Auteur: Margreet
Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, tuinieren, tegenwoordig vooral inheems en biologisch. Verder mijn kleinkinderen, die niet meer zo klein zijn, mijn Nederlandse, Amerikaanse en Franse familie, kortom te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.
google en de generaties
Onze wasmachine maakte een enorm kabaal tijdens het centrifugeren. Al maanden vermeed ik mijn buren op straat uit angst dat ze me er op aan zouden spreken. Er moest gewoon een nieuwe komen. Maar ik wilde het ding nog een kans geven dus worstelde ik me door internetsites heen om uiteindelijk via mijnapparaten.nl een afspraak te maken met een monteur, die, wonderen bestaan nog, al direct na 3 dagen zou komen en me een half uur van te voren zou bellen.
Ruinerwold, Giethoorn, Meppel en de magische taal van de makelaar
De bruiloft van Kees, een goeie vriend van de familie uit onze Korea-tijd, met Else, was in Ruinerwold, ver genoeg om een hotel te regelen in de buurt. Het werd Giethoorn. Na een lange dag, met aan het eind een heerlijke afsluiter van 80 en 90er jaren muziek en dans, vertrokken we richting Giethoorn. In de hoop daar in ons bed te vallen en een lange nacht te maken. We hadden echter buiten de kermis gerekend die de Giethoornse bevolking wat welkome afleiding bezorgde van het eeuwige geroei en gegondel in het water. Men kreeg nu de kans in gondels hoog boven de grond te zwieren. Prima. Wat erger was dat er ’s avonds een band stond te spelen voor de verzamelde jeugd van Giethoorn die van de burgemeester een vergunning had gekregen om tot 01.30 ouwe hits te kwelen. Heel hard. Tegenover ons hotel. Slapen lukte dus pas na 2 uur.
Lees verder “Ruinerwold, Giethoorn, Meppel en de magische taal van de makelaar”
Over de gevolgen van overspannen verwachtingen
Een ontdekkend artikel in de Volkskrant over wat er gebeuren kan met jonge mensen in een maatschappij waar alles om seks lijkt te draaien. Realistisch en schokkend.
Maarten ’t Hart, God en phytophtera
Het blijft altijd in mijn hoofd hangen dat woord: phytophtera. Nog nooit had ik ervan gehoord tot ik 14 jaar geleden bij Wageningen Research Institute (toen nog CPRO geheten) kwam te werken als receptioniste en ik regelmatig landbouwers aan de telefoon kreeg die vroegen of er ook iemand bij ons werkte die ‘iets wist’ over phytophtera. Dat het om een vervelende aardappelziekte ging had ik snel geleerd. Sindsdien kom ik het woord steeds weer tegen, vreemd genoeg.
en wat nu….
Ik heb de knoop doorgehakt een paar weken terug en mijn baan opgezegd. Ik wil de administratie uit. Een raar gevoel om zo’n rigoureuze stap te zetten zonder dat ik zicht heb op wat er nu volgen gaat. Maar ik moet de leegte hebben om van daaruit te kunnen zien of ik nog een andere kant op kan. Taal, schrijven, redactie, vertalen, dat is wat ik graag doe en waar ik goed in ben.
Dit is een open sollicitatie 🙂
Even de wereld de wereld laten
Deze afgelopen week was strandweer in optima forma. Dat wil zeggen wanneer we er op tijd arriveerden en weggingen. Meestal zaten we (dochter, schoonzoon en hun twee zoontjes van vier en anderhalf) om 10 uur aan de koffie (ah, het voorrecht van wonen aan de kust…) als de meeste stoelen nog leeg waren. Rond 12.30 uur liepen we weer richting huis, tegen de stroom in. De grote massa was dan aan het komen, zwaar beladen met koelboxen, speelgoed, tentjes en andere voorraden om een hete dag door te brengen in het zand. Zwoegend en zwetend streek men neer.
Ik zat op een ochtend in de buurt van twee vriendinnen die met hun kinderen waren aangekomen. Een jongetje van een jaar of acht bleef maar vragen hoe laat de tram zou vertrekken, tot groot chagrijn van zijn moeder: ‘ik ben speciaal voor jou naar ’t strand gekomen en nu zit je al te zeuren!’ Het ventje had er niet om gevraagd, denk ik. Het zou nog een lange hete dag worden.
