Ik moest de afgelopen dagen veel aan mijn overleden moeder denken. Op Koninginnedag heb ik dat altijd al. Het was vanouds een gloriedag voor haar. ’s Ochtends vroeg als meisje zong ze het Wilhelmus op de trappen van het stadhuis in Schiedam, grote oranje strik in het haar en een sjerp om. En ongetwijfeld was ze de rest van de dag betrokken bij allerlei feestelijkheden. Toen (20- en 30er jaren) was het trouwens nog niet op 30 april realiseer ik me terwijl ik dit schrijf. 31 augustus was het, de verjaardag van Wilhelmina, volgens m’n Google search
Maar in mijn geheugen staat toch 30 april gegrift als de dag van mijn moeder die vanaf 9 uur in de weer was met koffie en oranje tompoezen (waren die er toen al wel, of vul ik dat nu in??) om klokslag 10 uur het verslag op TV (vanaf wanneer was dat er eigenlijk?) te volgen. Geen seconde wilde ze ervan missen. Wat zou ze ongelooflijk geschrokken zijn van de beelden van afgelopen 30 april. Haar prinsen en prinsessen en haar koningin belaagd door zo’n onverlaat. En al die mensenlevens..
Ook in Zuid Limburg dacht ik veel aan haar. De lente was zo warm enuitbundig tastbaar, de twee dagen dat we er waren voor een korte vakantie. Het landschap is er zo liefelijk en mooi. Ik hoorde haar steeds zeggen:’kijk nou toch, prachtig!’ Ze kon intens genieten van de natuur, van muziek, van taartjes met koffie en van preken. Een echt gevoelsmens, die vaak niet goed verwoorden kon waarom en wat ze nou zo mooi vond. Het was de totalebeleving, de aanraking. Als kind en als tiener vond ik het maar overdreven en zelfs stom dat ze bijvoorbeeld. een preek die ze zo ‘prachtig’vond niet eens kon na vertellen. Maar ik heb me er mee moeten verzoenen want ik heb er zelf ook last van. Ik lees boeken die ik geweldig vind maar ik kan ze na 2 weken weer lezen want ik ben ze vergeten..
Limburgs landschap, ’t kan eigenlijk niet mooier, hoewel ieder landschap in Nederland zijn eigen karakteristieke aantrekkelijkheden bezit. Maar het glooiende, golvende van Limburg vind ik uniek en onovertroffen in ons vlakke land. We hebben door het Geuldal gelopen met z’n boerderijen, vergezichten en immens grote koeien waar ik volgens Kim niet bang voor hoef te zijn, maar die toch wel erg groot zijn. En opeens kwamen we een onvervalste vlaai tegen, niet een koeienvlaai dit keer, maar een Limburgse vlaai. Daarvan hebben we ook genoten! We liepen steeds toevallig leuke eetgelegenheden binnen. Dat hebben we ook wel eens anders ervaren, dus het was extra genieten. Bij hoeve De Vrijheerlijkheid waar we in een theetuin met het mooiste uitzicht de verrukkelijke Victoria vlaai aten en in ‘ Bie de Tantes’ aten we de lekkerste maaltijd die we ons konden heugen (maar ik heb dus een slecht geheugen :)) buiten op het terras om 7 uur ’s avonds. Verder hadden we een hele mooie B&B in Eys, met de naam Dalauro , die ik een ieder kan aanbevelen. De stilte is er te horen, met een mix van vogeltjes en af en toe een mensenstem. De kamers zijn van een luxe dat ik me er bijna voor schaamde in deze tijden van kredietcrisis. Helemaal toen we er ook nog een heerlijk ontbijt met allervriendelijkste persoonlijke service van de eigenaar Rob bijkregen. Aanrader.
