Maand: mei 2005

pg-substituut, zeg maar, huiskamer

Mijn moeder draait mee in een PG-substituut heb ik onlangs geleerd. Gelukkig had ik al eerder de afkorting PG gehoord (psycho-geriatrisch) anders was ik toch even gaan piekeren welke kwaal er nu weer de kop op had gestoken bij haar. PG-Substituut is (vergoeding van het ABWZ voor) een huiskamer-project in een regulier verzorgingstehuis. Het is bedoeld voor ouderen die niet alleen kunnen zijn en ondersteuning nodig hebben (flankerend beleid, ook zo’n mooie term). Ze zijn nog niet toe aan een verpleegtehuis. Vandaar dus de term: PG-substituut.

Ik vind het een goeie vinding, of die nu uit bezuinigingsdrift of verzorgingsdrang is ontstaan. (Het laatste zou beter zijn voor de continuiteit). Het is een goeie oplossing voor mensen als mijn moeder die nog te goed zijn voor een heuse afdeling voor demente bejaarden, maar niet meer op zichzelf kunnen functioneren. Een huiskamer ziet er in de Linde, het huis van mijn moeder, redelijk gezellig uit. Er staat een kring van uiterst comfortabele seniorenstoelen waarin lekker gerelaxed kan worden. Er staan wat donker-eikenhouten kasten, geheel in de smaak van de meeste bewoners. Hoewel, ik moet zeggen, mijn moeder heeft een betere smaak. Dit terzijde.

Men drinkt gezamenlijk koffie en thee, rond de eettafel is er tussen de middag (goed!) warm eten samen en de middag wordt afgesloten met een broodmaaltijd. Er is altijd wel een activiteit(je) en het leven gaat er zo z’n rustige gangetje. Iedere morgen is er dagopening (De Linde is een tehuis van het Leger des Heils), woensdag komt de kapper, er is soms een uitje, een film, nou ja – Rust, Reinheid en Regelmaat, dat is het devies en daar varen de mensen wel bij!

Nu was de huiskamer vroeger open tot 20.00 à 21.00 uur, de bewoners werden dan rond die tijd naar hun kamer cq bed gebracht. Wat vroeg, maar goed, voor men een keer lag was het half tien, tien uur, een redelijke bedtijd. Nu wil het geval dat er in de verzorging niet veel extra geld beschikbaar is (hardop voorlezen op licht ironische toon…  ). Men moet efficiënt werken en marktgericht denken, volgens het regeringsbeleid.

Nu is aan licht dementerende lieden natuurlijk geen cent te verdienen, die kosten alleen maar geld. Wat zeg ik, die kosten te veel geld. Zo’n huiskamer is leuk en aardig maar als er ’s avonds maar 2 krachten in huis zijn dan hebben die natuurlijk geen tijd om 10 schlemielen gezelschap te houden en vervolgens naar bed te brengen. Trouwens, het zijn toch ziekelijke mensen, dus de goedkoopste oplossing is: We doen de huiskamer dicht, en dan brengen we de mensen gewoon om 18.30 naar bed. Ze hebben verder toch niets te doen dan een beetje voor zich uit te staren, dus dat doen ze dan maar gewoon in hun eigen bed.

Zo gezegd, zo gedaan. De huiskamer is ’s avonds niet meer open. Een ramp voor mijn moeder. Nooit een beste slaper geweest, wordt ze, wanneer ze om 19.00 uur op bed wordt gelegd meestal midden in de nacht wakker. Met het idee: de dag begint weer. Ze gaat zich aankleden, of gaat verzorgers zoeken, die haar vervolgens weer naar bed brengen. Maar de nacht is lang. Nu heet het dat mijn moeder ‘erg onrustig’ is. Ik begrijp het vanuit het oogpunt van het personeel dat je ’s nachts wanneer je samen verantwoordelijk bent voor een heel huis, geen tijd hebt, steeds op en neer te moeten naar een bewoner. Maar vanuit het oogpunt van mijn moeder denk ik: is dat nu zo vreemd dat ze zo’n lange avond en nacht niet volhoudt als ze overdag ondersteuning krijgt vanwege juist dat zelfde probleem? Ze is een volle 12 uur alleen, en dan ook nog de moeilijkste periode van het etmaal, als het buiten donker wordt en is. Juist dan wordt ze geacht zichzelf te vermaken…En ’s nacht komen de herinneringen en het verdriet van een lang leven van 87 jaar op z’n hevigst naar boven.

