minoes

Minoes is dood. Ons kameraadje sinds 1991. Tastbare troost door de jaren heen voor ons gezin, voor onze kinderen, pubers, adolescenten en volwassenen. Wat heeft dat diertje een belangrijke plaats gehad. Er is wat afgeknuffeld met haar. Fijn voor haar, maar fijner nog voor ons. Wat is er rustgevender in tijden van crisis en nood dan een poes die, onaangedaan door de hevige emoties die in huis soms rondzongen, op iemands schoot ging zitten en zich daar al spinnend in een rondje vouwde. Wie bepaalt een mens beter bij de les dat het leven gewoon doorgaat dan een poes, die ’s ochtends gewoon miauwt om haar eten? En wat is vertederender dan een poes die gewoon rustig meeloopt wanneer je boodschappen gaat doen?
Oh, ik was niet de grootste fan van onze eigenwijze kat. Ik die helemaal niet van vaste patronen houd, kon het niet hebben dat mijn poes me dwong me daaraan te houden. Niks geen andere brokjes omdat die in de aanbieding waren…Niks geen ‘even wachten’ met eten, met naar buiten gaan, met naar binnenkomen. I want it my way and I want it now, was Minoes’ levensmotto.

Maar ze hoorde er helemaal bij. En nu is ze dood. Kim, Lukas en ik hebben haar bij de dierenarts in laten slapen. Dat laat je niet koud. Een beest is zo weerloos. Maar ze heeft er niet onder geleden gelukkig. Wij wel. En nu ligt ze op haar favoriete plekje. Warm in de winter, koel in de zomer.

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, tuinieren, tegenwoordig vooral inheems en biologisch. Verder mijn kleinkinderen, die niet meer zo klein zijn, mijn Nederlandse, Amerikaanse en Franse familie, kortom te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier. Toon alle berichten van Margreet