vanmorgen lekker uitgeslapen en bedacht dat ik wel naar het Haags Historisch museum kon gaan. Eerst even het ziekenhuis bellen om de laatste stand van zaken rond m’n moeder te horen.
Helaas, het ging niet zo goed. Ze had sinds gisteravond hoge koorts en was erg suf. Volgens de verpleging had ze veel behoefte aan gezelschap. Ze pakte hun hand zo stevig vast iedere keer…Dat was genoeg om het museum te alten voor wat het is en richting Dordt te vertrekken.
Ik trof haar slapend aan en heb eigenlijk nauwelijks contact gehad. Behalve als ze af en toe uit een droom wakker schrok, dan kon ik ‘r een beetje geruststellen en ging ze weer verder met slapen. Het leek wel of die slaap steeds dieper werd. Ook begon ze enorm te geeuwen tijdens haar slaap. Volgens de verpleging kon dat samenhangen met het suikerprobleem. Hoop niet dat ze in coma zakt of zo…
Ed kwam nog even langs. Gelukkig ligt Ma op een eenpersoons kamer en kunnen we buiten bezoekuren langskomen.
Het gaat me aan het hart haar daar zo weerloos en oud te zien liggen. Zonder bovengebit, haar haren niet in een keurige watergolf…Verbazingwekkend hoe ze af en toe, half wakker haar handen traag omhoog heft, richting haar haar om dat zo karakterisieke gebaar te maken: met 2 handen het kapsel wat omhoog drukken..Alleen vindt ze dan lange haren, waarvan ze zou gruwen. Heel langzaam zet ze haar vingers erin en wrijft dan wat. Dan zakken de armen weer.
Het doet me goed bij haar te zijn. En ook al slaapt ze, ik ben ervan overtuigd dat het verschil maakt.
Ontdek meer van PARELPAD
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