Ze krijgt nu medicijnen extra om haar rustiger te maken. Dat is fijn voor haar en fijn voor het personeel maar ergens steekt het me. Wat ze nodig heeft is aandacht, gezelschap. Een kamer waar het licht brandt, waar het veilig is en waar ze even een bakje thee kan halen.

Ik las over een onderzoek waarin het gebruik van vrijheidsbeperkende maatregelen in kaart werd gebracht in zorginstellingen. Ook het geven van medicijnen om mensen ‘ rustig’ te houden wordt daaronder gerekend. Een maatregel die voor het hardwerkende personeel alleszins te begrijpen is, maar nadenkend over de situatie van de instellingen en het krappe budget dat besteed wordt om daar een veilige plek te scheppen voor mensen aan het einde van hun leven, dan vind ik het zeer schrijnend dat we daar steeds weer moeten bezuinigen. Ik roep de politiek en andere verantwoordelijken op om pas dan mee te gaan beslissen wanneer hun eigen ouders in een verzorgingshuis wonen. Pas dan weet je waarover je het hebt!

reces en 1 meter post

Na twee weken reces kwam ik van de week al met een donker vermoeden op m’n werk…En ja hoor, ijverige ambtenaren hadden er voor gezorgd dat er, niet overdreven, drie/kwart meter post op m’n bureau lag! Waar ik het meest tegen op zag was het afronden van de jaarlijkse verantwoording van het fractie-budget. (Als gemeenteraadsfractie krijg je van de gemeente een bepaald bedrag waarvan je alle activiteiten betaalt, representatie, salarissen, kantoorartikelen enzovoort.) Altijd een klus, omdat het zo nauwkeurig moet worden bijgehouden. Logisch uiteraard, het gaat om geld van de gemeenschap waar ik zelf ook toebehoor. En fraude is van alle tijden.

Maar aangezien ik zelf niet zo nauwkeurig ben in het bijhouden loop ik tegen deze tijd van het jaar altijd aan tegen heel veel extra werk. Dit jaar heb ik ons administratiekantoor gevraagd de boel kloppend te maken. Dat scheelde mij 2 slapeloze nachten!! Ik heb een ware cijferfobie. Ook als ik rustig de tijd neem, op een gegeven moment ga ik zweten en weet ik niet meer dat 3×3=9. Er gebeurt iets raars in m’n hoofd, waardoor alle cellen in m’n hersenen veranderen in stopverf of zo…Een heel dom gevoel… En ik heb nog wel eind-examen boekhouden gedaan op de HAVO (33 j geleden ).

Volgend jaar zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Altijd spannend voor kleine partijen als de onze. We vormen in Den Haag een noodzakelijke coalitie met de SGP fractie omdat we op onszelf geen zetel zouden halen. Helaas dat zovelen toch vaak op het laatst voor het CDA kiezen, met het idee dat grote partijen meer bereiken.. In mijn ervaring is het CDA steeds weer bereid tot compromissen, niet zo zeer om het meest mogelijke er uit te slepen, maar vaak toch uit een stuk machtsdenken. Liever aan de leiding dan principieel kiezen.

