Ik denk dat we de laatste fase zijn ingegaan. Sinds maandagmiddag krijgt moeders morfine. Ze heeft veel pijn door de verkramping van haar spieren, door de uitdroging, door de decubitus en wellicht andere oorzaken die we niet eens weten.
Ze slaapt nu meer, maar volgens Joke haar verzorgster is ze tegelijk ook vaker erg boos. De dokter ging bekijken of de frequentie misschien omhoog kon. Als dat geen effect heeft wordt de dosis verhoogd.
Als moeders maar rustig is en comfortabel….Dat is nu de inzet. De anti-biotica heeft niets uitgewerkt. Toch ben ik blij dat we dat nog wel geprobeerd hebben. We hebben alle middelen die er waren gebruikt, maar het heeft niet mogen baten. God heeft ze niet gezegend zou ik ook kunnen zeggen. Moeders wil niets meer eten, zelfs geen vla. Af en toe een slokje dubbeldrank tegen de droge mond.
De tijd om te gaan is gekomen. God zij haar en ons nabij…
Ontdek meer van PARELPAD
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Jullie ook een goed en gezegend nieuw jaar toegewenst ,Margreet.
Blij dat ik je vorig jaar gevonden heb!
LikeLike
Veel heil en zegen voor 2007 ! Blijf vooral schrijven !!!
LikeLike
Heel veel sterkte en Gods zegen toegewenst voor deze tijd!
liefs van ons drie
LikeLike
Lieve Margreet,
Het stoppen met eten is vaak een teken dat lijf en geest niet meer verder willen en kunnen. Jammer dat je moeder zo’n lijdensweg moet doorgaan. Maar ze mag straks bij de Heere uitrusten! Sterkte voor jullie allemaal!
Kus,
Frouckje
LikeLike
Lieve Margreet,
Het stoppen met eten bij hoogbejaarde mensen is vaak een teken dat lijf en geest niet meer verder willen en kunnen, heb ik wel eens gehoord. Jammer dat je moeder zo’n lijdensweg moet doorgaan. Maar ze mag straks bij de Heere uitrusten! Sterkte voor jullie allemaal!
Kus,
Frouckje
LikeLike
Sterkte met de laatste momenten samen. We leven met je mee en zullen met en voor jullie bidden.
LikeLike
Wow, Margreet ,
en ik herinner me je moeder nog als zo’n mooie,zachtsprekende dame.
Erg indrukwekkend.
Goed er bij stil te staan hoe het leven eigenlijk is.
Veel vrede en sterkte toegebeden,Janke.
LikeLike
Do you remember Margreet, we talked the night your father died?
LikeLike
Yes, I do!! 1986,21 jaar geleden. Ik was alleen in Nederland,vanuit Korea met Sas die nog geen 3 was..(m’n grote troost!)Het was heerlijk om even weg te zijn van alle rouw en geregel en met jou samen te zijn!!
LikeLike