen naar Hollands eten. Het oerverlangen naar thuis.

Mijn zus Loes, juist in die periode op bezoek, bracht uitkomst. Zij ging naar de markt en zocht net zo lang tot ze de ingredienten had voor een Hollandse maaltijd. In de afdelingskeuken stortte ze zich tussen de Koreaanse dames om een plekje te veroveren achter het fornuis om daar een maaltijd te bereiden die mij troost bracht: een balletje gehakt, kruimige aardappels met jus, en spercieboontjes. Nooit heeft sindsdien een simpele Nederlandse maaltijd zo rijk gesmaakt.

Het begint nu toch merkbaar te worden, de crisis. Niet alleen meer op de TV en in de kranten, maar in mijn omgeving. De eerste ontslagen van bekenden van bekenden, zorgen bij bekenden of hun contract wel verlengd gaat worden, ontslag na een half jaar van een ex-collega die van de zorg naar het bedrijfsleven was gegaan.

En tegelijk het opmerkelijke verschijnsel dat nu in de zorg opeens veel belangstelling is voor de vele openstaande vacatures. Ik werk in een groot ziekenhuis en de vacatures waren tot voor kort zorgwekkend.

Ik moet zeggen dat sommige gevolgen van de crisis alleen maar gunstig zijn. Reparateurs, verkopers van tweedehands spullen, schoenmakers, verstel/naai-ateliers enz. roepen allemaal dat ze het nog nooit zo druk hebben gehad.
Dat is gewoon een hele goeie ontwikkeling voor het milieu. Meer nog, voor onze hele zieke Westerse mentaliteit van meer, meer, meer.
Prof. Bob Goudzwaard, hoogleraar economie in ruste, heeft altijd gepleit voor een economie van het genoeg. Niet eeuwig doorgroeien, materieel, maar ook kijken naar duurzaamheid, leefbaarheid, en houdbaarheid van de aarde die we van God gekregen hebben om haar tot haar recht te laten komen, niet om haar te exploiteren en uit te buiten.

Het heeft me altijd heel erg aangesproken. Ik ben steeds meer toegegroeid naar hergebruik van spullen en ontleen er tegenwoordig eigenlijk heel veel lol aan zo ‘tweedehands’ als mogelijk is te leven. Waarom zou ik een design jas dragen als er nog zo veel miljoenen mensen helemaal geen jas hebben, zeg maar. Waarom een nieuw bankstel als miljoenen nauwelijks een dak boven hun hoofd hebben? Dat drijft me tot zoeken naar redelijke compromissen. Ik kan moeilijk mijn bezoek in vodden, op de grond ontvangen….Ik bedoel maar.

Ik leef niet met een constant schuldcomplex, hoor. Het is iets wat me drijft en uitdaagt en in het vinden van mogelijkheden die mij geld besparen en tegelijk een steentje bijdragen aan ‘het goede doel’ beleef ik juist veel voldoening. Leuke tips vind ik bijvoorbeeld in de Vrekkenkrant, die tegenwoordig Genoeg heet.

Voor de geinteresseerden het Antwerpen-Appel.pdf van Goudzwaard e.a. onlangs uitgebracht als aanbeveling aan het kabinet niet alleen in economische richting (doorgaan met oude verkeerde patronen) naar oplossingen te zoeken voor de huidige crisis.

Vandaag ben ik eindelijk begonnen met het ont-rommelen van ons huis. Ik ben de overvloed aan spullen in elke kamer en elke kast zo zat, ik moet er mee aan de gang.
De flesjes, schaaltjes, doosjes, wijn- bier- en sapglazen, enkele stuks, melkkannetjes, suikerpotjes, tientallen borden, bordjes, kommetjes, plantenpotjes en potten, kortom de inhoud van een halve kringloopwinkel heb ik uit alle hoeken en gaten van ons huis vandaan getoverd.
Dan heb ik het nog niet over de stapels bloezen, truien, rokken en broeken, daterend nog van de kledingbeurs uit mijn  Wageningense tijd, inmiddels bijna 9 jaar geleden! Ik ben een ‘wie wat bewaard die heeft wat’ en ‘je weet maar nooit waar iets nog goed voor is’  type. Een goeie eigenschap in barre tijden, maar levensgevaarlijk als je een groot huis hebt en meer dan genoeg om van te leven. Waarom zou ik nog wat weg gooien als er 7 kamers zijn waar altijd nog wel iets bij kan?

Het is afgelopen. Ik word selectief en kieskeurig. De Kringloop en het Leger des Heils gaan er garen bij spinnen. En gezien de kredietcrisis waarin ik al minstens 50 jaar verkeer hoop ik via Marktplaats nog wat te kunnen verzilveren 🙂

Al uitmestend ben ik trouwens weer getroffen door het vreemde verschijnsel dat dingen die bij elkaar horen, nooit bij elkaar lijken te blijven. Potjes zonder deksels en deksels zonder potjes, enkele sokken, oorbellen, ontbrekende, essentiële verbindingskabeltjes enzovoort. Neem nou bijvoorbeeld plastic voorraaddoosjes, die ik gebruik voor restjes. Al m’n hele leven raak ik daarvan deksels kwijt, en heb ik deksels over die op geen enkel doosje passen. Ik koop weer een setje nieuwe en binnen een jaar is het weer zover. Waar blijven die dingen?
Ik weet het. Ergens in de wereld staat een gigantische opslag met alle ontbrekende sokken, oorbellen, deksels en doosjes. Eens zal alles weer compleet zijn.

Verder ben ik uren bezig geweest om serviesgoed en meubels op Marktplaats te zetten. Boerenbont (lelijk, maar bewaard uit nostalgie want gekocht toen we 5 jaar getrouwd waren), de roze Woodland borden van mijn moeder (ook niet mooi,maar wederom bewaard uit nostalgie, mijn moeder was er weg van), onze energievretende halogeen lampen en een aantal stoelen die me in de weg staan. Ik was natuurlijk van plan ze te bekleden, maar na 3 jaar moet ik ook maar eens wat realistischer worden.

Wie dus zijn/haar slag wil slaan, kijk vooral even op Marktplaats!