Hier in Den Haag is er redelijk vaak samen te werken met CDA, maar omdat ze ook deel uit maken van het gemeentebestuur trekt men zich toch op het laatste moment weer terug uit ingenomen posities (onder druk van wethouders?).
Ik denk dat de kracht van de kleinere partijen als ChristenUnie en SGP is, dat men in het politieke bedrijf weet waar men aan toe is met ze en dus vaak om steun komt vragen bij onderwerpen die op sociaal/maatschappelijk terrein liggen of het milieu. Een actueel voorbeeld hier is de zondagsrust. Er zijn linkse partijen die vinden dat ondernemers niet gedwongen moeten worden tot altijd maar werken en winkels open.  Uit verschillend oogpunt kun je dan een motie indienen om verruiming van de winkeltijden te voorkomen.
Ik vond dat sterk in het verhaal van Eimert van Middelkoop laatst op de laatste KeeptheFaith avond 7 mei in Dudok: macht is veilig in de handen van christenen. Zij zullen altijd op democratische wijze willen werken aan meerderheidsstandpunten. En als iets besloten wordt in meerderheid waarmee men het niet eens is, zal men zich er bij neer leggen, wat niet betekent dat men van mening verandert! Bij een volgende gelegenheid ga je weer proberen een meerderheid voor jouw standpunt te zoeken.

Heel inspirerend vond ik zijn lezing. In het christendom is er vanouds afstand tussen overheid en kerk. De een mag niet over de ander heersen, hoewel daar natuurlijk veel strijd over was. Er is zelfs een norm vanuit Gods Woord: De overheid moet een dienende zijn, de burgers ten goede. Wat is veel dictatuur en despotisme, maar ook bestuursarrogantie alleen te bestrijden met dat simpele inzicht.

morgen is het weer ‘keep the faith’

Morgenavond de derde Dudok avond van KeeptheFaith! Eimert van Middelkoop komt spreken over christen-zijn aan het politiek front. Heeft christelijk geloof relevantie voor de samenleving? Zijn we niet te bescheiden in onze opstelling? En hoe zo scheiding van staat en religie (men zegt dan kerk maar bedoelt religie)? Welke religie is meer fundamentalistisch dan die van het relativisme? Alles mag behalve dat je nog in de waarheid gelooft. Die bestaat niet, behalve dan die waarheid dat er geen is…Het is zo naief (op z’n minst) te menen dat geloof subjectief en ongeloof neutraal/objectief is…

Ik hoop dat er een aardig groepje mensen zal zijn. Helaas voor degenen die hopen op live muziek…drie bands hebben afgebeld uiteindelijk. Nu hebben we een verrassing in petto, weliswaar niet live maar wel een bijna-primeur voor velen.

Ik droom van een Keep the Faith met een groter werkverband, waarbij behalve denkers, ook kunstenaars, creatievelingen en musici betrokken zijn. Uitstralen dat het christelijk geloof een totaalvisie is en al mooie dingen uitwerkt in dit leven. Bijvoorbeeld in de zorg en betrokkenheid op zwakkeren en wie niet in aanzien staan. Een soort voorportaal van wat ons te wachten staat op de nieuwe aarde aan diepte en schoonheid en heelheid. Daar hoort dus bij een ruimte waarover vrij te beschikken is, uiteraard geld = sponsors en bovenal enthousiaste, door de Geest bevlogen, mensen.

Aquisitie van sponsors is de banale eerst stap naar de verwezenlijking van mijn droom. Ieder die zich aangesproken voelt: reageer

God is een placebo

Dit las ik van Kuitert. In z’n nieuwe boek ‘ Hetzelfde anders zien’, probeert hij aan te tonen dat het er helemaal niet toe doet of God nu wel of niet bestaat en of Christus nu wel of niet echt gestorven is. Het hoeft niet echt te zijn om toch betekenis te hebben. Denk aan een placebo, daar zit niets in en toch doet het wat met mensen. De verbeelding werkt iets uit en daar gaat het om.

Maar zou een arts een kankerpatient in de terminale fase een placebo geven om z’n pijn te bestrijden? Zouden hulpverleners een bijna verdronkene nep-beademen zodat de verbeelding van het slachtoffer de rest doet?

Met andere woorden, wanneer je niet gelooft in de diagnose die God stelt: we zijn allen vervreemd van Hem en dood in onze zonden, zul je het kunnen doen met een placebo. Je hebt dan ook niets meer dan dat nodig. Een beetje fantaseren en de verbeelding wat laten spreken.

