hoe het niet moet

Inwerksessie nr 2:

"Hoe vind je dat het gaat?" Open vraag aan mij gesteld door degene die mij inwerkt. Goed begin. "Wel goed" antwoord ik, "ik heb het gevoel dat het me makkelijker af gaat en dat ik meer overzicht heb". "Hmmmm", reageert de inwerker, "ik heb een andere indruk". Mijn hart klopt  iets sneller. Rustig blijven nu. Niet direct in de verdediging schieten. Gewoon luisteren, open houding, er is genoeg te leren…

Een kwartier verstrijkt met het napluizen van alle fouten die ik toch nog blijk te maken. Hmmm, tja…Vervelend, beter opletten nog. Ik knik en maak geluiden van instemming. Maar na 15 minuten raak ik wat onrustig. Ik zet de grote stap en vraag: vind je ook dat er dingen goed gaan? (Ik bedoel, het kan toch niet alleen maar negatief zijn?) Het antwoord is niet erg bemoedigend: je hebt haast nog niks te doen, dus het wordt wel tijd dat je foutloos gaat werken. Slik. Nog een keer: slik. Rustig, niet reageren, ik weet dat het anders is…

Dat was het dan. Heel motiverend, maar niet heus. Ik heb een paar uur nodig om uit m’n mismoedige stemming te komen.

Moraal: als je mensen iets wilt aanleren, in wat voor verband ook, zorg ervoor dat je altijd iets positiefs benoemt hebt. Het maakt echt verschil. Geloof me.

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, tuinieren, tegenwoordig vooral inheems en biologisch. Verder mijn kleinkinderen, die niet meer zo klein zijn, mijn Nederlandse, Amerikaanse en Franse familie, kortom te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier. Toon alle berichten van Margreet