Het verscheurde leven van een vluchteling

Awod kwam uit Sudan. Al vele jaren woonde hij in Nederland. Opgeleid tot ingenieur in zijn vaderland. Gevlucht uit het zuiden van Sudan dat door oorlog wordt verscheurd. Toegewijd lid van de Nederlandse branche van de SLM (Sudanese Liberation Movement), frequent bezoeker van de bibliotheek waar hij uren doorbracht met het lezen van kranten. Vele vrienden hier en met een inmiddels verkregen Nederlands paspoort ook in staat zijn eigen land en familie weer te bezoeken. En toch nooit kunnen aarden. Diep van binnen was er een gat, een leegte. De breuk in zijn leven tussen vroeger en nu, tussen Afrika en het westen, tussen lid zijn van een grote familieclan en de eenzame kamer in Nederland, alle vrienden ten spijt. De kou, het grijze weer, de regen. Wat kan dan nog troost bieden? Valse vrienden dienen zich aan waarvan alcohol de meest gevaarlijke bleek.

Ik heb Awod niet gekend. een keer ontmoet misschien. Wel ken ik zijn broer, die ook het gat in Awod’s leven niet kon vullen op het gevaar af dat hij meegetrokken werd. Om hem was ik op de rouwbijeenkomst belegd door de Sudanese gemeenschap in Den Haag. Een rouwbijeenkomst, want Awod is niet meer. Hij verdronk een week geleden, waarschijnlijk uitgegleden en in het water geraakt zonder te kunnen zwemmen.
Ik heb hem niet gekend, maar in het gedicht van de Irakese dichter dat hij in het Arabisch  voordroeg tijdens de bijeenkomst, hoorde ik het allemaal. De angst van het vluchten, de ontheemding, de eenzaamheid, het verlangen naar de warmte van het Midden-oosten en Afrika, het hartverscheurende gemis van geliefden, het lijden om de oorlog in je vaderland, de kilte van het bestaan als vluchteling waarin niemand je werkelijk kent, de ongebruikte talenten omdat je diploma’s niet geldig zijn, de verloren jaren van maar wachten, wachten.
Het gedicht was als een kreet uit het verscheurde hart van alle mensen in de wereld die moeten vluchten en gedwongen zijn een bestaan op te bouwen in een land dat niet het hunne is. Ik verstond geen woord en toch verstond ik alles.

Dat Awod rusten mag in vrede. Alleen God kon zijn leegte vullen.

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, tuinieren, tegenwoordig vooral inheems en biologisch. Verder mijn kleinkinderen, die niet meer zo klein zijn, mijn Nederlandse, Amerikaanse en Franse familie, kortom te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier. Toon alle berichten van Margreet