Maar als de nood aan de man komt wie zal Harry Kuitert dan redden?

waar blijven de jaren?

Ik kan beter vragen: waar blijven m’n blogs? Heb ik net een uitgebreide geschreven, ga even naar een andere pagina…weg blog.  Goed, ik had geschreven dat ik me enigszins nostalgisch voel sinds ik m’n ouwe vriendin Willemien weer gezien heb.  We hadden elkaar 20+ jaar  niet meer ontmoet en nu kwam ze van de week eten en hebben we de draad weer opgepakt.  En het is alsof er geen 20 jaar maar een paar dagen tussen zitten.

Ik heb Willemien in Groningen leren kennen in onze studie-tijd daar.  Zij deed Sociale Academie en ik deed vooral veel Niets.  Een blauwe maandag Spaans, toen even Duits, maar veel resultaat heb ik niet behaald.  Dat waren de gouden dagen voor studenten.  Zonder ook maar iets uit te vreten ontving je een beurs en een renteloos voorschot en kon je dus een heel end weg niksen.  Ik was trouwens wel actief in de studentenvereniging Hendrick de Cock.  Bijbelstudie, soos en zo.  Ik zwabberde behoorlijk in die tijd en had een regelrechte adolescentie-crisis…

Willemien was mijn vaste baken waarop ik nog enigszins koers kon varen!  Maar veel is het niet geworden voor mij daar.  Ik ben er in 1974 weg gegaan.  Vrij snel erna getrouwd, net als Willemien.  We zijn op elkaars bruiloften geweest (Willemien maakte voor mij een prachtig geborduurd huwelijksgedenkteken, hangt nog altijd op een ereplaats in onze slaapkamer), hebben elkaar’s oudste kinderen nog gezien (Willemien bewaarde een truitje met ingebreid patroon dat ik voor Lucy breide) en toen vertrokken wij naar Zuid-Korea in 1980.  Acht jaar correspondeerden we en stuurde W. me theezakjes in haar brieven omdat de thee in Korea zo vies was.  In 1988 kwamen we terug naar Nederland.  Ik verdronk in het drukke leven van pastorie en een gezin met 4 kinderen zonder de geweldige hulp die ik in Korea drie x per week had.

Willemien heeft me gelukkig vergeven dat ik toen m’n vriendschappen ben gaan verwaarlozen.  Nu we die weer opgepakt hebben kan ik ook in het reine komen met de toch wat donker omfloerste herinneringen aan Groningen!

50 jaar ichtuskerk

Dit weekend gevierd dat de Ichthuskerk, Scheveningen, 50 jaar geleden gebouwd werd. Zaterdag bazar, het beproefde instrument voor geld en gezelligheid in de kerk. We hebben een mooi gebouw met een souterrain voor allerlei activiteiten, dus we hebben geen last van regen gehad. Ook geen zon gezien, dat is dan weer het nadeel. Maar goed, ook buiten waren activiteiten.

Enorm veel energie dus gestoken in het organiseren van zo’n dag. Het rendement is gelukkig niet alleen in geld uit te drukken, want alle man-uren bij elkaar opgeteld zouden ver boven de opgehaalde 1500 euro zitten! Leven het vrijwilligerswerk!! Voor alle uren kerkelijk werk, verzet door de jaren heen door twee broeders uit de gemeente, kregen ze gisteren na de dienst de stadspenning van Den Haag uitgereikt! Door wethouder Smits. Goeie actie!

Ook de dienst stond in het teken van 50 jaar Ichthuskerk. Veel oud-leden, maar ook veel mensen uit de buurt waren op uitnodiging gekomen. De kerk zat voor het eerst sinds vele jaren weer stampvol! Heel feestelijk allemaal. Er was een groot koor, ons Sudanese gezin zong twee liederen, en natuurlijk, als slot het Wilhelmus ter ere van koninginnedag.