Ik heb wel genoten van het mooie weer, maar was ook blij toen het weer afkoelde tot menselijke temperaturen.
zomer in de tuin
Voor het eerst sinds jaren zie ik de tuin in zomerpracht. Meestal gaan we op vakantie als alles in de knop staat en was het gevoel van ‘voorbij’ heel sterk aanwezig als we in augustus terugkwamen.
Na de vroege vakantie is het een genot ook de bloemetjes en planten langzaam te zien ontluiken. Ik heb dit jaar weer ’s wat gezaaid en alles komt mooi op. Tabaksplant, zonnebloem, tomaten, zelfs boontjes uit eigen stadstuin(tje). De bonenplanten verdwijnen wel moet ik zeggen doordat de slakken de blaadjes blijkbaar net zo lekker vinden als ik de boontjes…
Op de dag van de intocht van de vierdaagse bloeide de eerste gladiool die ik als experiment had geplant. Ik vind het een beetje rare bloem, maar de kleur is prachtig. Groen/wit, echt, voor een gladiool een beauty. Ik worstel wel met al die omvallende slierten.
Verder had ik nog een zakje Cobea scandens waarop een plaatje van mooie purperen bloemen stond. Ik heb flink gezaaid en her en der plantjes gepoot die nu inmiddels met elkaar 100 m woekerende stengels met blad vormen maar het is nog wachten op de bloemen..
De Hortensia verbaast ons ieder jaar weer met een nieuwe kleur. Die weet dat wij van afwisseling houden. Dit jaar is ‘ie intens cyclaamrood. Prachtig.
Een film en een tentoonstelling
We hebben er zin in de afgelopen dagen. Soms zijn we lui (lees ‘ik’, Kim is nooit lui) en laten veel moois aan onze neus voorbij gaan. Den Haag heeft een eindeloos aanbod aan films, tentoonstellingen, muziek, galerieën, noem maar op, maar soms ben ik net zo lief thuis met een boek of een video…
Maar gisteravond waren we in het Filmhuis (wat is dat toch een heerlijk theater, vergeleken met de Pathé’s met vloerbedekking van popcorn) om ‘Les plages d’Agnes’ te zien.
Agnes Varda is een filmmaker uit Frankrijk, mij onbekend maar met veel titels op haar naam. Ze wordt 80 en maakt een autobiografisch portret van zichzelf en haar leven. Ze gebruikt scenes uit haar eigen films en allerlei gebruiksvoorwerpen, zoals foto’s, spiegels om herinneringen en gebeurtenissen te verbeelden. Heel creatief en prachtig gefilmd. De zee speelt een belangrijke rol in haar leven dus op een inventieve manier komt die steeds weer terug. Ze vertelt haar eigen verhaal, is soms acteur, laat haar kinderen en kleinkinderen scenes spelen, kortom het is een echt kijkspel. Iets aan de lange kant, maar boeiend tot het einde.
Ze treurt in de film om de dood van haar man Jacques met wie ze graag oud geworden was. En om, zoals iedere tachtigjarige wel moet beleven, de dood van zo vele vrienden. Ze bedenkt ontroerende rituelen voor sommige van die geliefden om hun herinnering te eren. Het deed me beseffen hoe goed dat eigenlijk is. Vaak is er zo’n leeg, onwezenlijk gevoel als we aan onze doden denken. Door te benoemen of verbeelden wie ze voor ons waren en wat ze voor ons betekenden krijgen ze een stem.
Vanmiddag zijn we naar een expositie van Michael Readecker geweest. Ook een heel bijzondere kunstenaar. Op grote doeken, meestal met een licht, leisteen kleurige achtergrond verft en borduurt hij hele subtiele voorstellingen. Een tafelkleed met twee bordjes, een taart, of een ruïne-achtige voorstelling met pilaren en muren. Vooral de combinatie van verf en textiel is heel verrassend. Hij is ooit begonnen als mode-ontwerper en dat zie je in de schilderijen terug. Ongelooflijke techniek.
‘ Fidgets in your legs’ of: RLS
Je valt in slaap en na een half uur word je weer wakker, kriebelbenen. Je kunt de slaap wel vergeten, je moet je bed uit en rondlopen. Misschien straks een tweede poging wagen.
Je installeert je op de bank om een videootje te kijken . Nog geen vijf minuten bezig en je loopt alweer rondjes om de bank. Dan maar staande kijken.
Je zit in de auto en smeekt de chauffeur ‘nu’ te stoppen. Je houdt het niet, je moet bewegen, er uit!
