Het gaat niet goed met moeders

Vandaag een gesprekje gehad met het hoofd van de afdeling waar mijn moeder woont. Ze maken zich zorgen over haar. Na 2 maanden zou er een stijgende lijn moeten zijn maar haar gemoedstoestand verslechtert eerder.
Dat had ik zelf ook al gemerkt, ze is meestal erg angstig en gespannen als ik er ben. Op papier is Frankeland een mooi verpleeghuis en ook qua inrichting en organisatie, maar ik vind nog steeds de persoonlijke aandacht voor de bewoners erg mager. Mijn moeder kan daar slecht tegen. Meer nog, ik denk dat ze de christelijke sfeer van de Linde mist. Het gaat me echt aan m’n hart haar zo te zien. Ze wil me alsmaar iets vertellen over hoe eg iets is in het huis, maar dan zegt ze: ik kan het niet. En ze vraagt steeds of ze nu naar ‘huis’ kan. Ik weet wel dat haar stemming in De Linde ook op en neer ging. Maar ik had zo gehoopt dat de zorg hier beter, deskundiger blah, blah zou zijn. Dat is ongetwijfeld ook zo. En er zijn ook echt positieve dingen te noemen, zoals het feit dat ze niet meer iedere avond om 19.00 uur op bed ligt, maar toch. Nu gaan we kijken naar de medicatie (meer oxazepam???), de geestelijk verzorger wordt ingeschakeld, de geriater komt er bij. Men laat het er niet bij zitten en ook dat is positief.

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, tuinieren, tegenwoordig vooral inheems en biologisch. Verder mijn kleinkinderen, die niet meer zo klein zijn, mijn Nederlandse, Amerikaanse en Franse familie, kortom te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier. Toon alle berichten van Margreet